درسا تموم مدت كنار تختم نشسته بود و گريه ميكرد، منم محو چشماى سياهش بودم.
درسا تموم مدت كنار تختم نشسته بود و گريه ميكرد، منم محو چشماى سياهش بودم. -كوهيار، ميبرمت كمپ ميخوابونمت، تركـ ميكنى، ميشى مثه قبلنت… نصف حرفاشو نميشنيدم، داشتم تموم خاطراتى كه باهاش داشتمو مرور ميكردم. عوض نشده بود، همون درسا بود كه تنش لباساى گرون كرده بود و جاى بوى سيگار، بوى عطر شَنِل ميداد. شوهرش مرد مهربونى بود، يه مرد چهل و خورده اى ساله كه از ماشينش و سر وضعش معلوم بود وضع ماليش خوبه و خوشتيپم بود. خيلى باهام خوب رفتار كرده بود، ولى چون شوهر درسا بود از لحظه اولى كه ديدمش ازش متنفر شدم، انگار توش هرچى كه از زندگيم ميخواستم ولى نداشتمو ميديدم. با صداى درسا كه تو گوشم مثل لالايى بود خوابم برد. فرداش اول وقت سوار ماشينم كردن و بردنم سمت كمپ، اميد ميگفت كه آشنا داره و ميتونه يه جاى خوب به هزينه خودش بستريم كنه. نميدونستم كه ميتونم تركـ كنم يا نه، يا حتى اينكه ميخواستم تركـ كنم يا نه، فقط به حرف درسا گوش ميدادم، مثه يه بچه كوچيكـ كه از مادرش حرف شنوى داره. -كوهيار جان، من و اميد صحبت كرديم، وقتى كه از كمپ در اومدى چند وقت خونه ما باش تا بتونى رو پاى خودت وايسى… +نه…نيازى نيست دلتون…واسم بسوزه! -دلسوزى نيست، ما ميخوايم كمكت كنيم! +كى…از شما كمكـ خواست؟ -بچه بازى در نيار! فكر ميكنى اگه امير اينجا بود دلش ميخواست تورو اينجورى ببينه؟! +تو يكى كه…اسم اميرو…نيار! اگه الان اينجا نيس…نصفش تقصير…توعه! برگشت سمت صندلى عقب و بهم زل زد، زير نگاهش داشتم ذوب ميشدم. -كجاش تقصير منه؟! +تو اگه…منو ولم نميكردى…هيچوقت اينجورى…نميشد! چشماش پر از اشكـ شد، برگشت كه گريشو نبينم. -وقتى از كمپ برگشتى راجبش حرف ميزنيم… +چيه…ميترسى شوهرت…ناراحت بشه؟! اميد كه تا اون لحظه ساكت بود بالاخره به حرف اومد: -من از همچى خبر دارم، درسا تمام زندگيشو برام تعريف كرده. +پس بهت…گفته كه…يه روزى اونم…مثه من بوده؟! گفته كه…جيب بر بوده…گفته كه بدون دليل…منو گذاشته و رفته؟! درسا نتونست طاقت بياره و با عصبانيت و گريه پريد وسط صحبتمون: -آره همشو بهش گفتم! ولى نگو بى دليل كه خندم ميگيره كوهيار! خودت ميدونى چيكار با من كردى، چقدر منو خوردم كردى! باشه، هر بلايى سرت اومده رو بنداز تقصير من، ولى خودت ميدونى كه هيچكدوم تقصير من نبوده، همش گردنه خودته! مرگ امير… حرفشو خورد، از پنجره بيرونو نگاه كرد. گريم گرفته بود، نميخواستم ديگه پيششون باشم. -بزن بقل…پياده ميشم! هيچكدوم چيزى نگفتن، تموم زورمو جمع كردم و با آخرين قدرت فرياد زدم: -بزن بقل!! درسا به حرف اومد: -بايد تركـ كنى…من نميذارم اينجورى بمونى. . با چنگ دندون و آخرين زورم سعى ميكردم كه خودمو از دست مأموراى كمپ آزاد كنم، داد ميزدم و گريه ميكردم. بردنم تو يه اتاق و دستو پامو به تخت بستن، به سختى بهم يه سرنگ كه توش آرامبخش بود زدن. كل بدنم يه دفعه شل شد، آخرين صحنه اى كه ديدم درسا بود كه تو بقل امير داشت گريه ميكرد و منو نگاه ميكرد. . -ماشالا ببين چه پهلوونى شده آقا كوهيار! آقا احمدى