آتلیهی شمارهی ٢٧
آتلیهی شمارهی ٢٧ 1402/04/22 #اروتیک #گی #عاشقی عرض راهرو رو زیر قدمای مضطربم طی میکردم و انتظار میکشیدم. به ساعت بزرگ میخکوب به دیوار نگاه انداختم، غضروف چهار انگشت دست راستم رو شکوندم و با خودم گفتم: بیشتر از این نمیتونم معطل بمونم! سمت دَر آتلیه حرکت کردم و دقیقا زمانی که میخواستم با انگشتام بهش بکوبم، باز شد و مردی بلند قد، با شونههایی پهن و صورتی جدی توی چهارچوب در ظاهر شد. مصمم به چشمام زل زد و بدون حرکت اضافهای گفت: تو آرشی؟ از لحن بیپروا و انتخاب ضمیر “تو” برای یک غریبه، جا خوردم! همین هم باعث شد بخوام علیٰرغم میل باطنیم، به جای یک نگاه گذرا و کوتاه، باهاش ارتباط چشمی طولانیتری برقرار کنم. چشمای سیاهش، خمار و خسته و بیرمق بودن. انگار داستان دردشون طولانی بود و کلی حرف برای زدن داشتن. چندوقتی بود اشتیاقی برای شنیدن داستان کسی نشون نمیدادم، ولی اون فرق داشت. چه فرقی؟ نمیدونستم! ولی تفاوتش آشکارا به قلبم چنگ میزد و مشتاقم میکرد. مشتاق چی؟ تو اون لحظه نمیدونستم! من هیچی نمیدونستم! فقط گم شدهبودم. توی وجود گرم و صمیمی و محزونش گم شده بودم و به ساحت مقدس و آسمانیش، خیره نگاه میکردم. بعد از چندلحظه، با صدای سرفه اون مرد به خودم اومدم، تمرکزم رو از روی چشماش برداشتم و گفتم: بله! من آرشم. بدون اینکه حالت چشماش تغییر کنن، با لحنی خسته گفت: منم پرهامم. خوشوقتم. محکم پلک زدم و در حالی که سرم رو تکون میدادم گفتم: منم همینطور. از چهارچوب در فاصله گرفت و زمانی که داشت با دست به داخل اتاق اشاره میکرد، گفت: بیا تو! باید راجع به کارت صحبت کنیم. وقتی وارد آتلیه شدیم، پرهام دستگیره دَرِ آهنی رو توی دستش گرفت و هولش داد. موقع بسته شدن، لولاها جیغ میکشیدن و اون صدای گوشخراش وقتی به پایان رسید که دَر با صدای مهیبی بستهشد. پلکام رو بستم و وقتی باز کردم، رنگ سیاهی که اون آتلیه رو توی خودش بلعیدهبود توجهم رو جلب کرد. تمام دیوارها مشکی بودن و هیچجا خبری از روشنایی نبود، غیر از انتهای اتاق که آباژور پایه بلندی سوسو میزد. زیر شیدِ ذغالی رنگِ آباژور، یک میز تحریر بزرگ قرار داشت و اطراف میز، خروار خروار برگهی سفید پخش زمین بود و کنجِ راست اتاق، یک گرامافونیت قدیمی به چشم میومد. تنها نقطه نورانی آتلیه، میز کار بود و هرچهقدر فاصله از میز بیشتر میشد، نور هم کم سوتر میشد و وقتی به جلوی پاها میرسید، اتاق توی تاریکی مطلق فرو میرفت. تا جایی که احساس میکردم توی اون تاریکی، هزارهزار موجود مرموز در حال لولیدن لای همدیگهن و تنها نقطه امن، نزدیک پرهامه. ولی چی میشد اگه خود پرهام هم یکی از اون هزارهزار موجود ناشناخته بود؟ اگه پشت چشمای غمگین و لحن خستهش، موجود غریبی با افسار و پوزهبند، به غل و زنجیر کشیده شدهبود؟ برگشتم سمتش و وقتی سایه سیاهش رو بالای سرم دیدم، چند قدم عقب رفتم و ازش فاصله گرفتم. صدای قدماش توی گوشم پیچید. آروم و با طمأنینه به سمتم گام بر میداشت و با هر قدمی که بهم نزدیکتر میشد، احساسات ضد و نقیض بیشتری به قلبم هجوم میآوردن. دلم میخواست از اون اتاق برم، اما نرفتم و ایستادم. نیرویی من رو سرجام میخکوب کرده بود. نیرویی که مجابم میکرد تا به اون همه سیاهی فرصت بدم. تا شاید بتونم رنگی رو که پشت رنگ سیاه، فریاد وجود داشتن سر میداد رو پیدا کنم. پرهام آخرین قدم رو به سمتم برداشت و روبهروم ایستاد. سیگاری کنج لبش گذاشت، فندک رو روشن کرد تا سیگار رو آتیش بزنه و همون موقع، نور آتش فندک، صورت بیروح و خستهش رو روشن کرد و من دوباره سیلی محکمی از چشمای محزون و خمارش #گی #عاشقی
داستانهای مشابه
- اروتیکهمه چی به حالت عادی برگشتاجتم همه چی به حالت عادی برگشت اروتیک
- اروتیکمینای زیبااجتم مینای زیبا اروتیک
- اروتیکنوایِ مناجتم نوایِ من اروتیک
- اروتیکسه صحنه از یک عاشقانهاجتم سه صحنه از یک عاشقانه اروتیک
- اروتیکفی البداهه!اجتم فی البداهه! اروتیک
- اروتیکیه لبخند دیگهاجتم یه لبخند دیگه اروتیک
- اروتیکیک گنجشک کوچکاجتم یک گنجشک کوچک اروتیک
- اروتیکزفاف عشقاجتم زفاف عشق اروتیک
- اروتیکقدرت سکس (۲ و پایانی)اجتم قدرت سکس (۲ و پایانی) اروتیک
- اروتیکقدرت سکس (۱)اجتم قدرت سکس (۱) اروتیک
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.