مهدی کاشفی

جمعه ۱۹ دی بود، با دوستانش رفت تا در اعتراضات محله بچگی‌اش سعادت‌آباد شرکت کند. دقایقی بعد خانواده از آیفون تصویری او را دیدند که می‌دوید در حالی که چند نفر به‌دنبالش بودند، مهدی به داخل پارکینگ خانه آمد و پناه گرفت، بعد دوباره به خیابان رفت، ۱۰ دقیقه بعد مردم او را به خانه آوردند، پیکرش غرق در خون و بدنش پر از ساچمه بود. یک گلوله جنگی در شکمش فرو رفته بود و از این ناحیه خونریزی شدیدی داشت. مهدی کاشفی، از کشته‌شدگان اعتراضات در ایران مهدی کاشفی، از کشته‌شدگان اعتراضات در ایران خانواده تصمیم گرفتند او را به بیمارستان منتقل کنند، اما هیچ بیمارستانی او را قبول نکرد، گفتند: «به ما دستور داده شده که معترضان زخمی را پذیرش نکنیم.» تنها بیمارستانی که قبول کرد مهدی را بستری کند، بیمارستان «بقیه‌الله» بود، بیمارستانی متعلق به سپاه پاسداران. در بیمارستان بقیه‌الله به پدر، مادر، و همسرش اجازه ندادند که در کنار مهدی بمانند. اعضای خانواده بیمارستان را ترک کردند، اما مهدی دوام نیاورد، قلب بیمار و تن زخمی‌اش تاب ادامه‌دادن نداشت. ساعاتی بعد از بیمارستان به آنان خبر دادند که مهدی جانش را از دست داده است. علت مرگ مهدی کاشفی خونریزی شدید بر اثر اصابت گلوله جنگی به شکم و آسیب جدی به روده‌ها و سایر ارگان‌های بدن اعلام شد. چند روز طول کشید تا پیکرش را تحویل دهند، به سردخانه‌ای در تهران فرستاده بودند. مشاهدات اعضای خانواده مهدی حاکی از وجود هزاران جنازه در چندین سوله بود، آنان را مجبور کردند که برای پیداکردن پیکر مهدی، کیسه‌ها را یکی‌یکی باز کنند و ببینند؛ دو روز طول کشید تا برادرش پیکر مهدی را در میان انبوه جنازه‌ها تشخیص دهد. حدود ۲۰ تیر در بدنش بود. گلوله‌ای که شکمش را دریده بود، از نوع جنگی و بزرگ بود. به خانواده فشار آوردند که «مراسم نگیرید، مصاحبه نکنید، ساکت باشید.» اما خانواده سکوت نکرد. روز خاکسپاری، بهشت زهرا پر شد از آشنایان، بستگان، دوستانش و مردمی که می‌خواستند پیکرش را بدرقه کنند. **نحوه شهادت:** تیراندازی **استان:** تهران **شهر:** سعادت آباد تهران --- It was Friday, January 9, he went with his friends to participate in the protests in his childhood neighborhood of Saadatabad. Minutes later, his family saw a video of him running on his iPhone while several people were chasing him. Mehdi came into the parking lot of his house and took refuge, then went back out into the street. 10 minutes later, people brought him home, his body covered in blood and full of bullets. A live bullet had entered his stomach and he was bleeding profusely from this area. The family decided to take him to the hospital, but no hospital accepted him, they said: “We have been ordered not to accept wounded protesters.” The only hospital that agreed to admit Mehdi was Baghiyallah Hospital, a hospital belonging to the Revolutionary Guards. At Baqiyatollah Hospital, his father, mother, and wife were not allowed to stay with Mehdi. Family members left the hospital, but Mehdi did not survive; his sick heart and wounded body could not bear to continue. Hours later, they were informed by the hospital that Mehdi had passed away. The cause of Mehdi Kashfi's death was declared to be severe bleeding due to a bullet wound to the abdomen and serious damage to the intestines and other organs. It took several days for his body to be delivered; it had been sent to a morgue in Tehran. Observations by Mehdi's family members indicated that there were thousands of bodies in several sheds. They were forced to open the bags one by one to find Mehdi's body; it took two days for his brother to recognize Mehdi's body among the pile of corpses. There were about 20 bullets in his body. The bullet that had torn his abdomen was a large, combat-type bullet. The family was pressured to "not hold a ceremony, not give interviews, to be silent." But the family did not remain silent. On the day of the funeral, Behesht Zahra was filled with acquaintances, relatives, friends, and people who wanted to see off her body.