پیشنهاد بی شرمانه به میسترس رکسانا
پیشنهاد بی شرمانه به میسترس رکسانا 1399/05/19 #بی_دی_اس_ام #میسترس #ارباب_و_برده « این داستان بخشی از یک داستان بلنده. بخشی از اون رو اینجا براتون به اشتراک میذارم. » چیزی که میخوام بنویسم بیش از اندازه ذهنم رو به خودش مشغول کرده. چیزی بود که درست یک روز پیش و دقیقا همین ساعتِ عصر ، در زندگی من اتفاق افتاد. پیش خودم فکر میکنم شاید اگر اون نامهها و ایمیلها و تلفنهایی که به من شده بود رو زودتر جواب میدادم ، خودش رو اینطوری نشون نمیداد. ولی قبل از هرچیزی ، باید درست و حسابی توضیح بدم تا چیزی از قلم نیوفته. بگذارید از اینجا شروع کنم : ساختمونی که من در حال حاضر توش زندگی میکنم چیزی نزدیک به هشتاد آپارتمان داره. سه بلوک ساختمونه و نزدیک به سیصد نفر رو در خودش جا داده. چیز کمی نیست. ولی قسمتِ سخت ماجرا اونجاییه که من با وجود تمام شکایتهایی که نسبت به رفت و آمد دخترهای غریبه به آپارتمان من میشد ، تونستم هنوز پابرجا بمونم و کار کنم. بگذریم ؛ شاید اصلا نباید از اینجا شروع میکردم. موضوع ، این سیصد همسایه نیستن. نقطه عطف این ماجرا فقط “یک” همسایه است. یک پسر نوجوونی که سالها پیش وقتی من هنوز از شوهر اولم جدا نشده بودم و امیر ، پسرم ، کوچکتر بود و با ما زندگی میکرد ، همبازی خوبی برای امیر بود. من از این پسر چیز بیشتری نمیدونستم. جز اینکه فقط گاهی به خونه ما میومد و با امیر ، دوتایی ، پلی استیشن بازی میکردن. سالها گذشت ، و من و شوهرم جدا شدیم. امیر رو فرستادیم امریکا و دیگه خبری از این پسرک همسایه نبود. از وقتی هم که من کار دامینیشن رو با دخترها شروع کردم و رفت و آمد برده ها به خونه ام شروع شد ، دیگه کمتر توی راهرو ساختمون میدیدمش. و البته ، هیچوقت هم فکر نمیکردم که همین پسر نوجوونِ از همهجا بیخبر ، روزی بخواد اینطوری ، موضوع نوشتههای من بشه. “خانم دکتر رضیان ، من و شما میباید که حتما یک ملاقاتی داشته باشیم. خواهش میکنم زمانی مقرر فرمایید تا بنده خدمت برسم. امضا : اردلان” “خانم دکتر رضیان ، استدعا میکنم زمانی را مقرّر بفرمایید تا بنده به خدمت شما برسم. کاری هست که حضور شما بیاندازه حیاتیست. امضا : اردلان” اینها فقط دو نمونه از سیودو نامهای هستن که برام نوشته. غیر از اونها ، چیزی حدود صدتا ایمیل فرستاده و همه با یک مضمون. من امّا هیچ نمیدونم این اردلان کی هست؟ چی میخواد؟ چرا فقط اسمشو مینویسه و نه آدرسی میده و نه حرفی میزنه؟ فقط اردلان؟ توی یه کاغذ دیگه هم که همراه نامه میفرسته ، یک شماره گوشیه. همین. این نامهبازیهای یک طرفه چیزی حدود دو ماه طول کشید و من بالاخره به یکی از اونها پاسخی نوشتم و به آدرس ایمیلی که نامهها ازش میومد فرستادم. بله ، اردلان مرادی ، پسر دکتر مرادی همسایه طبقه پایین بود ، که سالها پیش با امیر بازی میکرد. سعی کردم با مهربونی بهش بگم که گرفتارم و بذاره برای بعد ، امّا یادم افتاد این آدم بیاندازه سمج و گیره. از طرفی نگاه کردم دیدم روز شنبه عصر ، به هیشکی نوبت ندادم. دعوتش کردم بیاد: " اردلان عزیز ، شنبه میتونی یه سر بیای پیش من؟ خوشحال میشم ببینم این کاری که میگی چی هست و همچنین دوس دارم بیای و بعد این همه سالها ، مهمون خونه ما باشی. امضا – دکتر ر. رضیان" شنبه ، 30 خرداد ، ساعت 17:30 درست راس ساعتی که قرار داشتیم ، زنگ در نواخته شد. باید این همه سال ازش دور بوده باشم که همچین تصورّی کنم. پیش خودم هنوز اون پسر دوازده سیزده ساله رو میدیدم که قدش از من خیلی کوتاه تر بود و موهای مشکی بلندی هم داشت. ولی من در رو روی یک “مرد” باز کردم. هیکل ورزیده و خوش اندام ، بازوهای توپر. شکی هم نداشتم که اگر لباس تنش نبود ، شکمش حتما شش تکه و عالی میبود. چقدر باید احمق بوده باشم که ظرف چند ثانیه همه این تصورات عجیب و غریب از ذهنم عبور کرد و فقط گفتم : « سلام … » گفت : « خانوم دکتر! » و لبخند زد. جوّ آرومی بود. به نظر نمیومد بخواد خیلی حرف بزنه. یکجورایی فقط به من و در و دیوار خونه خیره شده بود و حالا هر جفتمون روی کاناپه نشسته بودیم. دورِ میز پذیرایی ، یک فنجان قهوه در دست دوتامون. و اردلان فقط با یک لبخند من رو نگاه میکرد. باید یکجوری یخ رو شکست: « خب … مامان و بابا چطورن؟ » « خوبن … شما … امیر جان چطوره؟ » خبری نداشتم. امیر حالا یکسال بود که با من حرفی نمیزد. سر قضیّهی طلاق باباش بیاندازه احساسی شد و وقتی آتبین رفت یه زن دیگه گرفت ، دیگه با هیچ کدوم ما حرف نزد. گفتم : « خوبه. مشغوله … زندگیِ دانشجویی توی امریکا … میدونی چطوریه دیگه … خودت اونجا بودی …؟ » « نه راستش ، من کانادا درس خوندم. » « چه خوب ؛ راستی … اردلان … شما یه خواهر نداشتی؟ » « بله … آیدا. » « آخی. آره یادمه … کوچکتر از تو بود » « هفده سالشه … در واقع … هفته دیگه میشه هجده سالش. » « عزیزم … » بیاختیار به ساعتم نگاه کردم. اینکار رو معمولا وسط س #میسترس #ارباب_و_برده
داستانهای مشابه
- بی دی اس اممیسترس سایهاجتم میسترس سایه بی دی اس ام
- بی دی اس امخاطره ای از یک میسترساجتم خاطره ای از یک میسترس بی دی اس ام
- ارباب و بردهزندگی جدید (۳)اجتم زندگی جدید (۳) ارباب و برده
- ارباب و بردهزندگی جدید (۲)اجتم زندگی جدید (۲) ارباب و برده
- ارباب و بردهترسناک ترین خاطره ی برده شدن مناجتم ترسناک ترین خاطره ی برده شدن من ارباب و برده
- میسترسماجرای میسترس شدنِ من😈 (۱)اجتم ماجرای میسترس شدنِ من😈 (۱) میسترس
- ارباب و بردهمن شوهرم و تو زن (۱)اجتم من شوهرم و تو زن (۱) ارباب و برده
- میسترسکابوس یک رویااجتم کابوس یک رویا میسترس
- بی دی اس امیه رابطه ی ارباب بردگی واقعیاجتم یه رابطه ی ارباب بردگی واقعی بی دی اس ام
- بی دی اس امتسلیماجتم تسلیم بی دی اس ام
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.