چادرهای جدید – یک، دو، سه – در محوطه دانشگاه کلمبیا ظاهر شدند. این یک ژست سرکشی بعد از ظهر پنجشنبه توسط فعالان دانشجویی بود که از تصمیم دانشگاه برای فراخوانی پلیس برای پاکسازی اردوگاهی که برای اعتراض به جنگ اسرائیل و حماس استفاده میشد، خشمگین بودند.
اگر مسئولان دانشگاه فکر می کردند که خلاص شدن از اردوگاه یا دستگیری بیش از 100 معترض، دانشجویان را به تسلیم ترغیب می کند، ممکن است سخت در اشتباه بوده باشند.
تا پنجشنبه شب، چادرها ناپدید شده بودند. اما تعداد زیادی از دانشجویان چمن محوطه دانشگاه را تصرف کردند. آنها با برنامه ریزی برای ماندن در تمام شب، روحیه نسبتاً شادی داشتند و پیتزا و تنقلات اهدایی می خوردند. حتی یک مهمانی رقص بداهه شروع شده بود.
لیلا سلیبا، 24 ساله، دانشجوی فلسطینی-آمریکایی در دانشکده مددکاری اجتماعی، در یک کنفرانس خبری که توسط آپارتاید دیوست، ائتلافی از گروه های دانشجویی سازماندهی شد، گفت: «حضور پلیس و دستگیری ها به هیچ وجه ما را منصرف نمی کند.
او اضافه کرد: «اگر چیزی باشد، تمام سرکوب آنها نسبت به ما – ما را تحریک کرده است. ما را تحت تأثیر قرار داده است.»
در لحظهای که برخی از پردیسها از فعالیتهای دانشجویی بر سر آرمان فلسطین شعلهور شدهاند – نوعی که مراسم اهدای جوایز، شام دانشجویان و کلاسها را مختل کرده است – مدیران کالجها با پرسشهایی که کلمبیا در این هفته در نظر گرفت، سروکار دارند: آیا تاکتیکهای سختگیرانهتر اعتراضات را سرکوب میکند؟ یا سوخت آنها را؟
تصمیم نعمت شفیق، رئیس کلمبیا، برای وارد کردن مجریان قانون، یک روز پس از یک جلسه استماع قابل توجه کنگره گرفته شد که در آن او گفت که رهبران دانشگاه اکنون توافق کردند که برخی از عبارات بحث برانگیز – مانند “از رودخانه تا دریا” – ممکن است انضباط را تضمین کند. .
او به طور گسترده توسط کارشناسان آزادی دانشگاهی مورد انتقاد قرار گرفت زیرا نتوانست در برابر قانونگذارانی که از او می خواستند آزادی آکادمیک و آزادی بیان را زیر پا بگذارد، بایستد.
روز پنجشنبه، خانم شفیق به پردیس نوشت که در حال برداشتن یک «گام فوقالعاده» است، زیرا این شرایط فوقالعاده است.
او گفت که اردوگاه “به شدت زندگی دانشگاه را مختل می کند و محیطی آزاردهنده و ترسناک برای بسیاری از دانشجویان ما ایجاد می کند.”
او گفت که دانشجویانی که اردوگاه را ایجاد کردند، “لیست طولانی از قوانین و سیاست ها را نقض کردند.”
سایر مدارس نیز به اقدامات سخت گیرانه تری روی آورده اند. موسسه فناوری ماساچوست، دانشگاه نیویورک و دانشگاه براون اخیرا علیه معترضان دانشجویی از جمله اقدام کرده اند دستگیری.
و رهبران مدارسی مانند واندربیلت و پومونا دارند دفاع کرد تعلیق یا اخراج دانشجویان معترض با بیان اینکه آنها به گفتگو علاقه ندارند، بلکه به اخلال علاقه دارند.
