لحظه تو سکوت به هم نگاه کردن و باز ادامه دادم :
لحظه تو سکوت به هم نگاه کردن و باز ادامه دادم : +خوب من فعلا از حضورتون مرخص میشم تا شما مشورت کنید. طرفای ساعت پنج و شیش عصر از شرکت زدم بیرون که توی پارکینگ به سیامک برخوردم _کجا میری؟ +خونه _خوش بحال خونه +میخوای توهم اگه تایمت آزاده بیا ستاره هم هست دور هم باشیم _هممم عالیه فقط یکی دو ساعت کار دارم اگه شد بعدش بهت میگم ستاره رو بردار بزنیم بریم یه طرفی +اوکی پس خبر از تو… تو مسیر شرکت به خونه مشغول بررسی رفتار اخیر سیامک شدم، رفتاری که تفاوتش با گذشته کاملا مشخص و از طرفی هم پر از تناقض شده بود. مثلا توی این همه سال روزی نبود که قبل راه افتادن سمت شرکت، تایم ناهار و استراحت یا بلند شدن از پشت میز کارمون به هم زنگ نزنیم و یه تایم واسه باهم بودن سِت نکنیم. همیشه قبل از ورود و خروج مون حتی اگه منم حالشو نداشتم با اسرار سیا یه سر به کافه سرخیابون میزدیم و کم کمش در هفته چهار شب رو خونه هم میگذروندیم اما از روز برگشتنم از مسافرت تا الان جز اون روز صبح توی خونه باغ، سیامک سمت من نیومده بود و حتی برخورد ها و خوش و بش هامون هم کاملا به شانس و تصادف محول شده بود. هر موقع هم که من پیش قدم میشدم و تماسی چیزی باهاش می گرفتم یجوری میپیچوند و انگار میخواست هر چه سریع تر تماس یا دیدار رو تموم کنه. دیگه شکی نداشتم که سیامک تغییر کرده و چیزی که بیشتر از هر احتمال یا پیشامد ناشی از این تغییر من و آزار میداد ترس از دست دادنش و خاتمه دادن به تمام این سال ها بود. رابطهی ما تو خام ترین دوره زندگی مون متولد شد. همراه با خودمون و آزمون و خطا ها مون، ترس ها و شجاعت هامون، تلاش و تنبلی هامون ، شکست و پیروزی هامون قد کشید و پا به پای خودمون بالغ و شکوفا شد. اما حالا انگار که باد سرد پاییز جلوی چشمام داشت لابه لای شاخ و برگ این درخت زیبا میوزید و با هر پیچ و تابش بین شاخه های سبز مون قسمتی از ما رو خشک میکرد و زیر پای رهگذر ها رها می کرد تا به مرور پودر و ناپدید بشیم… ناخودآگاه پرت شدم وسط تونل زمان و از میون تموم افکار و خاطره ها سر از اولین اتفاق نا آشنا و غیرعادی بین خودم و سیامک درآوردم… روزی که بعد ۶ یا ۷ سال از اون چیزی که به عنوان دوستی بین خودم و سیامک یادم میاد لباس های زنگ ورزش مون رو پوشیدیم و از کلاس «چهارمِ دو» دبستان خیابانی بیرون اومدیم و توی اولین پاگرد پله هایی که به طبقه پایین و حیاط مدرسه ختم میشدن یه احساس نامفهوم ولی قدرتمند وادارم کرد تا یکم به پنجه های پام فشار بیارم و سرم رو تا نزدیکی صورت سیامک برسونم، و بین گردن و گوش چپش رو ببوسم… اتفاقی که برای هر دومون بشدت عجیب و به همون نسبت ناشناخته بود اما عدم شناخت این حس نه تنها به ترس و وحشت ختم نشد بلکه ناخودآگاه باعث خنده و گیر افتادن گردن من بین بازو و ساعد سیامک و حرکت تند کف دست دیگش روی موهای تراشیدهم شد. هنوز هم که هنوزه چهره خندون معاون دوره راهنمایی مون رو به ضوح یادمه که هر بار ما دوتا رو توی محیط مدرسه درحال قدم زدن میدید به دست های حلقه شده مون دور گردن هم اشاره میکرد و گاهی اوقات که دانش آموز های دیگه باهم دعوا میکردن و به پستش میخوردن وقتی میخواست به دوستی دعوت شون کنه ما دو نفر رو مثال میزد. اون موقع ها ما تو آپارتمان هایی که شرکت به پرسنل داده بود زندگی می کردیم و از اونجایی که پدر و مادر سیامک هر دو شاغل بودن من و ستاره هم واسه فرار از جهنم فرنگیس به خونه سیامک اینا پناه می بردیم و من با سیا و ستاره با مهسا وقت میگذروندیم. اولین باری که باهم تو تنهایی مون پورن دیدیم رو هیچ وقت یادم نمیره… سوم راهنمایی بودیم و خونه سیامک اینا تنها. با هزار و یک جور ترس و لرز تابعه دست زدن به کنترل ماهواره رو شکوندیم و خیلی اتفاقی دست سیامک به دکمه ای برخورد کرد که شبکه قبلی رو برمیگردوند. سیامک شوکه شد و کلن تلوزیون رو خاموش کرد اما چند دقیقه بعد زور کنجکاوی و وسوسه گذشتند از بزرگترین تابوعه اون سال ها به ما چربید و بعد از قفل کردن شب بند پشت درب، تلویزیون و روشن کردیم… تا قبل از اون روز اتفاقاتی مثل اون بوسه اول زیاد برامون پیش اومده بود و انگار که با گذشت زمان هر دو متوجه اتفاقی که داشت بینمون جریان پیدا می کرد شده بودیم و یه تلنگر کوچیک لازم بود که سد ترس ها و سردرگمی های بینمون تخریب شه و مثل دوتا رود خروشان موج هامون و به هم گره بزنیم و از آرامش و خنکی وجود هم وسعت و انرژی لازم رو پیدا کنیم و رفته رفته تبدیل به یک اقیانوس بی انتها شیم اقیانوسی که تا به امروز و بعد پونزده سال در برابر تمام مشکلات و نا ملایمتی های سر راهش خروشان شد و با طغیان از هر سدی که سر راهش قرار گرفت عبور کرد و تا به امروز جریان داشت. دقیق یادم نمیادم وسطای تماشای چندمین پورن اون روز بودیم که با ح
داستانهای مشابه
- عمومیرم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا…اجتم رم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا… عمومی
- عمومیشیوناجتم شیون عمومی
- عمومیوااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر…اجتم وااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر… عمومی
- عمومیل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د…اجتم ل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د… عمومی
- عمومیافی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا…اجتم افی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا… عمومی
- عمومیشوازش رفتم.اجتم شوازش رفتم. عمومی
- عمومیماجرای یک انتقاماجتم ماجرای یک انتقام عمومی
- عمومیبچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ…اجتم بچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ… عمومی
- عمومیهادی و زن متاهلاجتم هادی و زن متاهل عمومی
- عمومیل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری…اجتم ل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری… عمومی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.