نوشین، زن عمویی که همدمم شد (١)
نوشین، زن عمویی که همدمم شد (١) #زن_عمو نمیدونم باید از کجا شروع کنم… از شبی که غرق شده بودم تو چشمهای نوشین، وقتی که تو بغلم بود؟ یا از وقتی که برای اولین بار، اون دستپخت محشرش رو خوردم؟ یا شاید هم از همون روزی که تازه رسیده بودم تهران، و داشتم بین خط های مترو تهران گوه گیجه میگرفتم؟ شاید هم باید برگردم به لحظهای که تو سایت سنجش قبولیم تو دانشگاه تهران رو دیدم و داشتم از خوشحالی بال درمیآوردم… نه، فکر کنم بهتره خیلی عقبتر برم. به اونجایی که همهچی از اونجا شروع شد. کلاس دوم بودم… مامان و بابام تصمیم گرفتن منو از تهران بکنن و ببرن یه شهر کوچیک لعنتی به اسم کرمان. آره… بذار از اینجا شروع کنم. من تهران به دنیا اومدم. پدربزرگ و مادربزرگم یه آپارتمان سهطبقه داشتن؛ طبقهی اول مال خودشون بود، ما تو طبقهی دوم زندگی میکردیم، و طبقهی سوم رو داده بودن به عمو علی، برادر کوچیکتر بابام. خاطرات کودکی تو اون خونه، نابترین چیزیه که هنوز تو ذهنمه. مادربزرگم مثل فرشتهها بود؛ مهربون، آروم، دوستداشتنی. پدربزرگم هم همیشه لبخند به لب داشت. عمو علی همون روزا با نوشین آشنا شد. دختر زیبایی بود. صداش نرمی خاصی داشت، طوری که وقتی حرف میزد، انگار یه ملودی پنهون توی کلماتش میچرخید. ازدواج کردن و اومدن طبقهی سوم. همهچی سر جای خودش بود. زندگی جریان داشت. نوشین حامله بود، که اون اتفاق لعنتی افتاد. بابابزرگ و مامانبزرگ هوس کرده بودن یه سر برن باغ دماوند، عمو علی هم باهاشون رفت. تو راه برگشت، یه عوضی مست پشت فرمون میشینه و یه تصادف مرگبار… همهشون تو جا مردن. از اونجا به بعد، همهچیز تغییر کرد. گریههای نوشین، جیغهای بیصداش… لباسهای مشکی، زجههای بابام، سکوت سنگین مادرم… وقتی چهلم تموم شد و هنوز بوی غذاهای نذری توی خونه بود، بزرگای فامیل دور هم جمع شدن و گفتن: «باید نوشین رو بدی به برادر شوهرش. زن جوونه، تنها نمیتونه زندگی کنه…» اما مامان من اونطور زنی نبود که بیصدا کنار بکشه. همونجا جرقههای دعوای طولانی بین اون و بابام زده شد. نهایتش این شد که ما نقل مکان کردیم به کرمان. بابا تو یه شرکت خودروسازی مشغول شد و مامان هم از “جاری سابقش” دور شد. خونهی تهران و سهمالارث پدربزرگم رو اجاره دادیم. قرار شد همهی اجارهها به جز همون خونه ای که ما توش مینشستیم مستقیم به حساب نوشین بریزن. طوری برنامهریزی شد که هم نوشین محتاج کسی نباشه، و هم مامانم احساس کنه زندگیشو حفظ کرده. ولی تاوانش رو من دادم… باید تمام بچگیمو توی اون شهر خشک و بیروح میگذروندم. از وقتی دبیرستان تیزهوشان قبول شدم، همه روی درسخون بودنم حساب باز کرده بودن. بابام میگفت: «اگه شریف قبول شی، برات ماشین میخرم.» مامان اما نمیخواست برگردم تهران. تهران براش شده بود خاطرهای تلخ، زخمخورده از حسادتی که از دل اون رسم و رسوم لعنتی فامیل بلند شده بود. نوشین که یه زمانی بهترین دوستش بود، حالا شده بود سایهای که نمیخواست دیگه هیچجا ببینتش. آخرش شریف قبول نشدم… ولی مکانیک تهران رو آوردم. بابام خوشحال بود، شاید برای اولین بار تو نگاهش حس کردم که بهم افتخار میکنه. گفت مستاجر که بره واحد خونهی تهران رو برات خالی میکنیم. ولی ما خبر نداشتیم… نوشین هنوز اونجا بود. مامانم اصلاً خوشش نیومد که تهران قبول شدم. بهظاهر چیزی نمیگفت، ولی نگاههاش حرف میزد. یه چیزی بین دلنگرونی و دلخوری تو چشمهاش بود.وقتی وقت ثبتنام رسید، حتی تا تهران برای دانشگاه هم همراهم نیومد. خودم تنها رفتم. یه کیف دستم بود و یه دلِ پُر از هیجان. خوابگاه گرفتم. یه اتاق چهارنفره، تاریک، داغ، با تختهایی که با هر حرکت کوچیکی، ناله میکردن انگار عمرشونو گذاشته بودن سر اون پیچای فلزی. هنوز یه ماه از کلاسهام نگذشته بود که بابا زنگ زد. صدای توی گوشیش واضح بود.انگار داشت لبخند میزد. گفت: – «با املاکی صحبت کردم، کلید خونهمونو میتونی بری بگیری. زن عموت هنوز اونجاست ولی املاکی بهش گفته که یکی از طبقهها باید خالی شه برای تو.» نمیدونی اون لحظه چه حسی داشتم. انگار از جهنم آزاد شده بودم. خوابگاه با اون بوی جوراب و ملافههای عرقکرده و هماتاقیهایی که فرق بین صابون و شامپو رو نمیدونستن، داشت رو اعصابم راه میرفت.حال و حوصله کسی رو نداشتم.فکرِ رفتن به یه خونهی خلوت، اونم تو همون ساختمونی که بچگیمو توش گذرونده بودم، داشت مغزم رو قلقلک میداد.سریع بعد از کلاس، رفتم سمت املاکی. مردی که اونجا بود گفت: – «طبقهی دوم مال شماست، خانم مسعودی طبقهی سومه. الان خونه رو برای شما آماده کردن. کلید اینه.» کلید و گرفتم، حس میکردم سنگینی یه فصل جدید دارم تو مشتم فشار میدم…وارد ساختمون شدم، همون بوی قدیمی، همون موزاییکها، همون نردهها…همهچی همون بود، ولی انگار یه چیز
داستانهای مشابه
- زن عموزن عمو سهیلااجتم زن عمو سهیلا زن عمو
- زن عموخاله ای که زن عمو هم بوداجتم خاله ای که زن عمو هم بود زن عمو
- زن عموزن عمو و کون جذابشاجتم زن عمو و کون جذابش زن عمو
- زن عموحسرت چندین سالهاجتم حسرت چندین ساله زن عمو
- زن عمومن و زن عمواجتم من و زن عمو زن عمو
- زن عمومن و زن عمومماجتم من و زن عمومم زن عمو
- زن عموزنا با زن عمو اوج بد شناسیهاجتم زنا با زن عمو اوج بد شناسیه زن عمو
- زن عموداستان من و زن عمو فاطمهاجتم داستان من و زن عمو فاطمه زن عمو
- زن عموزن عموی جنده مناجتم زن عموی جنده من زن عمو
- زن عموزن عمو جوناجتم زن عمو جون زن عمو
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.