به فرش!»
به فرش!» هیوا گفت: «فرش؟ اینجا زیر فرش هم نیست! اینجا تهِ تهشه. اینجا خود گهدونیه…» چند دقیقه بعد زنگ خورد و رفتیم سر کلاس. زنگ آخر هم مثل زنگ قبلی سخت و دیر گذشت. حالم خوب نبود و اصلاً دوست نداشتم اونجا باشم. دلم میخواست زود زنگ بخوره و برگردم خونه. بعد از یک ساعت طاقتفرسا بالاخره زنگ آخر به صدا دراومد و یه نفس راحت کشیدم. سریع وسایلهام رو جمع کردم و از کلاس بیرون زدم. امیر و رامیار و هیوا هم طبق معمول با همدیگه از کلاس خارج شدن. خونهی جدیدمون چند کوچه با خونهی امیر فاصله داشت و به سمت امیر رفتم که با همدیگه برگردیم. چهار نفری از مدرسه خارج شدیم که امیر گفت: «رضا ما یه کاری داریم که باید انجامش بدیم. تو برگرد خونه که دایی نگران نشه. استراحت کن عصر میایم دنبالت که بریم بیرون، قراره بیشتر با اینجا آشنا بشی.» گفتم: «اگه زیاد طول نمیکشه منم باهاتون بیام.» امیر گفت: «نمیشه. زیاد طول میکشه. عصر میبینمت.» “باشه” آرومی گفتم و تنهایی به سمت خونه برگشتم. مسیر مدرسه تا خونه پر بود از کوچه پس کوچههای خاکی و باریک. اکثر کوچهها سه متری و شیبدار بودن. کمتر کوچهای آسفالت شده بود و معمولا خاکی و پر از سنگ ریزه بودن. خونهها هم اغلب آجری و دربست بودن و خونهی ما هم به همین شکل و توی یه کوچه روی دامنهی کوه بود. یه درِ رنگ و رو رفته داشت و یه حیاط ۲۰ متری. دستشویی و حمام هم تو حیاط بودن. سمت چپ حیاط یه سکوی بزرگ داشت که چهار تا پله میخورد. زیر سکو یه درِ آبی رنگ داشت که به یه انباری بزرگ ختم میشد و بالای سکو هم یه در میخورد و وارد پذیرایی میشد. طبق معمول کسی خونه نبود. بابا برام یادداشت گذاشته بود که تا غروب سرکاره و خونه نمیاد. باقی موندهی شام دیشب رو گرم کردم و خوردم. بعد از ناهار هم مثل همیشه بالشت ارغوانی رنگ مامان رو بغل کردم و با تصور بوی خوب تنش و صدای مهربونش خوابیدم… چند ساعت بعد با صدای زنگ خونه بیدار شدم. در رو باز کردم و بچهها پشت در بودن. هنوز لباسهای مدرسه تنشون بود و گمونم بعد از تعطیل شدن مدرسه تا الان برنگشته بودن خونه. هیوا و رامیار کف کوچه نشسته و به دیوار تکیه داده بودن و داشتن ساندویچ میخوردن. امیر گفت: «سریع بپوش بیا.» گفتم: «کجا میریم؟» هیوا با صدای زمختش گفت: «اه چقدر سوال میپرسی بچه. بپوش بیا دیگه.» چقدر ازش بدم میاومد. خیلی رو مخ و نچسب بود. بدون اینکه چیزی بگم رفتم آماده شدم و برگشتم. تو کل مسیر حرفی نزدم و فقط به حرفهاشون گوش میدادم. ولی طبق معمول از حرفهاشون چیزی نمیفهمیدم. چند دقیقه بعد به یه زمین فوتبال خاکی رسیدیم. کلی بچه اونجا بود و حسابی هِمهِمه بود. با اینکه زمین خاکی بود، ولی حسابی بهش رسیده بودن. محوطههای زمین رو با گچ کشیده بودن و تیرکهای دروازه رو با پایههایی که با لاستیک ماشین و سنگ ساخته بودن، نگه داشته بودن. یه پسرِ کچلِ تقریبا ۲۰ ساله با یه دفتر تو دستش وسط زمین ایستاده بود. چند نفر هم دورش رو گرفته بودن و باهاش حرف میزدن. هیوا به سمتش رفت و با صدای بلند گفت: «ممد نازاریو اسم مارو هم بنویس.» ممد گفت: «داش گُرگه اول پول بعد اسم. بعدشم از کی تا حالا هیوا گُرگه تیم داره؟» هیوا به من اشاره کرد و گفت: «چهار نفر شدیم. یه دروازه بان بهمون بدی حله.» هیوا از جیبش یکم پول درآورد و به ممد داد. ممد پول رو شمرد و گفت: «اسم تیمتون؟» هیوا گفت: «۱۰۱!» چند دقیقه بعد ممد دوتا تیم رو صدا زد و بازیشون شروع شد. ماهم کنار زمین نشستیم تا نوبتمون بشه. به امیر گفتم: «جریان چیه؟» امیر گفت: «شرطیه. هر تیمی اول بشه، کل پول رو میگیره.» گفتم: «این ممد نازاریو چیکارهست؟» رامیار گفت: «مسئول برگزاریه مسابقاته خوشگله. البته یک چهارم پول رو برای خودش برمیداره و در راه رضای خدا اینکار رو نمیکنه.» گفتم: «چرا بهش میگن نازاریو؟» گفت: «چون با اون سر کچل و فاصلهی بین دندونهاش شبیهِ رونالدو نازاریوئه!» بازی سوم که تموم شد، ممد اسم تیم مارو خوند و رفتیم تو زمین. قبل از اینکه سوت رو بزنه، هیوا گفت: «گیج بازی در نمیاری و فقط میزنی زیر توپ. هرکی هم خواست ازت رد بشه خطا میکنی. سوسول بازی دربیاری من میدونم و تو!» طبق معمول پوزخند زدم و بهش جوابی ندادم. ممد سوت رو زد و بازی شروع شد. چند لحظه بعد، اولین توپ بهم رسید. تو همین چند لحظه فهمیده بودم که رامیار و هیوا و امیر تو فوتبال چقدر نوبن و آبی ازشون گرم نمیشه. پس پاس دادن گزینهی آخرم بود. با کفِ پا توپ رو اِستُپ کردم و تمومِ بازیکنهای حریف رو با یکپا دوپا دریبل زدم و توپ رو گل کردم! علاوه بر اکیپ خودمون و تیم حریف، تمومِ بچههای اونجا با تعجب بهم خیره شده بودن. توپهای بعدی رو هم به همین شکل گل کردم و بازی رو با اختلاف بردیم. بعد از بازی رفتی
داستانهای مشابه
- عمومیرم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا…اجتم رم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا… عمومی
- عمومیشیوناجتم شیون عمومی
- عمومیوااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر…اجتم وااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر… عمومی
- عمومیل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د…اجتم ل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د… عمومی
- عمومیافی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا…اجتم افی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا… عمومی
- عمومیشوازش رفتم.اجتم شوازش رفتم. عمومی
- عمومیماجرای یک انتقاماجتم ماجرای یک انتقام عمومی
- عمومیبچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ…اجتم بچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ… عمومی
- عمومیهادی و زن متاهلاجتم هادی و زن متاهل عمومی
- عمومیل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری…اجتم ل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری… عمومی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.