این روزها در آمریکا کمتر تئاتر وجود دارد. مکان های کمتر تولیدات کمتر اجراهای کمتر
Cal Shakes، یکی از آثار مورد علاقه منطقه خلیج که شکسپیر را در یک آمفی تئاتر در فضای باز به صحنه برد، در حال تولید است. امسال هیچ نمایشی وجود ندارد. تئاتر Lookingglass شیکاگو، جایی که «مگردونهها» مری زیمرمن پیش از آمدن به برادوی اولین نمایش خود را داشت. برنامه نویسی را متوقف کرد تا بهار آینده جشنواره تئاتر ویلیامتاون، که بهخاطر نمایشهای تابستانی پر ستارهاش معروف است، دارد هیچ تولیدی به طور کامل صحنه سازی نشده است در خانه خود در ماساچوست غربی این فصل.
همه گیری ویروس کرونا و پیامدهای آن صنعت را در بحران قرار داده است. مصاحبه با 72 تئاتر منطقهای درجه یک واقع در خارج از شهر نیویورک نشان میدهد که آنها در مجموع انتظار دارند در فصل آینده 20 درصد کمتر از فصل قبل از همهگیری، که در بسیاری از موارد به مدت 18 ماه یا بیشتر سینماها را در سراسر کشور تعطیل کردند، تولیدات کمتری تولید کنند. و بسیاری از نمایش هایی که آنها در حال برنامه نویسی هستند، اجراهای کوتاه تر، بازیگران کوچکتر و مجموعه های ساده تری خواهند داشت.
تئاتر معاصر ACT سیاتل مدت اجرای هر نمایش را یک هفته کاهش داده است. در لس آنجلس، خانه نمایش گفن دیگر برنامه اجراهای سهشنبهها، کندترین شب خود را برنامهریزی نمیکند. شرکت تئاتر آردن فیلادلفیا انتظار دارد در فصل آینده 363 اجرا اجرا کند که نسبت به 503 اجرا در فصل قبل از همه گیری کاهش یافته است.
چرا این اتفاق می افتد؟ هزینهها افزایش یافته است، کمکهای دولتی که بسیاری از تئاترها را در اوج همهگیری سرپا نگه میدارد، عمدتاً خرج شده است، و تماشاگران کمتر از قبل از همهگیری هستند، محصول جانبی تغییر سبک زندگی (رفت و آمد کمتر، پخش جریانی بیشتر)، برخی نگرانیها در مورد محلههای مرکز شهر که بسیاری از سالنهای غیرانتفاعی بزرگ در آنها قرار دارند (نگرانیها در مورد امنیت عمومی قدیمیتر، افراد مسنتر و قدیمیتر زندگی میکنند). ).
کریستوفر موزس، مدیر هنری Alliance Theatre در آتلانتا، میگوید: «غیرممکن است که از وضعیت این رشته ناراحت نباشیم. واضح است که این سخت ترین زمان برای تولید تئاتر غیرانتفاعی است، شاید در تاریخ جنبش غیرانتفاعی.
![عکس سیاه و سفید زنی با لباسی روان به سبک یونانی در حوض آب و زن دیگری که لبه استخر نشسته است.](https://static01.nyt.com/images/2023/07/21/multimedia/00theaters-ptmf/00theaters-ptmf-articleLarge.jpg?quality=75&auto=webp&disable=upscale)
تعداد تئاترهای غیرانتفاعی در آمریکا در دو دهه قبل از همه گیری به طور قابل توجهی افزایش یافته بود، اما بسیاری از شرکت های کوچک و متوسط اکنون در حال تعطیل شدن هستند. همین ماه گذشته، کتاب-آن رپرتوری تئاتر در سیاتل، مرحله سه گانه در گرینزبورو، NC، و شرکت مرحله غیر منتظره در مریلند اعلام کردند که در حال بسته شدن هستند. شیکاگو، شهری که به صحنه تئاتر پر جنب و جوش خود افتخار می کند، دست کم ده ها شرکت را از دست داده است.
گرگ رینر، مدیر تئاتر و تئاتر موزیکال در بنیاد ملی هنرها، گفت: «ما در حال حاضر شاهد تعطیلی دو تا سه سازمان در ماه هستیم.
اخراجها و تعدیلهای قابل توجهی در برخی از بزرگترین مؤسسات این حوزه اتفاق میافتد: این ماه، تئاتر عمومی معتبر نیویورک 19 درصد کاهش داد از مشاغل آن؛ درست قبل از آن، نیروگاه آکادمی موسیقی بروکلین 13 درصد کاهش داد و گروه بزرگ تئاتر مرکز لس آنجلس 10 درصد کاهش دهد. مرکز تئاتر دالاس کارمندان تمام وقت خود را از پاییز گذشته تقریباً به نصف کاهش داده است و از 70 نفر به 38 نفر رسیده است.
