هفت روز و چهلوهشت هفته عشق
هفت روز و چهلوهشت هفته عشق 1401/05/27 #عاشقی ۲۷ مرداد ۱۴۰۰ تولدم بود. از همون بچگی عاشق تولد گرفتن بودم و اونقدر بهونهی تولد میگرفتم که مامانم هر سال بجز تولدِ خودم یکی دوتا تولدِ الکی دیگه هم برام میگرفت. ولی اون روز مثل قبلنا دل و دماغ نداشتم. دلم میخواست کل روز رو تنها باشم و دور و برم شلوغ نباشه. ولی نسیم سیریشتر از این حرفها بود و اصرار داشت که برام تولد بگیره. طبق معمول چهار نفری به همون کافهی همیشگی رفتیم و یه تولدِ کوچولو و جمعوجور گرفتیم. موقع فوت کردن شمعها نسیم لبخند زد و گفت: چشمهات رو ببند و آرزو کن. ولی تا وقتی که من نگفتم باز نکن. چشمهام رو بستم ولی آرزو نکردم. آرزویی نداشتم. نه که نداشته باشم. آرزوهای محالی بودن و دیگه بیخیالشون شده بودم. چند لحظه بعد نسیم گفت: حالا چشمهات رو باز کن! چشمهام رو باز کردم. ولی سریع بستمشون! چیزی رو که دیدم باور نمیکردم. چند لحظه بعد دوباره و با تعجب چشمهام رو باز کردم. خودش بود. رو به روم نشسته بود و بهم خیره شده بود. خبری هم از بچهها نبود و غیبشون زده بود. شوکه شده بودم و نمیدونستم چی بگم. لبخند زد و گفت: تولدت مبارک آیلی. بازم چیزی نگفتم. اصلا انتظارِ دیدنِ دوبارهش رو نداشتم. اونم بعد از یک سال. کنار شقیقهش رو خاروند و گفت: حدس میزدم از دیدنم خوشحال نشی و بهت حق میدم، ولی… بغضم رو قورت دادم و گفتم: ولی چی؟ گفت: ولی من هنوز بهت حس دارم و تو این یکسال حسم بهت کم که نشد هیچ، بیشتر هم شد… پوزخند زدم و گفتم: خب که چی؟ گفت: اومدم که جبران کنم. تو این یکسال کلی فکر کردم. به تو، به گذشتهم، به آیندهمون و به اون سوال! و الان به جواب رسیدم! دلم هوری ریخت. عین همون لحظهای که ازش اون سوال رو پرسیدم و جوابی نشنیدم. جوابی نشنیدم ولی جوابِ سوالم رو تو نگاهش خوندم. خوندم و فهمیدم که باید برم. رفتم و از اون روز تا همین امروز سراغی ازم نگرفت. حالا هم که… ۲۰ مرداد ۱۳۹۹ صبح جمعه بود که با صدای گوشیم از خواب بیدار شدم. بدون اینکه به صفحهی گوشی نگاه کنم گوشی رو سایلنت کردم. بالشتمو رو طرف سردش گذاشتم و دوباره خوابیدم. همین که چشمهام گرم شد دوباره گوشی زنگ خورد. با چشمهای پف کرده و قیافهی عنق نشستم، گوشی رو جواب دادم و با صدای گرفته گفتم: الووووو! نسیم که میدونست من قاتل پدرم رو شاید ببخشم ولی اونی که خوابم رو به هم نزده نه، با خندهای آمیخته به ترس گفت: آیلی خان شکر خوردم. به جون مادرم اگه واجب نبود زنگ نمیزدم. از لفظ “آیلی خان” خندهم گرفت و گفتم: دهنت سرویس نسیم. بنال ببینم این وقت صبح کار واجبت چیه. گفت: آراز دعوتمون کرده یه هفته دستِ جمعی بریم روستای پدریش. روستاشون گردشگریه و خیلی تعریفی و خفنه. همه پایهن و فقط تو موندی. اوکی رو بدی امروز عصر راه میاُفتیم. هستی؟ گفتم: یه هفته؟ روستای پدری آراز؟ یعنی یه هفته باید آراز رو تحمل کنم؟ نه نسیم! نیستم. برید خوش بگذره. پکر شد و گفت: جونِ آبجی ضد حال نزن. تو نیای ما هم نمیریم. چرا با آراز مثل کارد و پنیر شدید اصلا؟ چتونه بابا؟ گفتم: من که کاریش ندارم، اون جوری رفتار میکنه که انگار از بودن من تو اکیپ راضی نیست. هی قیافه میگیره و تا مجبور نشه لام تا کام باهام حرف نمیزنه. من رو میبینه انگار از اَبروش سرکه میباره از بس که ترشرو و بد اخلاق میشه. من بیام، سفر به جفتمون تلخ میشه. بیخیال آبجی، برید صفا باشه. گفت: حالا این یه بار رو به خاطر من بیا. اگه بهت خوش نگذشت، بعد از سفر چهارتایی از اکیپ لفت میدیم. جونِ نسیم نه نیار دیگه. برو آماده شو عصر میایم دنبالت. نسیم سیریشتر از این
داستانهای مشابه
- عاشقیمعشوقه درد (۲)اجتم معشوقه درد (۲) عاشقی
- عاشقیعاشقانه ی سرخ (۲ و پایانی)اجتم عاشقانه ی سرخ (۲ و پایانی) عاشقی
- عاشقیعاشقانه ی سرخ (۱)اجتم عاشقانه ی سرخ (۱) عاشقی
- عاشقیغیر ممکناجتم غیر ممکن عاشقی
- عاشقیمعشوقه درد (۱)اجتم معشوقه درد (۱) عاشقی
- عاشقیعاشقی سالاراجتم عاشقی سالار عاشقی
- عاشقیاولین سکس و ضدحال بعدشاجتم اولین سکس و ضدحال بعدش عاشقی
- عاشقییک عشق ممنوعهاجتم یک عشق ممنوعه عاشقی
- عاشقیشکست عشقیاجتم شکست عشقی عاشقی
- عاشقیدخترکماجتم دخترکم عاشقی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.