دم و گفتم: «قانون هشتم؛ اینجا من تعیین میکنم که کی خوشگلتره بچه خوشگل. پس تو باید اول شر…
دم و گفتم: «قانون هشتم؛ اینجا من تعیین میکنم که کی خوشگلتره بچه خوشگل. پس تو باید اول شروع کنی!» خندهش عمیقتر شد و نگاهش نافذتر. دستش تو دستم از استرس و هیجان خیس عرق شده بود. خواست دستش رو عقب بکشه، که سفتتر دستش رو گرفتم و گفتم: «دوسش دارم، نشونهی خوبیه…» دوباره لبخند زد. خیلی دوست داشتم یه روزی اعتراف کنم که لبخندهاش نه تنها کیری نیست، بلکه خیلی گیرا و قشنگه، ولی احتمالاً غرورم هیچوقت این اجازه رو بهم نمیداد… نگاهش رو ازم برداشت، به رو به رو خیره شد و گفت: «دوران بچگیم بهترین دوران زندگیم بود. بابام پولدار بود و مامانم مهربون. از اون بچههایی بودم که صبحونه آب پرتقال میخورن و شبها قبل خواب یه لیوان شیر. از اونایی که لباسهاشون همیشه مرتب و اتو کشیده و لاکچریه. از اونایی که کلاس موسیقی و زبان و هزار کوفت و زهر مار دیگه میرن. از اونایی که اتاقشون پر از اسباب بازیه و هرچی که بخوان سه سوته براشون تأمینه. من به حدی تأمین بودم، که پرِ قو برام یه شوخی بود. خارج از مسائل مادی، از لحاظ احساسی هم چیزی کم نداشتم و مادرم یه فرشته بود. جدا از زیبایی عجیبی که داشت، اخلاقش به شدت خاص و لطیف بود. همه میگفتن زیبایی من به مادرم رفته. ولی اون کجا و من کجا. همهچی خوب بود، تا اینکه تو هشت سالگی، یه روز مامانم رفت بیرون و دیگه برنگشت. یه هفته بعد، بابام خبر مرگش رو بهم داد و با خبر مرگ اون، زندگی من و پدرم هم مُرد. پدرم شد یه آدم دیگه، انگار که دیگه نقشی نداشت تو زندگیم، دیگه اون پدر حساس و شوخطبع قبل از رفتن مادرم نبود. انگار با رفتن مادرم، پدرم هم رفت و من از دو طرف یتیم شدم. هیچوقت بهم نگفت که چه بلایی سر مادرم اومده. نمیدونم که چی شد و چرا شد، ولی کمتر از سه چهار سال پدرم کُل داراییش رو از دست داد و تنها چیزی که براش موند، یه خونه تو پایین شهر بود. دقیقاً همین خونه که الان توشیم! هر بار که دلیل مرگ مادرم و اتفاقاتی که افتاد رو از پدرم میپرسیدم، میگفت وقتی که ۱۸ سالت شد همهچی رو بهت میگم. ۱۷ سالهم بود که پدرم مرد و تموم سوالهای بیجوابم، برای همیشه بیجواب موند.» نگاهش رو از زمین گرفت، به چشمهام خیره شد و گفت: «درسا من اینی که میبینی نیستم. من مجبور شدم این باشم که بتونم دووم بیارم. چشم باز کردم دیدم عین یه بزغالهی پاپیون زده، میون یه گله کفتار رها شدم. اگه گرگ نمیشدم، محو میشدم، نابود میشدم، به گا میرفتم. این بودن انتخاب من نبود، من مجبور بودم که این باشم. که بتونم یه روزی برم یه جایی که بتونم خودِ واقعیم رو زندگی کنم. به دور از جنگ و دعوا و سواستفاده و لجن و کثافتی که این پایین رو گرفته. نفرتِ انباشته شده تو وجودم داره هارم میکنه و امون از اون روزی که یه گرگ هاری بگیره…» گفتم: «میدونم شنیدن متاسفم و ابراز همدردی و وای چه بد و درکت میکنم و… دردی ازت دوا نمیکنه. میدونم حرف زدی که دوتا گوش بشنوه و یه قلب احساسش کنه که خالی بشی.» دوباره دستهاش رو فشردم و گفتم: «ولی من میدونم که تو این نیستی و فقط نقاب گرگ رو زدی که پاره پوره نشی، وگرنه ذاتت قشنگه و دقیقاً همون بزغالهی پاپیون زدهست…!» خندید و گفت: «مرسی که درک میکنی. حالا دوتا گوش و یه قلب در اختیارتن که حرفات رو بشنون و حسش کنن تا خالی بشی…» لبخند زدم و گفتم: «من برعکس تو از همون بچگی فلک زده بودم. تو سنگ و کلوخ بزرگ شدم و سال تا سال پرتقال نمیخوردم چه برسه به آبش. با چِرک سر و صورت و لباسهام میشد یه دریا رو به کثافت کشید. اونقدر کسی حواسش بهم نبود، که تو ۳ سالگی با کون خوردم رو یه تخته سنگ تیز و تو همون ۳ سالگی کونم رفت زیر تیغِ جراح. تو ۴ سالگی ننه بابام طلاق گرفتن، بابام زن بابا آورد و ننهم هم تو افق محو شد و کلاً بیخیالم شد و رفت. نمیخوام زیاد کلیشهایش کنم و بگم نامادریم شبیه ملکهی بدجنس تو سفید برفی بود، ولی خب جون به جونشون کنی نامادرین دیگه. از شوهر قبلیش یه دختر داشت و از بابام هم دوتا دختر دیگه به دنیا آورد. بابام که صبح تا شب سرکار بود و من میموندم و نامادری و فرق گذاشتن و آزار و اذیتهای روحی و روانی. بچه بودم و نیاز به محبت داشتم، ولی محبت و تشویق و خوشخوشون برای آبجیای ناتنی بود و بیمهری و تنبیه و کارای سخت برای دُرسای مادر مُرده. بعد از مرگ پدرم، همهچی بدتر شد. جو و فضای خونه به شدت سمی بود و دیگه برام قابل تحمل نبود. ۱۷ سالهم که شد، با اولین پسری که اومد خواستگاریم ازدواج کردم. فکر میکردم من سیندرلام و اونم شاهزادهای که میتونه من رو از اون وضع نجات بده. ولی شاهزاده و سیندرلا خیال خام بود و دیو و پری تشبیه مناسب تری بود. از چالهی زنبابا در اومدم و افتادم تو چاه شوهر. من کلاً سه ماه اول زندگیم رو فهمیدم زندگی چیه و بعد از
داستانهای مشابه
- عمومیرم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا…اجتم رم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا… عمومی
- عمومیشیوناجتم شیون عمومی
- عمومیوااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر…اجتم وااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر… عمومی
- عمومیل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د…اجتم ل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د… عمومی
- عمومیافی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا…اجتم افی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا… عمومی
- عمومیشوازش رفتم.اجتم شوازش رفتم. عمومی
- عمومیماجرای یک انتقاماجتم ماجرای یک انتقام عمومی
- عمومیبچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ…اجتم بچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ… عمومی
- عمومیهادی و زن متاهلاجتم هادی و زن متاهل عمومی
- عمومیل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری…اجتم ل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری… عمومی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.