همهگیری روندهای بسیاری را تشدید کرد که مدتها سالنهای غیرانتفاعی را به چالش میکشیدند، از جمله فرسایش مداوم مشترکان – اعضای وفادار تماشاگرانی که از قبل برای دیدن بیشتر یا همه نمایشهای یک فصل ثبتنام میکنند. هارتفورد استیج و تئاتر رپرتوری کانزاس سیتی هر کدام نیمی از مشترکان خود را از زمان همه گیر شدن از دست داده اند و آنها را به خریداران تک بلیت که الگوهای خریدشان غیرقابل پیش بینی است و علاقه کمتری به کارهای ناآشنا نشان می دهند بسیار بیشتر وابسته کرده است.
یک نظرسنجی جدید که توسط بنیاد ملی هنر و اداره سرشماری انجام شد، نشان داد که 10.3 درصد از بزرگسالان آمریکایی در سال گذشته در یک نمایش موزیکال شرکت کردند که در مقایسه با 16.5 درصد در سال 2017 کاهش یافته است. فقط 4.5 درصد در یک نمایش شرکت کردند که نسبت به 9.4 درصد کاهش داشت.
همزمان هزینههای ساخت تئاتر بهدلیل تورم، مسائل بازار کار (استعفای بزرگ منجر به جابجایی قابلتوجه کارکنان شد، بنابراین هم هزینههای استخدام و هم هزینههای نگهداری افزایش یافته است) و نگرانیهای عدالت اجتماعی (بسیاری از کارگران تئاتر با موفقیت استدلال کردهاند که غرامت کمتری دریافت کردهاند) بهشدت افزایش یافته است. راس ایگان، مدیر عامل Asolo Repertory Theatre در ساراسوتا، فلوریدا، گفت: «همانطور که ما برای نیروی کار عادلانهتر کار میکنیم، هزینه تولید تئاتر بالا میرود.
بسیاری از تئاترها پس از گذراندن کمکهای دولتی که به حفظ آنها در طول اوج همهگیری کمک کرد، حتی با کاهش پستهای کارکنان و استخدام بازیگران و هنرمندان آزاد کمتر، غرق در جوهر قرمز هستند. پل آر. تترو، مدیر انجمن تئاتر فورد در واشنگتن دی سی گفت: “من 20 سال است که اینجا هستم و در فصلی از بهار متوجه شدم که این بزرگترین و بزرگترین کسری در تاریخ من خواهد بود.”
چرا نمایش ها را کاهش دهیم؟ ما تقاضایی برای آن نداریم، پس چرا سعی کنیم مانند خودمان رفتار کنیم؟ کن مت مارتین، مدیر موقت هنری در مرکز استیج بالتیمور و تئاتر رپرتوری آرکانزاس گفت. و بسیاری از سازمانهای غیرانتفاعی نمایشهایی را با ضرر اجرا میکنند، با فروش بلیتهای قوی که نمیتوانند هزینههای تولید را پوشش دهند، و باعث میشود که برای جبران این تفاوت به امور خیریه متکی باشند. آنجل یساگویر، مدیر اجرایی کورت تئاتر در شیکاگو می گوید: «همه ما با انجام کارهای تولیدی ضرر می کنیم. “با کاهش یک تولید، پول کمتری از دست خواهیم داد.”
بحران منجر به روح جدیدی از همکاری و افزایش عظیم در تولیدات مشترک شده است که در آن چندین تئاتر گرد هم می آیند تا نمایش ها را تولید کنند و هزینه های صحنه، لباس و تیم های خلاق را به اشتراک بگذارند. در فصل قبل از همه گیری، تنها یکی از شش نمایش در کمپانی تئاتر شکسپیر در واشنگتن دی سی، محصول مشترک بود. در فصل آینده حداقل پنج نمایش از شش نمایش آن به صورت تولید مشترک خواهد بود.
سیمون گادوین، مدیر هنری تئاتر گفت: «این یک تغییر دریایی است. “یک ضرورت اقتصادی وجود دارد، اما در عین حال احساس اشتراک در چالش ساخت تئاتر در حال حاضر.”
تئاترها به دنبال راه های دیگری برای تقسیم هزینه ها هستند. چندین نفر در کانکتیکات در حال بررسی این موضوع هستند که آیا می توانند عملیات مجموعه سازی خود را یکپارچه کنند یا خیر، و گروهی در شیکاگو در حال بحث در مورد اینکه آیا امکان به اشتراک گذاری عملکردهای پشتیبان مانند منابع انسانی، امور مالی و بازاریابی وجود دارد یا خیر.
