بعد گفت: «خوش اومدی. بفرما اینجا بشینیم.» و به سمت اتاق خودش اشاره کرد. اتاقش برعکس چیزی ب…
بعد گفت: «خوش اومدی. بفرما اینجا بشینیم.» و به سمت اتاق خودش اشاره کرد. اتاقش برعکس چیزی بود که حدس میزدم؛ نه زیادی رسمی بود، نه اونقدر صمیمی که شبیه اتاق نشیمن بشه. یه کتابخونهی بلند کنار دیوار بود با کتابایی که بعضی صاف و مرتب سر جاشون بودن و بعضی انگار عجلهای دوباره هل داده شده بودن توی قفسه. کنارش یه میز بزرگ جلوی پنجره داشت؛ مرتب، با چند پوشه، یه فنجون چای نیمهخالی، لپتاپی که صفحهش خاموش شده بود و قاب عکس کوچیکی از خودش و شهرزاد. اونا بعد از ما ازدواج کرده بودن و منم هیچ وقت نه خودشو دیده بودم نه عکسشو. الان هم دلم نمیخواست حتی با عکسش چشم تو چشم بشم. فرید نرفت پشت میز. پشت میز نشستن بیشتر برای نقشِ «دکتر فرید» بود اما اون هم دیگه الان فرید خالی شده بود. کنج دیوار روبروی میز یه مبل L چرمی نسکافهای بود، از اون مبلایی که برای رفتن ساخته نشدن، ساخته شدن برای موندنهای طولانی و حرفهایی که قرار نیست کوتاه باشن. کنارش یه آباژور ایستاده بودکه نور زرد و ملایمی روی بخشی از فرش و لبه مبل میریخت. من روی قسمت بلندتر مبل نشستم. کتم هنوز توی تنم بود. فرید از کتم پرسید و بدون هیچ حرکت اضافه، خیلی محترمانه از شونههام گرفتش و آویزون کرد. خودش روی قسمت دیگه مبل، عمود به من نشست. نه روبهرو، نه شونهبهشونه. بینمون فاصله امن و راحتی بود؛ از اون فاصلههایی که نه خیلی رسمی به نظر میرسن و نه زیادی صمیمی. بحث اول درست همون چیزی بود که ظاهر قضیه میگفت باید باشه؛ روایتدرمانی در سوگ. محتوای کارگاهش رو قبلاً برام فرستاده بود و با هم ازش بحث کردیم. از این گفتیم که آدما چطور برای فقدان، روایت میسازن تا بتونن باهاش زندگی کنن، حتی وقتی چیزی واقعاً قابل حل نیست. نیم ساعتی از حضورم میگذشت. فرید گوش میداد، یهو خیلی خودمونی گفت: «ببین حرفات رو کاغذ درسته ها… اما توی کار بالینی یه چیز رو زیاد میبینی؛ گاهی آدما فقط میخوان دیده بشن. نه اینکه بشینی براشون تحلیل کنی چی شده چی نشده، نه اینکه برای وضعیتشون اسم و تعریف پیدا کنی و تو پرونده یادداشت کنی… خیلی وقتها یه آدم روبهروت نشسته که همهچیزش درسته، ولی انگار هیچوقت دیده نشده.» این جمله رو که گفت، من گفتم: «شاید چون ما عادت کردیم خودمون برای دیگران روایت بسازیم و آدما رو با چیزی که نشون میدن ببینیم، نه با چیزی که واقعاً تجربه میکنن.» فرید حرف خودشو ادامه داد و گفت: «یهوقتایی همهچی ظاهراً سر جاشه؛ زندگی هست، کار هست، آدمها کنارت هستن… ولی یهو یه روز میفهمی مدتهاست کسی واقعاً حالتو نپرسیده. نه از روی عادت؛ از اون مدلا که واقعاً بخواد بدونه راستی راستی خوبی؟ حال دلت چطوره؟» حرفش توی گوشم زنگ زد و تصویر زندگی خودم اومد جلوی چشمم. تمام سالهایی که همهچیز سر جاش بود و اسم و تعریف داشت. همون دورانی که آدم نمیتونه دقیق بگه واقعاً چی کم بود. فرید با صدای آروم گفت: «آدم وقتی دیده نمیشه، حتی توی رابطه هم تنها میمونه.» حس میکردم که حرفش نگاه بالینیش نبود، درد دلش بود. چیزی اضافه نکرد. من هم سرم پایین بود و حرفی نزدم. فقط نگاهم یه جایی بین دستهام و فرش زیر پام گیر کرده بود. انگار بعد از این همه حرف دربارهی نظریات و آدما و تجربیات زیستهشون، دیگه داشتیم دربارهی خودمون حرف میزدیم، ولی هیچکدوم جرأت نمیکردیم مستقیم بیانش کنیم. چند ثانیه بعد، از گوشهی چشم دیدم فرید کمی روی مبل جابهجا شد. فاصله هنوز بود، اما اون زاویهی نود درجهی بینمون نرمتر شده بود. حالا حضورش رو بیشتر حس میکردم؛ نه فقط بهخاطر نزدیکی تنش، بهخاطر صمیمیتی که توی دردای دلش بود. خیلی آروم گفت: «میدونی چی عجیبه؟» آروم سرم رو بلند کردم و به چشماش نگاه کردم. ادامه داد که: «آدم بعضی وقتها سالها منتظر یه چیز بزرگه… بعد آخرش میفهمه اصن دلتنگ یه چیز خیلی ساده بوده… اینکه یکی واقعاً نگاهش کنه.» ناخودآگاه باز احساس خجالت دوید توی تمام تنم. اما انخواستم نگاهم رو از نگاهش بدزدم. شاید چون پس از مدتها برای اولین بار حس کردم کسی داره بدون عجله نگاهم میکنه؛ نه از روی عادت، نه از سر وظیفه. فرید خیلی آهسته دستش رو آورد بالا و چند تار مویی که کنار صورتم افتاده بود رو پشت گوشم برد. من عقب نکشیدم. فقط برای چند لحظه چشمام رو بستم. آدم قبل از اینکه لمس بشه، باید اول دیده بشه و فرید منو دیده بود. سکوت کرده بود. بعد از اون لحظات کوتاهی که اندازه یه عمر عمق داشت، چشمامو باز کردم و دوختم تو چشاش.
داستانهای مشابه
- عمومیرم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا…اجتم رم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا… عمومی
- عمومیشیوناجتم شیون عمومی
- عمومیوااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر…اجتم وااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر… عمومی
- عمومیل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د…اجتم ل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د… عمومی
- عمومیافی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا…اجتم افی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا… عمومی
- عمومیشوازش رفتم.اجتم شوازش رفتم. عمومی
- عمومیماجرای یک انتقاماجتم ماجرای یک انتقام عمومی
- عمومیبچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ…اجتم بچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ… عمومی
- عمومیهادی و زن متاهلاجتم هادی و زن متاهل عمومی
- عمومیل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری…اجتم ل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری… عمومی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.