نگفتم كه مثل دسته گل تحويلتون ميديمش؟! تو اتاق دكتر نشسته بودم و سرم پايين بود. از خجالت و شرم نميتونستم به اميد و درسا نگاه كنم، ولى از صداى درسا ميفهميدم كه از ديدنم خيلى ذوق كرده. -فقط وقتى مرخص شد خيلى بايد حواستون بهش باشه، حتى يه ژلوفن ام ممكنه باعث بشه دوباره به سرش بزنه كاراى بد بكنه… با كشيده شدنه دست درسا روى سرم، مثه برق گرفته ها از جام پريدم. به صورتش نگاه كردم، حتى چشماش هم داشت ميخنديد. اميد اومد سمتم، دستمو گرفت و محكم فشار داد: -ديدى حالت خوب شد جوون؟ +آقا اميد به خدا شرمندم، جبران ميكنم همه زحمتاتونو! -اين حرفا چيه پسر؟! من بهت مديونم كوهيار جان! +جان؟! -اگه به خاطر تو نبود كه درسا هيچوقت از اون زندگى نميومد بيرون و منم با اين فرشته آشنا نميشدم! حرفش با اينكه از روى مهر و محبت بود، ولى مثه خنجر رفت تو قلبم. وسيله اى نداشتم كه بردارم، لباساى پاره اى كه وقتى بستريم كرده بودن تنم بودو تحويلم دادن و با اميد و درسا از كمپ اومديم بيرون. حس عجيبى داشتم، بعد از مدت ها پاكـ بودم. صندلى عقب ماشين كه نشسته بودم و به بيرون نگاه ميكردم، احساس ميكردم همچى پر رنگتر و قشنگتر شده. نميدونستم كه قراره چى بشه، فقط ميدونستم كه تا عمر داشتم مديون درسا و شوهرش بودم، ولى عشقم به درسا با ديدنه دوبارش شعله ور شده بود. با عزيزم و عشقم گفتنشون بهم آتيش ميگرفتم و زير چشمى درسارو ميپاييدم. . وقتى به خونشون رسيديم دهنم باز موند، يه خونه ويلايى بزرگ و قشنگ كه باغش پر از درختاى ميوه و شكوفه بود. ماشينو پاركـ كرد و رفتيم سمت خونه، وقتى درو باز كرديم، يه پسر نوجوون و لاغر اندام از پله ها اومد پايين. از ديدنش جا خوردم، اونم همينطور. -سلام بابا، اين كيه؟! +سلام پسرم، ايشون آقا كوهياره. پسر عمه درسا جونه از شهرستان اومده و چند وقت پيشمون مهمونه! يه نگاه به اميد و
داستانهای مشابه
- عمومیرم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا…اجتم رم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا… عمومی
- عمومیشیوناجتم شیون عمومی
- عمومیوااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر…اجتم وااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر… عمومی
- عمومیل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د…اجتم ل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د… عمومی
- عمومیافی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا…اجتم افی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا… عمومی
- عمومیشوازش رفتم.اجتم شوازش رفتم. عمومی
- عمومیماجرای یک انتقاماجتم ماجرای یک انتقام عمومی
- عمومیبچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ…اجتم بچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ… عمومی
- عمومیهادی و زن متاهلاجتم هادی و زن متاهل عمومی
- عمومیل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری…اجتم ل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری… عمومی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.