قاتل
قاتل 1399/05/21 #lovely_grl #تجاوز #جنایت چشمام رو بستم و نفس عمیقی کشیدم دنبال یه ذره شهامت می گشتم. شهامتی که هربار توی این راهروی نیمه تاریک و روی این موزاییک های سرد گمش می کردم. یادم نمیومد چند سال از شروع به کارم اینجا می گذشت، از تکرار شب های دلگیر توی این چاردیواری ها و این سلول های تنگ و تاریک خسته بودم و این تکرار برام عادت نشده بود. کاری که از روی جبر بود، انگار دیدن دیوار های سیاه و کثیف اینجا و قدم زدن، هر بار به طرف یه سلول خاص اختیار رو ازم می گرفت. فقط بخاطر شندرغاز پول بی ارزشی که سر هرماه به حسابم ریخته می شد. پولی که فقط زورش به خرید چند کیسه برنج و یه مقدار خوراکی می رسید. هه… الان وقت فکر کردن به اینا نبود. هیچوقت زمان اونطوری نمی گذشت که بنشینم و به گرفتاری های ریز و درشتم فکر کنم. همیشه کار بود و کار… پشت در فلزی سالن آخری ایستادم. سینه ام رو صاف و تک سرفه ای برای پاک کردن خلطی که توش جمع شده بود کردم. با پشت دست چند ضربه روی در زدم. صدای برخورد عقیق انگشترم با میله های فلزی سردِ در سکوت راهرو رو می شکست. سرباز جوونی که پشت در بود با لبخند در رو برام باز کرد، متقابلا لبخند بی روحی تحویلش دادم. مسیرمرو بلد بودم، چند ثانیه ی بعد پشت در سلول انفرادی ایستادم. کلید کوچیکی که به دسته کلید بسته شده روی کمربندم بود رو برداشتم و اون رو داخل قفل آهنی روی پنجره ی کوچیکی که روی در سلول بود انداختم. برگه ی توی دستم که مشخصات زندانی روش نوشته شده بود رو نگاه کردم. یه جوون ۲۰ ساله به اسم آراد. جرمش قتل بود و ۲۴ ساعت آخر عمرش رو توی قرنطینه می گذروند. با باز شدن پنجره ی روی در؛ نور ضعیفی داخل سلول تاریک تابید. جثه ی ضعیفش رو از روی تخت تکون داد و به پنجره خیره شد. از اون چارچوب آهنی خیره نگاهم کرد. سعی کردم خونسرد باشم، باید اینطوری وانمود می کردم. رو بهش گفتم: +آراد باقری! من اینجام که اگه تقاضایی داری بشنوم. مایلم بدونم چه غذایی دوست داری و سفارش میدی که برات آماده کنیم. سکوت کرد، یه سکوت همراه با یه پوزخند تلخ… حال و روز خوشی نداشت و با صدایی که اِنگار از ته چاه بیرون میومد رو بهم گفت: _ساعت چنده؟! این سوال، تکراری ترین سوالی بود که توی این شرایط از آدمایی مثل آراد می شنیدم. ولی این خیلی جوون بود، اولین بارم نبود که با همچین موردی رو به رو می شدم. جثه ی نحیف و چهره ی معصوم این پسر حس ترحم رو دَرِم بر می انگیخت. میدونستم گفتن زمان دقیق بهش مثل کبریت انداختن توی گندم زار می مونه. فقط حالش رو بدتر می کرد. معمولا چند کلامی با زندانی هایی که این شرایط رو داشتن صحبت می کردم. اینطوری حداقل یه مقدار حواسشون پرت میشد. نمیدونم، شاید خودمم بیشتر محتاج این صحبت ها بودم. برای فرار کردن از کسی که از خودم ساخته بودم. +چی شد که با این سن کم دست به ارتکاب قتل زدی؟ روی تخت خودش رو مچاله کرد. لرزش عصبی دستاش رو بازی میداد و این به وضوح به چشم میومد. انگار از مرور خاطرات زجر می کشید. خاطراتی که خیلی وقت پیش طناب داری دور گردنش شده بود. خاطراتی که خیلی وقت پیش از پا درش آورده بود و مراسم اعدام صبحش رو فقط یه مراسم بی معنی کرده بود. +بهتره باهام حرف بزنی پسر! من اینجام که به حرفات گوش کنم. سرش رو بین دستاش گرفت. نفس عمیقی کشید و با پاهاش روی سرامیک کف سلول ضرب گرفت. صداش می لرزید. مثل دستاش…بغض داشت و تقلای زیادی برای فرو بردن این بغض توی گلوش داشت. _اون… اون… خودش دوست داشت حرف بزنه ولی انگار کلمات مناسبی برای بیان حالش به ذهنش نمیرسید. سکوت کردم، سکوت کردم و منتظر ادامه ی حرفش شدم. _چند سال پیش که بابام توی تصادف قطع نخاع شد، کل زندگیش در یک ویلچر کهنه خلاصه شد. هر روز بیشتر از روز قبل زجر کشیدنش رو می دیدیم. اون موقع ۱۸ سالم بود. یه مدت که گذشت زندگی انقدر برامون سخت شده بود که با صدقه ی در و همسایه و نگاه های حال به هم زن پر از ترحمشون سر می کردیم. با خودم گفتم: آراد! تو دیگه مردی شدی واسه خودت. بچه که نیستی. چشم مادر و خواهرت به توئه. حتی نگاه مرده ی بابات روی اون ویلچر لعنتی هم به دستای توئه. یه روز دم صبح از خونه بیرون زدم. کوچه به کوچه و خیابون به خیابون رو گشتم…دنبال کار… دنبال یه کاری که بشه یه لقمه نون ازش درآورد. دنبال کاری که بتونم هزینه ی قرص و داروهای گرونقیمت بابام رو پرداخت کنم باهاش. چند روز مثل سگ کف خیابونا پرسه زدم و دنبال کار گشتم. کسی به یه پسر۱۸ ساله و بدون معرف کار نمیداد. تا اینکه یه روز نااُمید از کنار یه مکانیکی رد شدم. یه مرد تقریبا ۴۰،۴۵ ساله، با لباس های چرک و قاطی با گریس و روغن موتورو… آچار به دست مشغول ور رفتن با یه ماشین بود. شانس آخرمو امتحان کردم. بهش نزدیک شدم و سلام کردم. حتی سرش رو بالا نیاورد و توی همون حالت جوابم رو داد. بهش گفتم: دنبال کار میکردم. این جمله رو که گفتم سرش رو بالا آورد #lovely_grl #جنایت
داستانهای مشابه
- تجاوزاتفاق ناگوار برای سوسناجتم اتفاق ناگوار برای سوسن تجاوز
- تجاوزدختر فرشته نیست (۱)اجتم دختر فرشته نیست (۱) تجاوز
- عاشقیعاشقانه ی سرخ (۲ و پایانی)اجتم عاشقانه ی سرخ (۲ و پایانی) عاشقی
- عاشقیعاشقانه ی سرخ (۱)اجتم عاشقانه ی سرخ (۱) عاشقی
- پارتیخاطرات یک روسپی (۲)اجتم خاطرات یک روسپی (۲) پارتی
- تجاوزبزرگترین ضربهاجتم بزرگترین ضربه تجاوز
- تجاوزابلیس بدبواجتم ابلیس بدبو تجاوز
- تجاوزخوکاجتم خوک تجاوز
- تجاوزآیا من متجاوزم؟اجتم آیا من متجاوزم؟ تجاوز
- تجاوزضد حال ترین سکس ممکناجتم ضد حال ترین سکس ممکن تجاوز
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.