عنوان مجموعه اشعار : ماه غمناک
شاعر : مرتضی غلام نژاددوانی
عنوان شعر اول : ماه خسته
ماه غمناکم.
خستهام، خسته.
صورتم ژولیده و سیرت کدر،
اشکریزان، با پر و بالی شکسته،
ماه غمناک بر روی تکّه سنگی نشسته.
و میتابانَد آنچنان تابناک و سوزناک،
به این قصّه، به این غصّه.
در این تاریکی و عمق شب، دیدهام با نور ماه
قصّهی امروز را خواهد نوشت.
به یاد دارم اندکی قبل از غروب،
همچنان که سرخیِ آسمان در اوج بود،
با دوستی که ابتدایَش بود با حرف 《سین》،
قصّهی خویش را بازگو میکردیم،
با اندوه و کین.
و چه جالب غم همدیگر را میسنجیدیم.
خوب بود که یکدیگر را میفهمیدیم،
گاهی بغضکرده، گاهی هم لبخند،
از روی جوانی بود که گهگداری نیز میخندیدیم.
《ماه غمناک》 تشنه است، تشنه؛
آرزوهایش همه پوسیده و لَخته،
ذرّهای آب نوشیده و
آخرین گُل اندیشه را بوییده و خُفته،
《ماه غمناک》 بار و بندیلاش را بَسته و جَسته.
از وی میپرسد 《سین》 با آهی سوزناک،
به کجا میروی ای دوست؟! به کجا میروی؟
چه خواهی و نخواهی در این دریای خوفناک،
کوسهها بسیارند با دندانههای تیز و بُرّنده.
بباید صبر کنی در شبهای آتی،
در این اندیشههای تاریک و درّنده.
《ماه غمناک》 گفت با خنده:
خستهام، خسته.
م.غ.دوانی
ماه غمناک: در آثار اینجانب اگر عبارت ماه یا ماه غمناک بیاید در بیشتر مواقع منظور خود م.غ.دوانی است.
سین: چیزی نیست جز سنگ زیر پای شاعر یا سایهی شاعر که نور ماه را انعکاس میدهد.
[از دفتر شعر ماه غمناک]
عنوان شعر دوم : مطرود
منم شاعری خفته در رؤیایی آشفته.
عاشقی کز نردبان عشق افتاد.
منم افسانهای دیگر،
سوار بر اسب نومیدی
که میتازد در این صحرای ترسآلود
سوی فرداها.
این منم، یک مُغ، دوان بر ماه غمناک.
جویبارم؛ میکشم درد از درون و میزنم خنده.
گویم بر خودم گاهی: ارباب پریشانی،
مغروق در این مرداب تنهایی و مطرود از هرچه میدهد شادی.
م.غ.دوانی
[از دفتر شعر ماه غمناک]
عنوان شعر سوم : جای پا
علفزار تنهایی چه خوشبو شده است.
نمیدانم ماه میتابد به این، یا این به آن.
باکی نیست از قدم برداشتن، پرچمی از امّید برافراشتن.
هر قدم قصّهای دارد، گاه عمیق، گاهی هم سطحی؛
گاهی به خویش میگویم: بارَت را بستهای؟!
بباید محکمتر رَوَم اینبار، سوی تاریکترین کارزار.
سنگینتر از خشم و غرور و رقّت و عقده.
و ببینم جای پایَم را
در خاکیترین نقطه.
م.غ.دوانی
[از دفتر شعر ماه غمناک]
دیدگاهتان را بنویسید