بسیاری از تئاترها با اجاره ساختمان های خود سعی در کسب درآمد دارند. برخی در حال یافتن راه های دیگری برای جمع آوری سرمایه هستند. استیج شمالی، در وایت ریور جانکشن، وی تی، تصمیم گرفت مجوز مشروب دریافت کند. جیسون اسمولر، مدیر عامل تئاتر، گفت: «در حالی که این قطعاً کمکی برای مأموریت ما است، این یک جریان درآمدی کم اهمیت خواهد بود، و بدون شک تجربه را برای حامیان ما بهبود می بخشد.»
گزارشهای متفاوتی در مورد میزان پیشرفت بشردوستانه وجود دارد، اما بسیاری از رهبران تئاتر نسبت به خستگی اهداکنندگان پس از همهگیری ابراز نگرانی میکنند و برخی میگویند که بنیادها از حمایت از هنر به سمت سلامت، خدمات انسانی و عدالت اجتماعی دور میشوند. نورا دیو-روزن، مدیر اجرایی تئاتر Two River در رد بانک، نیوجرسی، گفت: «آنچه در حال حاضر، فقط در چند ماه گذشته اتفاق میافتد، این است که کمککنندگان نهادی واقعاً بزرگ، ثابت قدم در حال اولویتبندی مجدد هستند و از بودجه هنر دور میشوند.»
تئاترهای غیرانتفاعی، که بسیاری از آنها در تلاش برای تولید آثار جدید و آثار هنری ماجراجویانه هستند، عملکرد بسیار کمتری نسبت به تولیدات تور برادوی دارند، که اغلب موزیکال های جوک باکس و جوک باکس هستند. تئاترهای غیرانتفاعی نیز از خود برادوی عقب هستند، جایی که سطح تماشاگران اکنون 91 درصد از زمانی است که در همان زمان قبل از همه گیری بود.
تعداد انگشت شماری از سازمان های غیرانتفاعی وجود دارند که می گویند کارشان به خوبی انجام می شود، با تئوری های مختلفی در مورد علت: برخی از آنها مدت زمان تعطیلی خود را در طول همه گیری به حداقل رساندند. دیگران به انتخاب های برنامه نویسی پوپولیستی اشاره می کنند. و برخی در شهرهای متوسط با بازار هنرهای نمایشی رقابتی کمتر و حمایت مدنی قوی هستند.
اما خیلی بیشتر می گویند که آنها با چالش های جدی روبرو هستند. استوارت کاردن، مدیر هنری تئاتر رپرتوری کانزاس سیتی، گفت: «معلوم است که مدل مالی اکثر تئاترهای منطقه ای عمیقاً با مشکل مواجه است.
برخی از مدیران هنری بر این باورند که برنامهنویسی تا حدودی مقصر است – اینکه برخی از تئاترها با انتخاب نمایشهایی که بسیار ضعیف یا سیاسی هستند، تماشاگران را خاموش کردهاند. تیموتی جی ایوانز، مدیر اجرایی تئاتر نورث لایت در اسکوکی، ایالت، گفت: «بعضی از تئاترها فراموش کردهاند که تماشاگران چه میخواهند – آنها میخواهند بخندند، شاد باشند و گریه کنند، اما گاهی اوقات ما آنها را زیادهروی میکنیم.
در کانزاس سیتی، کاردن گفت که رفتار مخاطبان بی ثبات بوده است: یک کمدی جدید با مضمون شرلوک هلمز توسط کیت همیل به نام «خانم. هلمز و خانم واتسون – آپ. 2B» بسیار فراتر از انتظارات فروخته شد، اما محصولی از نمایشنامه تحسین شده مارکو رامیرز «The Royale» درباره بوکسوری قهرمانی که با نژادپرستی مقابله کرد، «به سختی فروخته شد».
کاردن گفت: «درد و درد بسیار زیادی وجود داشته است، بسیاری از مردم به دنبال یک تجربه شاد و تضمینی خوب هستند.
در کالیفرنیا، Pasadena Playhouse تقاضای زیادی برای مجموعهای از نمایشهای مربوط به Sondheim داشت، اما پس از آن با مضمون مهاجرت مارتینا ماژوک “Sanctuary City” مبارزه کرد. دنی فلدمن، کارگردان هنری تهیه کننده تئاتر گفت: «این نقطه اوج هنری با هر معیار ممکن بود، اما ما نتوانستیم مردم را به این موضوع جلب کنیم.
در همین حال، رهبران تئاتر نشانههایی از امید یا حداقل ایمان را درک میکنند.
“من شب های تاریک روح زیادی را گذرانده ام – چه کسی زنده می ماند و میدان چگونه زنده می ماند؟” طیبی ماگر، یکی از دو مدیر هنری شرکت تئاتر فیلادلفیا گفت. اما بعد از آن چند روز از خواب بیدار می شوم و به یاد می آورم که این هنر هزاران سال قدمت دارد و از لحظات بسیار وحشتناکی جان سالم به در برده است. حرکت خواهد کرد و وارد فاز بعدی خود خواهد شد.»
دیدگاهتان را بنویسید