داستان ذغال و زمستان رو تکرار می کرد.
داستان ذغال و زمستان رو تکرار می کرد. پیام تلفنی، لکِ رژ لب روی لباس، بوی عطر تند زنونه توی ماشین، کادوهایی که به من داده نمیشد و.... همچنان توی هر جمعی آنچنان حرف میزد که زنها برای داشتن همسری با اینهمه درک و شعور و مهربونی، به من غبطه میخوردن. با پیدا شدن یک لنگه گوشواره کنار صندلی ماشین و خنده موذیانه ای که نصیبم شد، تصمیمم رو گرفتم. با دوستش قرار گذاشتم، سیر تا پیاز، همه چیز رو تعریف کردم و کمک خواستم و قول داد کمکم کنه. منتظر یه فرصت مناسب موندم. ۱۳سال صبر کرده بودم، چند روز دیگه هم میتونستم. بالاخره زمانش رسید، مهمون داشتیم، خونواده یکی از دوستاش برای تبریک منزل نو اومده بودن. همسر دوستش، شهرستانی بود، حرف پیش اومد که فردا قراره بره شهرستان. از شوهرم اصرار، از من انکار، که تو هم برو هوایی عوض کن. زن مدام میگفت: واقعا شما نمونه هستین آقا آرام، شوهر به این مهربونی ندیدم و طعنه گوشه چشمش متوجه شوهر خودش بود. من خوب میدونستم قضیه از چه قراره، بعد از کلی اصرار و رفع تمام بهونه ها از جمله مدرسه پسرم، راضی شدم. فردای اون شب، راه افتادیم. دم غروب حرکت کردیم و اواسط شب رسیدیم. تموم راه نقشه رو مرور میکردم. دلم آشوب بود، نه اشتها داشتم نه حرفی میزدم. ساعت پنج صبح بیدار شدم و گفتم خواب بد دیدم و اصلا نمی تونم بمونم. مدیونش کردم به کسی حرفی نزنه:مخصوصا آرام، نمیخوام نگران بشه و یا بگه نیا. خواب پسرم رو دیدم و باید برگردم. سواری دربست گرفتم و ۷.۳۰ توی پارکینگ خونه بودم. به آرام زنگ زدم که خواب نمونه .نگران مدرسه پسرم بودم، گفت:خودم میرسونمش، خیالت راحت. یه ربع بعد آرام و پسرم بیرون رفتن و من رفتم که نقشه ام رو عملی کنم.به سر آمده حکیم است. یه پا کارآگاه شده بودم، نقشه کاملا حساب شده بود. توی کمد دیواری اتاق پسرم، برای خودم جاساز درست کردم. یه چارپایه کوچک برای نشستن، یه سطل برای تخلیه، یه لیوان آب و چند تا آرامبخش. تهوع شدیدی داشتم، نفسم بریده بریده بود، زانوهام تا میشدن، چند بار پشیمون شدم، اما غرورم مانع شد. با دوستش که قول داده بود کمکم کنه، مدام در تماس بودم. حواسش به تماس ها و پیام های آرام بود و ساعت ۲ پیام داد که: رفت دنبالش. از ۸صبح تا۴بعد از ظهر، توی کمد انتظار کشیدم. صدای باز شدن در، همراه با پچ پچ اومد؛ عق زدم. تمام صداها بطرز عجیبی واضح بود، جمع شدن فوم مبل از فشار نشستن، بازشدن شیر آب، یخچال؛ در کابینت؛ بشقاب های طبقه بالا رو در آورد همون ها که تازه خریده بودم. بیست دقیقه گذشت، برای من توی کمد، مضطرب؛ با معده خالی و تهوع شدید؛ بیست سال! در کمد اتاق خوابمون باز شد، چشمهام از اشکی خشمگین سوخت. پنج دقیقه صبر کردم، سکوت که شد، رفتم بیرون. توی خونم، روی فرش هام و لابلای رختخوابم؛ شوهرم! لخت توی آغوش زن دیگه ای بود. با دیدن من شوکه شدن، فکر کردم اگر من بودم همونجا میمردم. زن رو نگاه نکردم، دلم براش سوخت، صورتم رو برگردوندم تا لباس بپوشه. رفتم توی اتاق، آرام همونطور بدون لباس دنبالم اومد، نگاهش نمی کردم. دلم برای اونم میسوخت، اما با وقاحت زل زد توی صورتم و گفت: اونطوری که تو فکر میکنی نیست!!!! من چه فکری میکردم؟ اصلا جای فکر کردن گذاشته بود؟ در حین دعوای ما، زن لباس پوشید و بیرون رفت. منم با جیغ و داد، زدم بیرون. تا شب توی خیابونا سرگردون بودم، نگام خالی و قلبم خالی تر. شب برگشتم توی همون خونه. واقعا نمیدونستم چکار کنم؟! اونقدر ضربه برام بزرگ بود که نمیتونستم تصمیم بگیرم، خالی خالی بودم. با دیدن من شوکه شد و شروع کرد به حرف زدن، عذر خواهی کردن و دست و پام رو بوسیدن و توجیه کردن به متعفن ترین شکل ممکن -: بخدا من نیت بدی نداشتم، این زن بیچاره بیوه س، تنها بود. من خواستم کمکش کنم، حتی صیغه ش کردم که مشکل شرعی نداشته باشه؛ براش مثل یه حامی بودم، اونم خواست اینجوری جبران کنه. با هر کلمه دلم آشوب می شد و می خواستم بالا بیارم.صفرا دهنم رو تلخ کرده بود و آرام زندگی ام رو. کاری نکردم، حرفی هم نزدم.انگار نه انگار چیزی شده، به زندگی ادامه دادم، توی همون خونه با همون مرد.هیچکس چیزی نفهمید، نه مادرم، نه پسرم، نه حتی نگار؛ دوست صمیمی ام. بعد از اون ماجرا بود که نگار رو با شوهرش یه شب دعوت کردم. نگار با حسرت به حرفهای پوچ آرام گوش میداد، من با حسرت به چشمهای پاک شوهرش نگاه میکردم. یکی دو ماه در آرامشی ظاهری گذشت. عصر بود که دوستش زنگ زد، گفت که نمیدونه کار درستی میکنه یا نه، اما نمیتونه سکوت کنه. گفت که آرام، با گوشی اون به زن پیام داده که -:خانوم مراقبمه مدام، تا خودم پیام ندادم تو پیام نده، پرینت گرفته. تشکر کردم و تصمیم گرفتم. ۱۴سال زندگی کردم و صبر و گذشت. در یک لحظه... آدم نمیدونه کی تمام میشه! مثه یه ظرف تیره که نمیشه داخلش رو دید، الله بختکی پرش میکنی، خیال میکنی حالاحالا ها جا داره و یهو، سر ظهر یا نصفه شبی، میبینی پر شده؛ میریز
داستانهای مشابه
- عمومیرم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا…اجتم رم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا… عمومی
- عمومیشیوناجتم شیون عمومی
- عمومیوااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر…اجتم وااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر… عمومی
- عمومیل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د…اجتم ل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د… عمومی
- عمومیافی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا…اجتم افی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا… عمومی
- عمومیشوازش رفتم.اجتم شوازش رفتم. عمومی
- عمومیماجرای یک انتقاماجتم ماجرای یک انتقام عمومی
- عمومیبچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ…اجتم بچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ… عمومی
- عمومیهادی و زن متاهلاجتم هادی و زن متاهل عمومی
- عمومیل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری…اجتم ل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری… عمومی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.