تونستم یه جا بشینم. نشستم پشت میز و مداد سیاه رو برداشتم و دفتر نقاشی رو خط کشی کردم. اون …
تونستم یه جا بشینم. نشستم پشت میز و مداد سیاه رو برداشتم و دفتر نقاشی رو خط کشی کردم. اون موقع ها فکر میکردم خیلی درست کشیدم ولی بعد ها با دیدن دفتر های مخصوص نوشتن، کلی به خودم خندیدم که اون همه خط کج کشیده بودم. پناهگاه من اینجوری شکل گرفت. من هیچ کدوم از رنگ های جعبه رو استفاده نکردم بجز مشکی که اونم میخواستم فقط باهاش بنویسم. مامانمم دید اینجوریه تشویقم میکرد نقاشی بکشم ولی من برای اینکه تو ذوقش نخوره یه سیب میکشیدم و تند تند رنگش میکردم تا برم صفحه بعدی و بنویسم. نوشتن بلد نبودم ولی مثل مامانم تند تند مداد رو میکشیدم رو کاغذ و احساس نوشتن بهم دست میداد! تا جایی که دیگه راضی نشدم و یکی یکی جزوه هاش و کتاباش رو برمیداشتم و عین چیزایی که نوشته بود رو زیر کلمه مینوشتم. انقدر ادامه دادم اینکارو تا اینکه مامانم فهمید چه بلایی سر جزوه هاش آوردم و خیلی ناراحت شد. هیچ وقت دعوام نکرد ولی اون ناراحت شدنش برای من خیلی سخت بود. تصمیم گرفتم دیگه سمت جزوه هاش نرم و تلویزیون نگاه کنم و هر چی هرجاش مینویسن، منم بنویسم. اینم زیاد طول نکشید! چون در عرض کمتر از 2 هفته دیگه دیوارای نزدیک تلویزیون جای خالی برای نوشتن نداشتن! کلافگی مامانم هنوزم یادمه. داداشم داشت تو بغلش از سینه هاش شیر میخورد و یادمه تازه دندون درآورده بود و نوک سینه های مامانم به شدت زخم بودن. منم از یه طرف داشتم فقط خرابکاری میکردم و همه جارو مینوشتم. بابامم که دیگه هیچی! از وقتی میرسید خونه صداش بالا بود و مهم نبود چیزی برای دعوا کردن نباشه؛ یه چیزی پیدا میکرد یقینا! مامانم همونطوری داشت داداشمو شیر میداد زنگ زد مدرسه ی بابام و بهش گفت برگشتنی دفتر بخره با چند تا مداد و تاکید کرد دفترها زیاد باشن! تا اینکه تصمیم گرفت خودش نوشتن بهم یاد بده تا من کچلشون نکردم! تعجب مامانم از من از اون روز شروع شد که داداشمو خوابوند و اومد پیشم. +دفترتو باز کن الان میام. منم حرفشو گوش کردم و تا بیاد یه صفحه رو پر کردم از چیزایی که تاحالا یاد گرفته بودم. وقتی نشست کنارم چشماش داشت از حدقه میزد بیرون. +ارغــــــــوااااان؟! منو میگی؟ فکر میکردم قتل کردم جوری که منو صدا کرد. از ترسم به تته پته افتاده بودم و میگفتم مامان بخدا چیز بدی ننوشتم همش چیزایی که دیدمه! تا اینکه نگاهشو از دفتر گرفت و زل زد بهم و با تعجب پرسید: +تو نوشتن بلدی؟؟؟؟؟؟؟ یجوری پرسید انگار نباید بلد بودم! خب مگه طبیعی نبود هرچی میدیدم رو بنویسم و بخونم؟ +میتونی بخونیشون؟ با همون تعجبی که از رفتار مامانم کرده بودم شروع کردم به خوندن چیزایی که نوشته بودم. از تبلیغ مایع دستشویی گرفته تا اعلام برنامه های شبکه های مختلف! یادمه اون موقع ها یه آگهی تلویزیون داشت که مامانه داشت ظرفارو با وایتکس میشست و بچه تا دستشو فرو کرد تو وایتکس سوخت و بعدشم مامانش بهش گفت تو بچه ای و نباید دست به این چیزا بزنی! منم به شدت تحت تاثیر اون تبلیغه بودم و هرچی زیرش مینوشت رو مینوشتم؛ خودشم چند بار! اونجا بود که خودمم فهمیدم انگار تو این کشور نباید یه بچه 4 ساله خوندن و نوشتن بلد باشه. میشه عجیب، میشه غیرعادی و حتی پر رو! ولی مامانم دست بردار نبود و یه روز با کلی مجله و روزنامه از دانشگاه برگشت خونه و داد بهم بخونم. منم تا جایی که میتونستم کلماتو تشخیص بدم میخوندم با اینکه نمیفهمیدم منظورشونو! آخرش هم یه آگهی استعداد یابی بود! مامانم با کلی اصرار به بابام میگفت که این بچه مثل بچه های دیگه نیست و باید ببریمش اسعدادیابی. اونم اوایل چیزی نگفت و حتی تا پر کردن فرم و اینا جلو رفتیم تا اینکه یه روز رفته بود خونه مامانش و جوری مغزشو شست و شو داده بودن که به مامانم میگفت باید مواظب این بچه باشیم کار دستمون نده! باید مواظب باشیم زود بزرگ نشه و مبادا زود چشم و گوشش باز شه! منم که یه کلمه هم از حرفاشونو سر درنیاورده بودم و فقط فهمیدم قراره بهم بد بگذره، بازم رفتم سراغ دفترم و اینبار با گریه مینوشتم.. پناهگاه من اینجا به طور کامل با جزئیات شکل گرفت. و اون چاه غم رو احساس میکردم و هر لحظه انگار داشتن چیزای بیشتری توش میریختن.. همینجوری برام گذشت و منم فکر میکردم برم مدرسه همه چیز تمومه و بالاخره میتونم به کسی نشون بدم که من خیلی چیزا بلدم. ولی افسردگی من که بعد ها فهمیدم از بچگی افسردگی گرفته بودم از مدرسه رفتنم شروع شد. آمادگی رو قبل از اول ابتدایی باید میگذروندیم و کلاسمونم کنار کلاس اولیا بود. وقتی با خوشحالی از مامانم خدافظی کردم و وارد کلاس شدم انگار داشتم خواب میدیدم! هر جا چشم میگردوندی پر بود از نوشته و گاها نقاشی و کاردستی. یه دیوار هم بود که حروف الفبا روش نوشته شده بود. تا نشستم رو یکی از صندلیا شروع کردم به خوندن چیزایی که نوشته بود و اصلا حواسم به معلم نبود. تا اینکه اومد کنارم و بهم گفت حواست به کلاس باشه! حواسم به کلاس جمع شدن همانا و چرت زدنم هما
داستانهای مشابه
- عمومیرم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا…اجتم رم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا… عمومی
- عمومیشیوناجتم شیون عمومی
- عمومیوااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر…اجتم وااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر… عمومی
- عمومیل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د…اجتم ل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د… عمومی
- عمومیافی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا…اجتم افی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا… عمومی
- عمومیشوازش رفتم.اجتم شوازش رفتم. عمومی
- عمومیماجرای یک انتقاماجتم ماجرای یک انتقام عمومی
- عمومیبچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ…اجتم بچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ… عمومی
- عمومیهادی و زن متاهلاجتم هادی و زن متاهل عمومی
- عمومیل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری…اجتم ل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری… عمومی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.