علی توسلی

‏شامگاه ۱۹ دی در اندیشه تهران، وقتی خیابان‌ها پر از فریاد آزادی‌خواهی شد، او کنار پسر ۱۴ ساله‌اش ایستاده بود؛ نه برای تماشا، برای حق‌خواهی. لحظه‌ای که گلوله‌ها باریدن گرفت، فقط یک انتخاب کرد: ایستادن و حفاظت از جان فرزندش. گلوله‌ای جنگی به سرش اصابت کرد و همان‌جا، مقابل چشم فرزندش، به شهادت رسید. ‏دو روز بعد، خانواده‌اش پیکرش را در کهریزک پیدا کردند؛ جست‌وجویی میان بی‌خبری و اضطراب. **نحوه شهادت:** تیراندازی **استان:** تهران **شهر:** تهران --- On the evening of January 9, in Andisheh, Tehran, when the streets were filled with cries for freedom, he stood beside his 14-year-old son—not as a spectator, but in pursuit of justice. At the moment when bullets began to rain down, he made only one choice: to stand his ground and protect his child’s life. A live bullet struck him in the head, and right there, in front of his son’s eyes, he lost his life. Two days later, his family found his body in Kahrizak, after a search marked by uncertainty and distress.