سرنوشت الهه (۱)
سرنوشت الهه (۱) 1399/3/7 #خاطرات #دنباله_دار حق با تو بود!حیفه که این زندگی رو به قلم نیارمش... من الهه ام. دلم میخواد آدم های غریبه ی زیادی رو در جریان زندگیم قرار بدم. هرکسی تو یه نقطه از زندگی با خودش بلاتکلیف ترینه و من الان تو همون نقطه هستم! سال 95 یه داستان دنباله دار نوشته بودم راجب خودم و با توجه به بی جنبه بودن خودم مجبور شدم اکانتم رو حذف کنم و حالا دوباره برگشتم، خسته تر از اونی که حتی بعید میدونم بخوام بی جنبه بشم! ........... به قول مصطفی حافظهم از صدتا دوربین و ریکوردر قوی تر عمل میکنه. چقدر بد! چقدر بد که همه چیز رو انقدر به وضوح به خاطر میارم... شاید بزرگترین نعمتی که خدا بتونه همین حالا بهم بده، فراموشیه. اواخر سال 94 بود.بعد از 4 سال دوستی با علیرضا، به طرز ناگهانی و وحشتناکی رها شدم. کی فکرشو میکرد! علیرضا! پسری که خانوادم روش قسم میخوردن، پسری که فقط دوست من نبود، من باهاش بزرگ شده بودم، درست دم کنکورم من رو رها کرد. خدا میدونه چه ضربه ای خوردم و این درحالی بود که خودم رو فداش کرده بودم تا درسش رو خوند و پزشکی آزاد قم قبول شد و اتقاقا الان هم یکی از مشاورهای قدره کنکوره و دروغ چرا هر از چندگاهی اکانت اینستاشو چک میکنم و هم حسادت میکنم بهش هم اینم که به خودم میگم واقعا اگر من الان باهاش بودم به این موفقیتا میرسید؟َ ضربه ی عاطفی بدی بود.هرکاری میکردم تا توجهش رو دوباره جلب کنم. چقدر احمق بودم! با تیغ گل رو رگ دستمو خط مینداختم و عکسش رو میذاشتم به عنوان پروفایل تلگرامم. بیچاره مامانم چه دختره احمقی داشت اون موقع! خلاصش که نشد دوباره بدستش بیارم. رها شدم و شروع کردم مثل همین حالا داستان نوشن. تا اینکه با چند نفر تو شهوانی آشنا شدم. پسرایی که تنها چیزی که درونشون فعال بود شهوتشون بود و من ذاتا از این دسته آدما متنفرم. تا جایی به زندگیم چسبیده بودن که مجبور شدم سیمکارت قدیمیم رو بذارم و سیمکارت فعلیم رو خاموش کنم. یه وقتایی از این سلسله مراتب بازی سرنوشت میمونم. انگار همه ی ما فقط داریم از یه سری اتفاقات پشت سر هم که باید بیفتن، پیروی می کنیم، بی هیچ اختیاری! عید 96 بود. با بابا تنها بودیم. مادرم رفته بود شهرستان پیش خواهرم و دوقلوهاش. سیمکارت رو انداختم و تلگرام جدید رو ساختم... نمیدونم بگم ای کاش نمیساختم یا چی! بعد چند ساعت اولین آدمی که بهم پی ام داد خودش بود!مصطفی! سال 92، وقتی حدودا دو سال از دوستیم با علیرضا میگذشت، یه بار یکی از همسایه هامون که هرچی میکشم از اونه، با گوشیم به دوست پسرش زنگ زد و من رو هم مجبور کرد که باهاش برم سر قرار.و اون پسر، مصطفی بود. بعد یه هفته که بهم زدن گوشیه من رو سوراخ کرده بود که بیا با من باش من ازت خیلی خوشم اومده و این حرفا. انقدر پیگیر شد تا دو هفته باهاش بودم و بعد حقیقت رو بهش گفتم که توی رابطه ی جدی ای هستم و نمیخوام بیشتر از این خیانت کنم. برگردیم به عید 96! بهم پیام داد: -الی خودتی؟ یه وقتایی آدم میگه کاش دستم میشکستو یه کاریو انجام نمیدادم؟ کاش دستم میشکستو جوابشو نمیدادم! خب آدم خوب تو که داشتی عکس منو میدیدی! تو که میدیدی که بعله منم کسه دیگه ای نیست. پس چرا آخه پرسیدی!من چرا جوابشو دادم؟! خدایا! نمیخوام زیاد به جزئیات بپردازم. همینجوریش خیلی با جزئیات و آب و تاب یه خاطره ای رو تعریف میکنم وای به حال اینکه بخوام بنویسمش! شروع کردیم به حرف زدن. خیلی یهویی بهش گفتم آره میخوام با بابا برم عظیمیه یه دوری بزنم. گفت عه چه خوب منم بام کرجم میام از دور میبینمت. خیلی راحت قبول کردم. عجب قراری بود! بعد 4 سال، برمیگشتم پشتم رو نگاه میکردم میدیدم یه پسر هیکلی افتاده دنبالم. برام خیلی سخت بود عادی رفتار کردن. تو همه ی عکس هایی که اون سال توی اون پارک گرفتم یکی در میون حواسم به مصطفی بود که از دور نگام میکرد. وقتی برگشتم خونه بهم پیام داد که اینجوری نمیشه باید یه بار قشنگ ببینمت. بهش گفتم: تند نرو!تو داری با پیام دادنات به من، به کسی خیانت میکنی! (واقعا تاسف داره!آدمی ک همیشه به فکره خیانت نکردن بوده، حالا چه خائن درجه یکی شده!) قسم خورد که با کسی نیست. برام عجیب بود. بذارید قبل از اینکه وارد بطن داستان بشم یکم با خصوصیات مصطفی آشناتون کنم! مصطفی ئه من، پسری که با اختلاف سنی 11 سال که حالا تمام قلب و عقل من شده. موهای خرمایی رنگش که وقتی دست میکنی لاشون دیوونه میشی، چشمای عسلی و خمارش، بازوهای عضله ایش که دوتا دستای کوچیکم هم نمیتون دوتایی با هم بگیرنشون و خوشبختانه یه قد متوسطی که با پاشنه بلند میتونستم بهش برسم، چونه ی کشیده و زاویه دارش که همیشه بهش گفتم ترکیب منو تو یه بچه ای میشه که هرچیزی نداشته باشه، چونه ی دراز و زاویه دار رو خوب داره، زبونی که هی میچرخه و میچرخه تا تورو سر جات میشونه و جز چَشم و دوستت دارم گفتن بهش نمیذاره چیز دیگه ای بهش بگی، یه آدم محت #دنباله_دار
داستانهای مشابه
- خاطراتدختر خوب (۳)اجتم دختر خوب (۳) خاطرات
- خاطراتخاطرات مالزی (۱)اجتم خاطرات مالزی (۱) خاطرات
- خاطراتبچه پولدار (۱)اجتم بچه پولدار (۱) خاطرات
- خاطرات۱۸ تا ۴۵ سالگی من (۱)اجتم ۱۸ تا ۴۵ سالگی من (۱) خاطرات
- خاطراتاز بچگی تا بچه داریش (۱)اجتم از بچگی تا بچه داریش (۱) خاطرات
- خاطراتخاطرات گذشته بابک (۱)اجتم خاطرات گذشته بابک (۱) خاطرات
- خاطراتپرخیده (۱)اجتم پرخیده (۱) خاطرات
- خاطراتعشق من خدیجه (۳)اجتم عشق من خدیجه (۳) خاطرات
- خاطراتخاطرات ده ساله من و یلدا (۵ و پایانی)اجتم خاطرات ده ساله من و یلدا (۵ و پایانی) خاطرات
- خاطراتننه رفیق ناباب (۳)اجتم ننه رفیق ناباب (۳) خاطرات
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.