خفگی (۱)
خفگی (۱) 1399/3/31 #ارباب_و_برده #فتیش زنجیر دور گردنم شل بود، دلیلی برای تنگ شدنش وجود نداشت. حداقل نه هنوز... . ولی حضور تهدید آمیز زنجیر روی پوستم احساس می شد، بخاطر جوری که اون زنجیر رو توی دستش گرفته بود و جوری که از نزدیک نگاهم میکرد، مثل شکارچی ای که با شکارش بازی میکنه. دوست داشت که منو زیر پاهاش ببینه، بی دفاع... و بی تاب برای چیزی که میخواست بهم بده، بعضی وقت ها هیچ چیزی نمیداد. زیباییش تو همین بود. بعضی موقع ها همه این کارا رو میکرد بدون اینکه منو ارضا کنه، یا حتی بدون اینکه خودش ارضا بشه. انگار که همه این کارا براش فقط یه جوک بود. وقتی که پاشو روی سینه ی برهنم فشار داد، نفسم توی گلوم گیر کرد و وقتی که زنجیر دور گردنم رو کشید، دلم به هم پیچید. تقلا کردم که به این تنگی و فشار جدید روی بدنم عادت کنم. هر دفعه منو به چالش میکشید. بخاطر این که حوصلش سر رفته بود یا اینکه میخواست فانتزی های مریضشو عملی کنه،نمیدونستم کدوم. ولی الان دیگه زیر سوال بردن روش هاش فایده ای نداشت. طرزی که بدنم به هر لمس خشنش جواب میداد، کاری برای متوقف کردنش نمیکرد. حتی تشویقش میکرد. مصمم بود برای اینکه صبر منو لبریز کنه، کاری کنه که ازش بخوام بس کنه، فقط برای این که ادامه بده. بخاطر همین بهش نگفتم بس کنه. هیچوقت نگفتم... . و این بیشتر مصممش میکرد تا منو بشکنه. زنجیر رو سفت تر کشید. فلز سرد روی پوستم تنگ تر میشد. ناگهان متوجه شدم که قفسه سینم چقدر سریع بلند میشد و پایین میرفت. هر بار که پاشو روی بدنم فشار میداد نفس های کوتاه و مستاصل از ریه هام فرار میکردن. با گذشت هر لحظه پوتین های سنگینش روی شکمم پایین تر میرفتن. بی شرمانه تحریک شده بودم و اون میتونست کیرمو ببینه که بی مصرف روی شکمم راست شده بود. در حالی که کف پوتینش رو روی کیرم میکشید بی رحمانه لبخند زد. نفسم قطع شد. فشاری که روی پوست حساسم می اورد درد داشت ولی دردی لذیذ... . قطره های پریکام شکممو لکه دار کردن. و نمی تونستم جلوی خودمو از ناله کردن بگیرم. ناله کردن بخاطر اینکه چقدر نادیده گرفته شده بودم. دراز کشیده روی سنگ سرد، انگار که فقط براش مثل یه اسباب بازی بودم. بیشتر پوتینش رو روی کیرم فشار داد. پاشنشو روم میمالید و سفت تر زنجیر رو می کشید که فلز دور گردنم در تنگ ترین حالتش باشه. "چرا چیزی نمیگی؟" شاید اگه الان زنجیر محکم توی چنگش نبود و بالای صورت کبود شده من نایستاده بود، کلماتش پر محبت به نظرم می اومدن. "عصبانی نمیشم. قول میدم" دستام می لرزید. وقتی آب دهنم رو قورت دادم سیب گلوم به سختی زیر قلاده بالا و پایین رفت. اشک توی چشمام جمع شد. "اگه بخوای میتونی بگیش" پوتینش رو از روی کیرم که درد میکرد برداشت و خم شد. یه دستش رو آهسته روی گونم کشید و پایین تر آورد و گردنم رو لمس کرد. اگه میتونستم درست نفس بکشم این کارش آرومم میکرد. ولی نمی تونستم، چنگِ زنجیر بی رحم و نرم نشدنی بود و نفسم رو توی گلوم نگه میداشت. انگشت های بلندش دور گردنم پیچیده شدن و شستش روی نایم فشرده شد. همه چیز بیش از حد تحمل بود. "یه چیزی بگو" چیزی نگفتم. چون اگه می گفتم ممکن بود خطا کنم، یه چیز احمقانه بگم و باعث بشم متوقف بشه. بهتر بود ساکت بمونم زنجیر رو رها کرد و دوباره به سمت زمین هلم داد. دستاش رو دور گردنم قفل کرد. ناخن هاش رد های قرمزی روی گلوم باقی می گذاشت. رد هایی که صبح مجبور میشدم بپوشونم. سرم داشت گیج میرفت و بدنم زیر هیکلش به هم میپیچید. تو اون لحظه حتی نمیتونستم فکر کنم. نفهمیدم که چی گفتم. هر چی که بود باعث شد اخم کنه و محکم تر فشار بده. زخم هایی که از دفعات قبل روی سینم مونده بودن تیر کشیدن. سرم سبک شده بود و انگار همه چیز می چرخید. نمی تونستم چیزی بگم. تنها چیزی که از بین لب هام بیرون اومد صدای گوش خراش نفس های بریده بریده بود. ابرو هاشو بیشتر در هم کشید و محکم تر چنگ زد. پاهاشو دو طرف بدنم گذاشت. نگاه سستم رو به چشم هاش دوختم انگار شعله ای توی چشم های تاریکش می سوخت. دست های لرزانمو بالا بردم تا لمسش کنم. بهم اجازه داد. در حالی که دندوناشو روی هم میسایید گفت:"بهم بگو بس کنم." شاید من نمی تونستم صدام رو پیدا کنم. شایدم وقتی که سرم گیج میرفت نمی تونستم سریع فکر کنم تا جوری که میخواست جوابشو بدم. و شاید با اینکه درد داشت، روز ها بود که انقدر بهم نزدیک نبود و نمیخواستم که رهام کنه. نمیخواستم که رهام کنه. واضح بود که جواب ندادنم راضیش نکرده بود. گره مشت هاش تنگ تر شد و چشم هام سیاهی رفت و آب دهنم ناخواسته از چونم پایین چکید. دست هام رو دور مچ هاش پیچیدم و سعی کردم قفل مشتاش رو باز کنم، ولی نه بخاطر اینکه متوقفش کنم، نه، فقط بخاطر اینکه مشت هاش رو کمی شل تر کنم تا زود بیهوش نشم. "لعنت بهت! بهم بگو که تمومش کنم!" این دفعه سرم فریاد زد و تکونم داد. صدای به هم خوردن دندونام به گوشم می رسید. تو دست ه #فتیش
داستانهای مشابه
- ارباب و بردهقصه پریا (٣ و پایانی)اجتم قصه پریا (٣ و پایانی) ارباب و برده
- ارباب و بردهچه لذتی داشت برده داریاجتم چه لذتی داشت برده داری ارباب و برده
- ارباب و بردهمیسترس مهربان (۱)اجتم میسترس مهربان (۱) ارباب و برده
- ارباب و بردهمیسترس مهربان (۲)اجتم میسترس مهربان (۲) ارباب و برده
- ارباب و بردهجیشش تمام وجودمو گرفتاجتم جیشش تمام وجودمو گرفت ارباب و برده
- ارباب و بردهاولین بردگی مناجتم اولین بردگی من ارباب و برده
- ارباب و بردهقصه پریا (٢)اجتم قصه پریا (٢) ارباب و برده
- ارباب و بردهقصه پریا (۱)اجتم قصه پریا (۱) ارباب و برده
- ارباب و بردهمن عاشق کتکم شوهرم رمانتیکاجتم من عاشق کتکم شوهرم رمانتیک ارباب و برده
- ارباب و بردهارباب شایان و منیژهاجتم ارباب شایان و منیژه ارباب و برده
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.