عطر زمستان(۱)
عطر زمستان(۱) 1399/05/27 #عاشقی #دنباله_دار #تابو سلام دوستان…این اولین داستانیه که تو این سبک مینویسم و کاملا تخیلی و ساخته و پرداخته ذهن بنده هستش. امیدوارم خوشتون بیاد محکم تر! محکم تر!! محکم تر!!! با هر بار فرود آمدن مشتش روی کیسه بکس، آران به خودش تلقین میکرد. سر ضربات آخر عضلات بازویش خسته شده بود و عرق از سر و رویش میبارید. به ساعت روی دیوار سالن باشگاه نگاه کرد. هشت و نیم شب! نیم ساعت زمان آموزش به پایان رسیده بود و حالا این ربع آخر بچه های موی تای دور سالن می نشستند تا دوئل تمرینی را تماشا کنند. به انتخاب استاد و دستیار چند نفر از بچه ها و چند نفر دیگر از جمله آران، مهرداد و سپهر داوطلبانه وارد میدان بزرگ شدند تا با هم به عنوان حریف تمرینی دوئل کنند. برنامه هر سه جلسه در روز های فرد هفته اینطور بود. و بعضی شب ها داخل رینگ با هم یک دوئل واقعی و دردناک میکردند. از ساعت ۷ به مدت ۲۰ دقیقه طناب میزدند، بعد از آن ۱۰ دقیقه دویدن دور سالن، سپس ۳۰ دقیقه حرکات کششی و بدنسازی طاقت فرسا و تازه بعد از آن آموزش موی تای به مدت ۳۰ دقیقه رسما آغاز میشد. آران مو های مواج سیاهش را با دستکش به بالا فرستاد ولی مو هایش دوباره روی پیشانی و چشم هایش ریخت. چشم های سیاهش به سرعت دنبال یک حریف آسان گشت. بیش از حد خودش را خسته کرده بود و عرق روی پوست سفیدش برق میزد. مهرداد گولاخ لقبی که خودش به او داده بود بهش چشمک زد. مهرداد و سپهر دوست و همکلاسی اش بودند که از سال نهم همراه هم در یک رشته تحصیلی، در یک مدرسه و در یک باشگاه ثبت نام کرده بودند. مهرداد پسری هیکلی با ظاهری معمولی و چشم های قهوه ای بود و سپهر لاغر تر از آران. آران ناسزا گفت و با حرکت سرش دوباره موهای خوش حالتش را از جلوی چشم هایش کنار زد. آرایش مخصوص موی تای را به خودش گرفت و دوئل امشب را شروع کرد. بعد از ادای احترام به استاد و پوشیدن لباس هایشان همراه مهرداد و سپهر دوباره از استاد خداحافظی کردند. رسم ورزش موی تای اینطوری بود تا اخلاق و ادب در ورزش و زندگی را به ورزشکاران یاد بدهد. آران کوله اش را روی شانه اش جابجا کرد و به آسمان سیاه و ابری چشم دوخت، قطرات باران روی صورتش می نشست. حس آرامش و سعادتمندی را که بعد از هر جلسه ی طاقت فرسا انجام میداد دوباره حس کرد. وقتی ۱۵ سالش بود به سفارش و تشویق مادرش در باشگاه موی تای ثبت نام کرد. سال اول مانند کابوس شروع شد و با حس قهرمانی و شادی از آب کردن چربی های شکم و سینه اش به پایان رسید. سال بعد، درست در همین زمان، آران دالیار به قول همکلاسیانش به یک پسر خوش قیافه و دخترکش تبدیل شد. لب هایش که توسط قطرات ریز باران تزئین شده بود حرکت کرد. +من عاشق بارونم. صدای نکره مهرداد بلند شد. -منم عاشقتم قربونت برم. +پارازیت ننداز ملعون! ناسلامتی تو حس بودم! تازه، من با تو نبودم. مهرداد قیافه پروفسور ها را درآورد و ریشش را نوازش کرد. -عه؟ ولی به کیرِ کلفت آقای معاون قسم شنیدم گفتی مهرداد! آران چشمایش را با بی حوصلگی و خستگی همراه یک آه بلند گرداند. مهرداد هم کم نیاورد و جووون بلندی در جواب آه آران کشید. +با کیرِ کلفتش خوش باش کس نمک. سپهر به بدن لاغرش حالت فیگور مانند داد و با لحن عجیب غریبی گفت. ×من عاشق بارونم. صدای ترکیدن خنده مهرداد در کوچه خلوت پیچید. ثانیه ای طول کشید تا بفهمد سپهر مسخره اش کرده بود. ×حیف امشب نشد دوئل کنیم آران وگرنه پوزتو به خاک میمالیدم. +عجب! منم دنبال حریف ساده ای مث تو بودم. -منِ مجهول معادلاتم که نمی ذارم برنده شی آران هِی هِی هِی ×مثلا داشتی میخندیدی نمکدون؟ +من امشب خسته شده بودم، برای همین باختم! آخرای شهریوره! استاد گفت شهریه هارو بیاریم. -وااای نههه!! مدرسه ها هم چند روزه دیگه شروع میشه. آی هِیت اسکول برُو. سپهر دستاشو از هم باز کرد. ×به جمع ما خوش اومدی. وارد خیابان که شدند طبق معمول از هم خداحافظی کردند و هر کدام به سمت خانه خودشان به راه افتاد. آران به لباس سرتا پا سیاه پوش خودش نگاه کرد. و بعد به رنگ آسمان؛ تفاوت چندانی بینشان حس نکرد. هندزفری وصل به گوشیش که داخل کوله اش بود را درآورد و روی گوشش گذاشت. آهنگ ترکی مورد علاقه اش “ایچیمدکی دومان” از الیاس یالچینتاش را پخش کرد و راهی خانه شد؛ باران اشک هایش را پنهان میکرد… خانه ی نسبتا بزرگ و نه چندان زیبایشان از اول کوچه دیده میشد. خانه ای سه طبقه که طبقه اولش پارکینگ بود. در طبقه دوم اتاق سابق پدر و مادرش، هال و پذیرایی کوچک و یک دستشویی و حمام کم استفاده کنار یک آشپزخانه کوچک قرار داشت. طبقه سوم یک راهرو بود با چهار اتاق، اتاق خودش در سمت راست و دومین در بود و یک حمام و دستشویی جداگانه روبروی هم در آخر راهرو. با کلید همراهش در را باز کرد و داخل شد. با خستگی از پله ها بالا رفت. به آرامی در را باز کرد و داخل شد. خبری از مادرش نبود. مادرش نسرین زنی سی و هفت سال #دنباله_دار #تابو
داستانهای مشابه
- عاشقیعطر زمستان (۴ و پایانی)اجتم عطر زمستان (۴ و پایانی) عاشقی
- عاشقیعطر زمستان (۳)اجتم عطر زمستان (۳) عاشقی
- عاشقیعطر زمستان (۲)اجتم عطر زمستان (۲) عاشقی
- تابوعشق زمستونی (۲)اجتم عشق زمستونی (۲) تابو
- تابوعشق زمستونی(۱)اجتم عشق زمستونی(۱) تابو
- عاشقیمعشوقه درد (۲)اجتم معشوقه درد (۲) عاشقی
- عاشقیمعشوقه درد (۱)اجتم معشوقه درد (۱) عاشقی
- عاشقیعشق تلخ و شیرین (۱)اجتم عشق تلخ و شیرین (۱) عاشقی
- عاشقیعشق خام (۱)اجتم عشق خام (۱) عاشقی
- عاشقیچی فکر میکردم چی شد (۱)اجتم چی فکر میکردم چی شد (۱) عاشقی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.