راستش حوصلهی هیچچیز رو نداشتم، ولی عنوان سخنرانیم رو تقریباً یه سال قبل ثبت کرده بودم و…
راستش حوصلهی هیچچیز رو نداشتم، ولی عنوان سخنرانیم رو تقریباً یه سال قبل ثبت کرده بودم و دیگه نمیشد کنسلش کرد. برای همین رفتم؛ فقط برای اینکه انجامش داده باشم. روز اول، وسط یکی از پنلها، چشمم به مردی افتاد که در ردیف دوم نشسته بود. حدود چهلوپنج ساله به نظر میرسید. کت خاکستری ساده و خوشدوختی پوشیده بود و موهای جوگندمیش مرتب کنار رفته بود. چند بار هم موقع سخنرانی متوجه شدم نگاهمون به هم برمیخوره. خیلی کوتاه لبخند میزد. لبخندش از اون مدل لبخندهای معمولِ اجتماعی نبود. بیشتر شبیه وقتی بود که آدم کسی رو میشناسه یا چیزی یادش میاد. اول تعجب کردم. با خودم گفتم این کیه؟ بعد کمکم کنجکاو شدم که چرا حس میکنم من رو میشناسه؟ یه حس مبهمی توی دلم نشست؛ چیزی بین احتیاط و کشش. نه بهخاطر خودش. بیشتر بهخاطر حس مرموزی که از نگاهش میگرفتم. مدتها بود کسی اینطوری نگاهم نکرده بود. انگار نه فقط داره میبینتم، بلکه حواسش واقعاً به حضورم هست. همون حس، بیهوا منو پرت کرد به سالهای اولِ زندگی با بهرام؛ به روزهایی که نگاهش قبل از اینکه به صورتم برسه، انگار به درونم میرسید. وقت استراحت توی لابی دیدمش. سلام کرد و گفت: «شما نازنین خانم، همسر بهرام هستین؟» گفتم: «بله… شما منو میشناسین؟» گوشهی چشماش جمع شد. جوری که انگار پاسخ طولانیش رو از قبل آماده کرده باشه گفت: «فریدم. سالها پیش توی مهمونی با بهرام دیدمتون. راستش یه چیز از اون شب یادم مونده. داشتین دربارهی ایوان کودکی حرف میزدین. یادتونه گفتین این فیلم مال اوناییه که هیچوقت بچه نبودن؟ چقدر برای این تحلیل کوتاه و دقیق تحسینتون کردم.» توی ذهنم عقب رفتم. چند لحظه طول کشید تا پیداش کنم. شبی یادم اومد که تازه با بهرام ازدواج کرده بودیم و با ذوقِ آدمهایی که هنوز تو زندگی غرق نشدن، به مهمونی دوستای بهرام رفته بودیم. حدود 15 سال از اون روزها گذشته بود. روزهایی که حالا انگار متعلق به یه آدم دیگه در یه دوران دیگه بودن. شاید بیدلیل نبود که از همون نگاهِ اولِ فرید، یه حس آشنا توی دلم تکون خورده بود. انگار فرید یه تکه از عطر اون روزها رو با خودش به این سالن آورده باشه. برام عجیب بود که از بین اونهمه آدم و اونهمه سال، یه جمله من اینقدر دقیق هنوز تو ذهنش نقش بسته باشه. گفت دوازده سال اروپا بوده و حدود یه ساله برگشته. همرشتهی خودم بود. اما برعکس من که عمرم بین کلاس و کتاب و دانشگاه گذشته بود، اون یه مرکز مشاوره داشت و بیشتر وقتش رو با کار بالینی میگذروند. ذهنم داشت تو حال و هوای دوران گذشته میچرخید که فرید گفت: «سخنرانیتون دربارهی سوگ برام جالب بود. مخصوصاً اونجایی که گفتین آدما همیشه برای از دست دادنِ یه چیز نیست که سوگواری میکنن؛ گاهی برای نسخهای از خودشون عزادارن که دیگه هیچوقت بهش نمیرسن.» لبخند زدم و گفتم: «خوشحالم حوصلهتون سر نرفته. معمولاً کنفرانسها پره از حرفهایی که همه از قبل میدونن، فقط با اسلایدهای جدید.» ولی راستش همون جملهای که توجه فرید بهش جلب شده بود، این روزها بیشتر از هر کسی دربارهی خودم صدق میکرد. فرید گفت: «تو فقط تدریس رو دوست داری؟ با کار بالینی چطوری؟» برای پاسخ یه لحظه تامل کردم. نه بهخاطر سؤالش؛ بهخاطر همون «تو». خودش هم انگار تازه فهمیده بود. با لبخند ملایمی گفت: «ظاهراً من تصمیم گرفتم یکم زود از رسمی بودن استعفا بدم.» «تدریس. فقط تدریس. درمان برام زیادی سنگینه. آدما چیزایی رو میارن توی اتاق درمان که همشو بعد از جلسه با خودشون نمیبرن.» «من برعکسم. دانشگاه خستهم میکنه. توی درمان آدما واقعیان.» «واقعی؟ یا بیدفاع؟» نگاهم کرد و چند لحظه ساکت موند. بعد گفت: «شاید هردو… ولی روانشناسها آدمهای سختی برای حرف زدنن.» «چون زیادی گوش میدن؟» «نه. چون زیادی حواسشون هست.» شاید ده دقیقهای با هم حرف زدیم. حرف زدن با فرید عجیب راحت بود. از اون راحتیهای نادری که آدم مجبور نیست مدام به جملهی بعدیش فکر کنه. انگار نه انگار که تازه همدیگه رو دیده بودیم. موقع خداحافظی دست دادیم. دستش گرم بود و محکم، نه بیشتر از حد لازم. اما فشار انگشتهاش تا چند دقیقه روی دستم مونده بود؛ یا شاید من دلم میخواست بمونه. روز دوم کنفرانس، هنوز برنامه شروع نشده بود که فهمیدم دارم بین آدما دنبالش میگردم. وقتی دیدمش، چند صندلی اونطرف تر نشستم؛ بعد هم خودم رو مشغول کیف و دفتر و گوشی کردم که انگار این انتخاب هیچ معنایی نداشته. فرید منو دید و اومد کنارم نشست. جوری که نمیدونم چقدر باورپذیر بود، وانمود کردم که از دیدنش جا خوردم.
داستانهای مشابه
- عمومیرم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا…اجتم رم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا… عمومی
- عمومیشیوناجتم شیون عمومی
- عمومیوااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر…اجتم وااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر… عمومی
- عمومیل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د…اجتم ل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د… عمومی
- عمومیافی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا…اجتم افی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا… عمومی
- عمومیشوازش رفتم.اجتم شوازش رفتم. عمومی
- عمومیماجرای یک انتقاماجتم ماجرای یک انتقام عمومی
- عمومیبچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ…اجتم بچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ… عمومی
- عمومیهادی و زن متاهلاجتم هادی و زن متاهل عمومی
- عمومیل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری…اجتم ل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری… عمومی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.