بردگی آرمان برای خواهر مغرورش کیمیا
بردگی آرمان برای خواهر مغرورش کیمیا #تحقیر #برادر #فوت_فتیش قبل از هرچیز بگم داستان کاملا واقعیه و اگه از فوت فتیش چندشتون میشه نخونید و برای اینکه شما بهتر درک کنید سعی کردم بعضی جاهاشو از دیدگاه نفر سوم بنویسم (دیدگاه بیننده) من کیمیا هستم. یه دختر هفدهساله، مغرور، خوشگل، و البته یه خورده بداخلاق—البته به نظر بقیه! به نظرم فقط یه آدم مستقلم که از اینکه یکی تو کارم دخالت کنه، متنفرم. تو یه خانوادهی چهارنفره زندگی میکنم: مامان، بابا، و آرمان ۱۳ ساله . که همیشه یه گوشهی خونه هست و راستش یه جورایی زیادی آرومه. بابا همیشه ماموریته، یعنی تقریباً بیشتر وقتا نیست و ما سهتا میمونیم توی این خونهی نهچندان بزرگ ولی دنج. الان تابستونه. داغ، کلافهکننده، و بینهایت حوصلهسربر. ظهره، هوا شرجی شده و حس میکنم اگه کولر نبود، تو همین لحظه ذوب میشدم. مامان توی آشپزخونه داره با یه لیوان چای کنار پنجره نشسته و به بیرون زل زده. قیافهش همیشه آرومه، انگار هیچچیز دنیا نمیتونه ناراحتش کنه. ولی من؟ من یکی که طاقت گرما و بیکاری رو ندارم. روی مبل دراز کشیدم، گوشیم توی دستمه و با یه دست دیگهم موهامو دور انگشتم میپیچم. یه نگاه به آرمان میندازم که یه گوشهی اتاق نشسته و طبق معمول بیحرف و بیصداست. هیچوقت نفهمیدم چطور میتونه انقدر آروم باشه. انگار یهجورایی برنامهریزی شده برای گوش دادن و اجرا کردن، نه نظر دادن و مخالفت کردن. ولی خب، من که از این سکوت خوشم نمیاد. نفس عمیقی میکشم و کش و قوسی به بدنم میدم. بعد، همونطور که یه لبخند شیطنتآمیز روی لبم نقش بسته، صدامو صاف میکنم و میگم: “آرمان، بیا اینجا، کارت دارم.” آرمان با همون قیافهی همیشگیش، که نه ناراحتی توش بود نه خوشحالی، نگام کرد. معلوم بود که هیچ علاقهای به انجام کاری که قراره بگم نداره، ولی خب، این مشکل خودش بود، نه من! یه کم رو مبل جابهجا شدم، پاهامو روی هم انداختم و با انگشت یه ریتم روی دستهی مبل زدم. “برو خوراکیهایی که خریدمو از توی آشپزخونه بیار.” لحنم کاملاً جدی بود، بدون هیچ شوخیای. آرمان یه ابروشو بالا انداخت، بعد بدون اینکه حتی یه ذره به خودش زحمت بده که بلند شه، با یه لحن سرد گفت: “برو خودت بیار.” نفس عمیقی کشیدم. “آرمان، داری با کی حرف میزنی؟!” صدامو یه کم کشیدم تا بفهمه که دارم بهش دستور میدم، نه اینکه پیشنهاد بدم. دوباره بدون هیچ تغییری توی قیافهش گفت: “به تو. که اگه خوراکی خریدی، خودت برو بیارشون.” پوفی کشیدم و یه لحظه به سقف نگاه کردم، انگار دنبال صبر و حوصله میگشتم که معلوم نبود کجا گمش کرده بودم. بعد، با یه لبخند شیطون برگشتم سمتش. “میدونی که بالاخره میری، نه؟ فقط داری وقت تلف میکنی.” آرمان بدون اینکه نگاهش ازم برداشته شه، گفت: “اصلاً و ابداً.” دیگه کمکم داشتم عصبی میشدم. صاف نشستم و دستبهسینه نگاش کردم. “آرمان، میخوای لج کنی؟ باشه، ولی حواست باشه کی با کی داره کلکل میکنه.” همون موقع صدای مامان از توی آشپزخونه اومد. “باز شما دو تا شروع کردین؟!” لعنتی، این دیگه اونجاش بود که باید نقشهمو عملی میکردم. سریع و با لحنی که پر از مظلومیت بود گفتم: “مامان! ببین آرمانو، من فقط گفتم خوراکیامو بیاره، داره لجبازی میکنه!” مامان فاطمه نفس عمیقی کشید، انگار که دیگه از این بحثا خسته شده بود. “آرمان، صد بار گفتم با کیمیا دعوا نکن. برو کاری که گفته رو انجام بده، انقدر بحث نکنین!” یه لبخند ریز زدم. همیشه همین بود. اگه یه کم زرنگ میبودی، میتونستی شرایط رو به نفع خودت تغییر بدی. آرمان یه لحظه بهم نگاه کرد، انگار میخواست یه چیزی بگه، ولی حرفشو خورد. بعد، با یه پوف بلند، از جاش بلند شد و به سمت آشپزخونه رفت. همین که رفت، یه لبخند پیروزمندانه زدم و پاهامو دوباره روی هم انداختم. “دیدی که بالاخره رفتی، آرمان؟ گفتم که آخرش کارایی که میخوامو انجام میدی.” آرمان که حالا یه بسته چیپس و چندتا خوراکی دیگه دستش بود، اومد و همونطور که بستهها رو روی میز پرت کرد، آروم گفت: “یه روز، کیمیا. یه روز این بازی به نفع تو تموم نمیشه.” لبخندمو عمیقتر کردم و شونه بالا انداختم. “اون روز، آرمان، هنوز خیلی دوره.” ساعت نزدیک سه بود و باید کمکم برای باشگاه آماده میشدم. هوای بعدازظهر هنوز داغ و خفه بود، ولی چارهای نبود، تمرین والیبال رو که نمیشد پیچوند. کش و قوسی به بدنم دادم و از روی مبل بلند شدم. رفتم سمت اتاق که وسایلمو جمع کنم. در اتاقو باز کردم، آرمان همونطور روی تخت دراز کشیده بود، گوشیش توی دستش بود و داشت بازی میکرد. حتی یه نگاه هم بهم ننداخت، انگار نه انگار که وارد شدم. مثل همیشه، ساکت و آروم، ولی میدونستم از این آرامش چیزی جز لجاجت در نمیاد. رفتم سمت کمد، ساک ورزشیمو از گوشهی اتاق برداشتم و دنبال جورابای والیبالم گشتم. وقتی #برادر #فوت_فتیش
داستانهای مشابه
- تحقیروقتی شرط رو به غزاله باختماجتم وقتی شرط رو به غزاله باختم تحقیر
- ارباب و بردهمشکل مالی و بردگی سالی (۱)اجتم مشکل مالی و بردگی سالی (۱) ارباب و برده
- ارباب و بردهچجوری کونی رفیقام شدم (۱)اجتم چجوری کونی رفیقام شدم (۱) ارباب و برده
- تحقیرتسلیم کبری (۲)اجتم تسلیم کبری (۲) تحقیر
- تحقیرتسلیم کبری (۱)اجتم تسلیم کبری (۱) تحقیر
- تحقیرمن، سگ زنم (۲)اجتم من، سگ زنم (۲) تحقیر
- تحقیرتفریح بیتااجتم تفریح بیتا تحقیر
- تحقیرملکه (۳)اجتم ملکه (۳) تحقیر
- تحقیرسه دختر و یک بردهاجتم سه دختر و یک برده تحقیر
- تحقیراز پرستاری پسر 18 ساله تا سلطه بر کل خانواده! (۳)اجتم از پرستاری پسر 18 ساله تا سلطه بر کل خانواده! (۳) تحقیر
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.