الکس موری، مدیر حمایت از حقوق دانشگاه برای گروه آزادی بیان و دفاع حقوقی بنیاد حقوق فردی و بیان گفت: «دلایل خوبی برای حذف دانشجویان در صورت نقض سیاستهای بیطرفانه اعمال شده میتواند وجود داشته باشد».
اما، او افزود، کلمبیا زمانی که خانم شفیق به کنگره پیشنهاد داد که دانشگاه ممکن است دانشجویان و اساتید را برای سخنرانی محافظت شده مورد بررسی قرار دهد، خود را به خطر انداخت. خانم موری گفت: «این بسیار نگرانکننده است،» و افزود که سیاستهای بهکار گرفته شده و بیطرفانه از دیدگاه، راه خروج از این آشفتگی برای کلمبیا و سایر دانشگاهها است.
آنگوس جانستون، یک مورخ که به مطالعه و حمایت از فعالیت های دانشجویی می پردازد، گفت که او بازتاب اعتراض دیگری را در آنچه امروز اتفاق می افتد می بیند.
در آوریل 1968، در طول اوج جنگ ویتنام، دانشجویان کلمبیا و بارنارد فرماندهی پنج ساختمان دانشگاه را به دست گرفتند، دفتر رئیس جمهور را اشغال کردند و عملیات دانشگاه را تعطیل کردند.
پس از یک هفته، پلیس برای سرکوب اعتراضات وارد عمل شد که منجر به دستگیری بیش از 700 نفر شد. ماموران معترضان را زیر پا گذاشتند، آنها را با چوب شب زدند، آنها را مشت و لگد زدند و از پله ها پایین کشیدند.
خشم ناشی از دستگیری ها به دانشجویان کمک کرد. آنها خواسته های خود از جمله قطع روابط با پنتاگون در تحقیقات جنگ ویتنام و عفو تظاهرکنندگان را به دست آوردند.
آقای جانستون گفت، اعتراض سال 1968 «آغاز لحظهای بود که دانشگاههای آمریکایی متوجه شدند که رویکردشان برای سرکوب اعتراضات کارساز نیست». آقای جانستون گفت و پس از مرگ دانشجویان در ایالت کنت و ایالت جکسون، مدیران از این نوع رویارویی با دانشجویان خود بیزار شدند.
آقای جانستون افزود که تاکتیک های معترضان دانشجویی در کلمبیا امروز بسیار خوش خیم تر از تاکتیک های مورد استفاده در سال 1968 است.
“وقتی برای اولین بار در مورد آن خواندم، تصور کردم که آنها یک ساختمان را تصرف کرده اند، درست است؟” آقای جانستون گفت. اما، نه، آنها یک چمن را تصاحب کردند. این کمترین مزاحمت برای اشغال فضای دانشگاه است.»
او افزود: «من واقعاً نگران مارپیچی هستم که در آن سرکوب اعتراض منجر به اعتراض تهاجمیتر خواهد شد.»
پنجشنبه شب، حداقل 250 دانشجوی کلمبیا برای تشویق همکلاسی های خود که پس از دستگیری در اوایل روز در حال ترک One Police Plaza در مرکز شهر منهتن بودند، جمع شدند.
کاترین الیاس، 26 ساله، دانشجوی کارشناسی ارشد در دانشکده روابط بین الملل و عمومی، بود بخشی از گروه کوچکی از دانش آموزانی که اردوگاه را برپا کردند. تقریباً 36 ساعت بعد، پلیس مچ دست او را بست و او را به همراه حدود 20 معترض دیگر که آواز خواندند و شعار میدادند، در اتوبوس پلیس قرار داد.
در نهایت احضاریه صادر و آزاد شدند. الیاس خانم قصد داشت برگردد و اعتراض کند.
او گفت: «من معتقدم امروز جرقهای در کلمبیا و دانشگاههای ایالات متحده پخش میشود و کلمبیا نمیداند که چه چیزی منتشر کردهاند.»
اولیویا بنسیمون گزارش کمک کرد
دیدگاهتان را بنویسید