دهد تا دوباره در آغوش زن برود و دوباره بوی مادر را استشمام کند , اما نه نه او که ادوارد نب…
دهد تا دوباره در آغوش زن برود و دوباره بوی مادر را استشمام کند , اما نه نه او که ادوارد نبود, ادوارد رفته بود. ریور با صدایی که کمی شکسته شده بود گفت: -پسرم؟ حالت خوبه؟ ادوارد به خودش آمد و گفت: ^ا…ا بله خوبم. صدایش میلرزید و همین زن را نگران کرد انگار او هم چیزی را درون ادوارد حس کرده بود انگار او نیز به یاد پسر فقیدش افتاده بود به خودش مسلط شد و گفت: -فکر کنم چند ساعتی هست که به عمارت زل زدی. مکث کرد و با مهربانی ادامه داد: -میخوایی بیایی تو؟ بیا برات یک لیوان شیر قهوه درست کنم. ادوارد عاشق شیرقهوه بود, دماغش را بالا کشید اشکش را پاک کرد و با صدای نیمه لرزانی گفت: ^نه… نه ممنون. بغض دیگر امانش را برید و همانطور که حق حق میکرد روی زانو افتاد ریور به سرعت و نگرانی خم شد و پسر را در آغوش گرفت و همانطور که گرده اش را نوازش میکرد گفت: -هی…هی چیزی نیست…چیزی نیست درست میشه مطمئنم همه چیز درست میشه. ادوارد سخن نمی گفت و تنها گریه میکرد در ذهنش تمام خاطراتش در آن عمارت و تمام خاطراتش با مادرش و در قلبش تمام عشقی که به ریور میورزید در جریان بود اصلا گریه امانش نمی داد که بخواهد حرف بزند همیشه وقتی غصه اش میگرفت ریور همینطوری بغلش میکرد و با همین لحن او را ارام میکرد خواست بگوید: ^آه مادر آه مادر خوبم دورت بگردم دور بوی خوبت بگردم دیگه هیچی درست نمیشه دیگه هیچ چیز مثل قبل نمیشه. اما نگفت و تنها گریه کرد. ریور از چانه ادوارد گرفت سرش را بالا آورد و همانطور که اشک های پسر را پاک میکرد گفت: -بهم بگو پسرم بهم بگو چی شده؟ ادوارد بریده بریده گفت: ^مادر…مادرم…دلم براش تنگ شده دلم برای مادرم تنگ شد… جمله اش تمام نشده بود که باز هم زد زیر گریه. دروغ چرا ریور نیز گریه اش گرفته بود او نیز عزیزی را از دست داده بود و برق چشمان پسر و عطر تنش او را شدیدا به یاد ادوارد اصلی می انداخت. بنابراین سر ادوارد را در آغوش کشید و با بغض گفت: -اوه پسر…پسر عزیزم منم دلم برای پسرم تنگ شده منم دلم برای ادواردم تنگ شده منم دلم برای شیر مردم تنگ شده. دقایقی هردو اشک ریختند و این گریه کردن انقدر پیش رفت تا هردو حس کردند که دیگر وقتش است از هم جدا شوند ادوارد ایستاد و به ریور نیز در ایستادن کمک کرد, حرفی نمی زد و سرش را پایین انداخته بود, ریور دستش را روی گونه پسر گذاشت و گفت: -تو منو یاد پسرم میندازی اونم مثل تو بود قلب بزرگی داشت قلبی که تمومش رو با عشق به خانواده و مردمش پر کرده بود. ادوارد با بغض گفت: ^درموردش چطوری یاد میکنی؟ ریور لبخند دردناکی زد و گفت: -به عنوان یه قهرمان اون کاری رو که براش قسم خورده بود رو انجام داد اما کارهای بزرگ بهای زیادیم دارن. این حرف ریور کمی حالش را بهتر کرد حداقل مادرش او را به خوبی یاد می کرد, خواست درمورد بقیه اعضای خانواده سوال کند اما نه, او تنها یک غریبه بود و انگار که کارها ناتمامی داشته باشد گفت: ^ممنون که بهم کمک کردید -منم ازت ممنونم پسرم…منم ممنونم. هرچه بیشتر می ماندند رفتن سخت تر میشد بانبر این ادوارد خداحافظی سرسری ای کرد و هرچند برایش سخت بود از مادرش و عمارت دور شد. ساعت های زیادی را با خود فکر کرد از چیز های زیادی می ترسید انگار این لحظه ها را بار ها و بارها زندگی کرده بود انگار سال ها بود که جریان قتل ادوارد اصلی را با خود مرور میکرد و هر بار بیشتر با روح پسر اجین میشد به خودکشی فکر کرد اما برای جسمی به قدرتمندی او نیز قوانینی وجود داشت نه می توانست خودش را بکشد نه می توانست از کسی درخواست کند که او را به قتل برساند چرا که این نیز یک نوع خودکشی حساب میشه انگار اتفاقاتی را تجربه کرده بود که نمیخواست مجدد آنها را تجربه کند از سباستین می ترسید اما پس از کلنجار های فراوان دست آخر تصمیمش را گرفت انگار وقتش بود تا تغییری ایجاد کند بنابراین در نهایت کاری که غریزه اش به او میگفت را انجام داد. چهارشنبه ساعت 14 ظهر, آمریکا: سباستین مشغول تحقیق و مطالعه در مورد خانواده ویلیامز و اتفاقات مشکوکی که این خانواده تجربه کرده بودند بود هرچند که در ذهنش تئوری های مختلفی میچید اما نمی توانست روی آنها حساب کند در حال خود بود که صدای اژِیری اتاق را پر کرد و همین شد تا پتوس به سرعت خود را به او رساند محکم در را باز کرد و با حالتی هیجان زده گفت: *سباس… سباستین باید اینو ببینی. سباستین بی آنکه ثانیه ای را جهت فکر کردن هدر دهد اگرچه کنجکاو شده بود بلند شد و لنگان لنگان به همراه پتوس به سالن اصلی رفتند جایی که نور قرمز آن را پر کرده بود و کارمندان و سربازان زیادی در آن تجمع کرده بوده و به مانیتور بزرگ بالای در که به گونه ای دوربین های مدار بسته جلوی دروازه اصلی را نشان میدهد زل زده بودند سباستین و پتوس خود را به صف جلوی رسانده و به مانیتور خیر
داستانهای مشابه
- عمومیرم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا…اجتم رم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا… عمومی
- عمومیشیوناجتم شیون عمومی
- عمومیوااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر…اجتم وااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر… عمومی
- عمومیل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د…اجتم ل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د… عمومی
- عمومیافی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا…اجتم افی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا… عمومی
- عمومیشوازش رفتم.اجتم شوازش رفتم. عمومی
- عمومیماجرای یک انتقاماجتم ماجرای یک انتقام عمومی
- عمومیبچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ…اجتم بچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ… عمومی
- عمومیهادی و زن متاهلاجتم هادی و زن متاهل عمومی
- عمومیل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری…اجتم ل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری… عمومی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.