امید ناتمام
امید ناتمام 1399/12/26 #عاشقی با بی حوصلگی در آینه ای که داخل در کمد لباسم بود نگاهی به صورت درهمم انداختم، برگشتم و پشت میز چوبی کهنه ام روی صندلی گردانم لم دادم. فندکی که دیگر شاید آخرین قطراتش را خرج من میکرد، بر عکس همیشه با اولین جرقه روشن شد. سیگاری را که اصلا یادم نمی آمد چقدر وقت لای انگشتانم بود به دهان گرفتم و روشن کردم. از لا به لای دود سفید، انبوه قرص هایی که دیگر بعد از سه ماه ترتیب خوردنشان را حفظ شده بودم و لیوان آب نصفه ای که کنارشان بود، دید می زدم. بین این همه قرص، چند عدد قرص جدید بود، که یک هفته پیش بدون مشورت دکتر خریده اما هنوز استفاده نکرده بودم. در فلزی کوچک آموزشگاه را به داخل هل دادم، گرمای دلچسب هوای داخل، قدری از سوزش صورتم کم کرد. به سرعت خودم را داخل کشیدم و یک راست رفتم کنار بخاری گازی. جعبه ی تارم را به دیوار تکیه دادم و دستانم را بر روی بخاری گرفتم تا از بی حسی در بیایند. از لای در نگاهی به داخل اتاق انداختم، وقتش تمام شده بود اما هنوز داشت برای استاد پر حرفی میکرد. سعی کردم جوری بایستم که متوجه حضور من بشود. استاد همایونی مثل همیشه با لبخند دلنشینش که از زیر سبیل خاکستری بلندش جذاب تر هم می شد جواب سلامم را داد. بهتری؟ بد نیستم استاد! امروز بعد از کلاس وایسا، یه بداهه نوازی دارم که استاد فرنود هم قول داده با صدای قشنگش همراهیم کنه. حتما استاد. باعث افتخاره *** با آروم گرفتن زخمه های من، استاد فرنود که خانوم میانسالی بود با دو نفر از شاگردانش وارد اتاق ما شدند. استاد فرنود صندلی کناری من را برداشت و با زاویه کنار استاد همایونی نشست. دو شاگرد استاد فرنود هم که یکی پسری هم سن و سال من و دیگری دختری لاغر اندام و خوش صورت بود، روی صندلی های پلاستیکی کنار من نشستند. لیدا شاگرد جدید و با استعداد منه! خوشوقتم لیدا خانوم! به آموزشگاه ما خوش اومدی. لیدا که کمی خجالت کشیده بود با صدای آرامی تشکر کرد. زخمه های استاد همایونی سکوت دو سه دقیقه ای اتاق را شکست. دیوانه وار عاشق نواختنش و از آن مهمتر حس قشنگش بودم … با خاتمه ی پیش درآمد، صدای خانم فرنود هم اتاق را پر کرد … دستم به دامانت مرو … آتش مزن بر جان من … جانم به قربانت بیا … امشب بمان مهمان من … سعی می کردم در حالتی طبیعی، لیدا را بیشتر ببینم. چشمان درشت و مژه های بلندش تناسب زیبایی با موهای صاف و تیره اش داشت. پوست روشن و لب های نازکش، جذابیتش را صد برابر کرده بود. او هم گاهی به سمت من نگاه میکرد و لبخند مودبانه ای به من تحویل میداد. *** دو سال عذاب، دو سال تنهایی، دو سال مرور خاطرات پوسیده و به درد نخور … بعد از دو سال رنج و عذاب، حالا زندگی من پر شده بود از لبخند های شیرین و خواستنیه لیدا. وقتی سر به سرم می گذاشت و شوخی میکرد و بعد با صدای بلند میخندید، انگار تمام دنیا مال من بود. لیدا … پایان تنهایی 10 ساله ی من بود. تنهایی که سمیه هیچ وقت درکش نکرد. سمیه را دوست داشتم … اگر فقط یک دهم توجهی که به کتاب ها و مجلات علمیش داشت، معطوف به من می شد، هیچ وقت کارمان به جدایی نمیکشید. اما دیگر مهم نبود. سمیه الان دانشجوی دکتری دانشگاه ملبورن بود و من کارمند یه شرکت خصوصی. او ساکن یه خوابگاه شیک و مدرن بود که هر روز عکس هایش را در پیج فیس بوکش می گذاشت و من اجاره نشین آپارتمانی 50 متری در جنوب تهران … به چی فکر می کنی؟ هیچی. می دونی من به چی فکر می کنم؟ به چی؟ به اینکه اگه اینجا بوسم کنی کسی می بینه یا نه! دیوونه … بدو بدو تا کسی نیست. نگاهی به عمق چشمان زیبایش انداختم که نه فقط طی این سه ماه بلکه می دانم ت
داستانهای مشابه
- عاشقیمعشوقه درد (۲)اجتم معشوقه درد (۲) عاشقی
- عاشقیعاشقانه ی سرخ (۲ و پایانی)اجتم عاشقانه ی سرخ (۲ و پایانی) عاشقی
- عاشقیعاشقانه ی سرخ (۱)اجتم عاشقانه ی سرخ (۱) عاشقی
- عاشقیغیر ممکناجتم غیر ممکن عاشقی
- عاشقیمعشوقه درد (۱)اجتم معشوقه درد (۱) عاشقی
- عاشقیعاشقی سالاراجتم عاشقی سالار عاشقی
- عاشقیاولین سکس و ضدحال بعدشاجتم اولین سکس و ضدحال بعدش عاشقی
- عاشقییک عشق ممنوعهاجتم یک عشق ممنوعه عاشقی
- عاشقیشکست عشقیاجتم شکست عشقی عاشقی
- عاشقیدخترکماجتم دخترکم عاشقی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.