يادگارى (١)
يادگارى (١) 1399/06/22 #اجتماعى #دنباله_دار اتفاقات اين سرى، بعد از سرى داستان بچه هاى خيابونى اتفاق ميافتد. . -خانوم يه كمكى به من بكن…آقا به بچت مهربونى ياد بده، يه كمكى بكن…مادر به منه عليل يه كمكـ بكن… خمار و داغون كنار پياده رو نشسته بودم و كاسمو گذاشته بودم جلوم تا شايد يكى سر و وضعمو ببينه بهم يه پولى بده تا بتونم باهاش زنده بمونم. هر از گاهى يه نفر از سر دلسوزى يه هزار تومنى مينداخت جلوم و بعدش بى تفاوت ميرفت پى زندگيش، بچه هاى كوچيكـ كه دست تو دست مادر پدرشون از جلوم رد كه ميشدن از ترس بغضشون ميگرفت و گريه ميكردن. حقم داشتن، خودمم وقتى قيافه خودمو تو شيشه مغازه ها ميديدم از خودم ميترسيدم، موهاى بلند و ژوليده، ريش نتراشيده و صورت زخمى و كثيف، آخرين بارى كه حموم ديده بودمو يادم نميومد. با لباساى پاره و كمر خم بى هدف تو خيابونا راه ميرفتم و از تو آشغالا غذا ميخوردم، گدايى ميكردم تا پول موادم جور بشه و شبا تو پاركـ و خيابون ميخوابيدم و فرداش دوباره همچى از اول. تو اول جوونيم منتظر مرگ بودم تا بياد و منو از اين زندگى نجات بده، ولى مثل اينكه خدا به خاطر گناهام ميخواست تنبيه ام كنه، جهنمو برام آورده بود رو زمين تا تقاص كارامو بدم. . يه روز كنار يه ساختمون بلند تو بالاشهر نشسته بودم كنار پياده رو و گدايى ميكردم، خمار و گشنه بودم. همه مثه اينكه روح ديده باشن از جلوم رد ميشدن، منم حال اينكه حرف بزنم نداشتم، سرم لاى پاهام بود و چرت ميزدم. تا اينكه صداى عصبانى يه مرد چرتمو پروند: -پاشو گمشو ببينم! پاشو اينجا بساط نكن! سرمو آوردم بالا و بى حال نگاش كردم، يه پيرمرد اخمو و عبوس بود. -پياده رو رو خريدى؟! +پاشو بينيم بابا! چه پرو ام هست حمال، گمشو برو از اينجا، اينجا شركته، كلى آدم حسابى ميره و مياد! -نمرديمو آدم حسابيم ديديم…داد نزن بابا الان ميرم… كاسمو برداشتم و خورده پولايى كه توش بودو گذاشتم تو جيبم، ميخواستم از جام بلند شم كه يه صدا سر جام ميخكوبم كرد. -آقا عبدالله چيكار دارى بنده خدارو؟! به جا اينكه سرش داد بزنى برو يه ليوان آبى چيزى بيار براش! +خانوم آخه مرتيكه معتاد اينجا داره گدايى ميكنه، وجه شركتو خراب ميكنه! -اولاً كه معتاد مجرم كه نيست، مريضه! دوماً لازم نيست شما نگران وجه شركت باشيد، يه ليوان آب بيار براش! نفسم بالا نميومد، صداش منو برد به سالهاى دورى كه فقط چند تا صحنه خاكـ گرفته ازش يادم بود. خم شد جلوم و يه تراول پنجاه تومنى گذاشت تو دستم. -اگه بخواى ميتونى بذاريش كنار…هيچوقت دير نيست… نفسمو حبس كردم و سرمو آروم آوردم بالا، خودش بود، اون صورت استخونى و لباى قرمز فقط ميتونست مال يه نفر باشه: -درسا؟ وقتى اسمشو گفتم تعجب كرد، سرشو برد عقب و عينكشو از رو صورتش برداشت، با ديدن چشماى سياه و هميشه خمارش مطمئن شدم كه خودشه. يكم با دقت و تعجب بهم نگاه كرد و يه دفعه محكم صورتشو چنگ زد: -خاكـ به سرم!! دويد سمت در ساختمون و شروع كرد صدا كردن يه نفر، با چشمام تعقيبش كردم. باورم نميشد كه بعد از اينهمه سال ديدمش، محو تماشاش بودم و كلاً يادم رفته بود كه تو چه وضعيم. آقا عبدالله همراه يه مرد جا افتاده از ساختمون اومدن بيرون و با تعجب با درسا صحبت كردن، صحبتشون كه تموم شد اومدن سمتم. دو نفرشون از زير بغلم گرفتنم و بلندم كردن، درسا با گريه گفت: -تورو خدا آروم، يه چيزيش ميشه! +نترس عزيزدلم، مجسمه نيس كه بشكنه! ازينكه به درسا گفت عزيزدلم كل تنم آتيش گرفت، ميخواستم بزنم تو صورتش ولى نه زورشو داشتم و نه حالشو. بردنم تو ساختمون و رو صندلى نشوندنم، عبدالله رفت تا برام آب قند بياره. درسا داشت زار زار گريه ميكرد و خودشو كتكـ ميزد. مرد جا افتاده كنارم نشست و شروع كرد باهام صحبت كردن: -آقا جان شما اسمت چيه؟ +كوهيار… -فاميليت چيه؟ +پارسى… درسا پريد وسط حرفمون و به مرد با گريه گفت: -ديدى اميد؟! ديدى گفتم خودشه؟! من هرجا ببينمش ميشناسمش! +درسا جان، آروم باش! چيزى نيست كه، الان ميبريمش خونه، يه غذايى بهش ميديم، يه حموم ميره درست ميشه! -اين با يه حموم درست ميشه؟! اين داره ميميره بايد ببريمش بيمارستان… با اشاره دست حرفشو قطع كردم، همه زورمو جمع كردم تا با صداى بلند بتونم حرف بزنم: -شما…شوهره درسايى؟! +بله من شوهرشم. چشام سياهى رفت، بى اختيار از چشمام شروع كرد اشكـ اومدن. درسا اومد سمتم، دستمو گرفت و با مهربونى شروع كرد حرف زدن: -كوهيار، الان ميبريمت بيمارستان، اونجا حالتو خوب ميكنن، بعدش ميريم خونه… دستمو از دستش كشيدم بيرون. -راضى…به زحمت…نيستم! يه پولى به من بديد، من…ميرم! +تازه پيدات كردم، كجا ميخواى برى؟! -من…مشكلى ندارم…راضيم از وضعم…نياز به ترحم ندارم! اومدم از جام بلند شم كه حرفش سر جام خشكم كرد. -تورو ارواح خاكـ امير بشين! . هنوز گيج بودم، احساس ميكردم كه خواب ميبينم. بردنم درمونگاه و بهم آرامبخش زدن تا بتونم شبو صبح كنم. وقتى بسترى بودم #دنباله_دار
داستانهای مشابه
- اجتماعىبچه هاى خيابونى (۵ و پایانی)اجتم بچه هاى خيابونى (۵ و پایانی) اجتماعى
- اجتماعىبچه هاى خيابونى (۴)اجتم بچه هاى خيابونى (۴) اجتماعى
- اجتماعىلاشى ها گريه نميكنند!اجتم لاشى ها گريه نميكنند! اجتماعى
- اجتماعىفقط همين يكـ بار...اجتم فقط همين يكـ بار... اجتماعى
- عاشقیمعشوقه درد (۲)اجتم معشوقه درد (۲) عاشقی
- دنباله دارنامی از نام های شیطان (۲)اجتم نامی از نام های شیطان (۲) دنباله دار
- دنباله دارپشیمانی (۱)اجتم پشیمانی (۱) دنباله دار
- دوست پسرزید دزدی (۱)اجتم زید دزدی (۱) دوست پسر
- دنباله دارآدرنالین (۱)اجتم آدرنالین (۱) دنباله دار
- عاشقیمعشوقه درد (۱)اجتم معشوقه درد (۱) عاشقی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.