میترا حس بدی نداشتم. حتی هر وقت که کیان اسمش رو میآورد، حس عذاب وجدان بهم دست میداد. اما…
میترا حس بدی نداشتم. حتی هر وقت که کیان اسمش رو میآورد، حس عذاب وجدان بهم دست میداد. اما با صحبتهای پرهام، حس عذاب وجدانم نسبت به میترا هم از بین رفت. حتی به خاطر اینکه به پرهام توهین کرده بود، ازش عصبانی شدم! اون شب تصمیم گرفتم خودم رو به پست ترین درجه برسونم و با هنر سکسی و زنانگیم، تلافی تمام رفتارهای میترا رو بکنم.» «چرا میگین پست ترین؟» «وقتی آدم چیزی جز عرضهی ظاهر، چهره، اندام و هنر سکسیاش نداشته باشه، یعنی پست ترین. مثل همون جندههای خیابونی که هیچ هنری جز سکس ندارن.» «دوست دارین از جزییات اون شب بگین؟» «شما دوست داری بدونی؟» «اول صحبتهاتون گفتین که قسمتی از شما به خاطر یادآوری خاطرات، شکنجه میشه و قسمت دیگهی شما لذت میبره. فکر کنم دوست داشته باشین که بگین و اگه بگم که دوست ندارم بدونم، دروغ گفتم.» «وقتی وارد خونهشون شدیم، برخورد میترا بی نهایت گرم و صمیمی بود. من هم سعی کردم ظاهرم رو حفظ کنم اما مطمئن بودم توی حفظ ظاهر به خوبی میترا نیستم. میترا هم بچهاش رو خونهی مادرش گذاشته بود. یاد روزایی افتادم که تو دوره دوستانه بودن. درست همون موقع تو نخ پرهام بوده و من متوجه نشده بودم. طبق قرارمون یک شام حاضری و سبک خوردیم. من و کیان سکوت کرده بودیم اما میترا، پرهام رو به حرف گرفته بود. پرهام بهم نگفته بود که جریان خودش و میترا رو به کیان بگم یا نگم. قطعا اگه براش مهم بود، میگفت. یه جورایی به عهده خودم گذاشته بود. هر لحظه که به آخر شب نزدیک تر میشدیم، استرس و هیجانم بیشتر میشد. فکر اینکه تا چند لحظه دیگه باید جلوی شوهرم، با یه مرد دیگه سکس کنم، روانیم میکرد. مطمئن بودم که از پسش بر نمیام. روی مبل نشسته بودم و فکرم مشغول بود. کیان ازم خواست تا باهاش برم توی بالکن که یک هوایی بخوریم. وقتی وارد بالکن شدیم، به آرومی گفت: "گوشهی بالکن و پشت اون سبد میوه، یک بطری کوچک شیشهای هستش. بهش میگن تکیلا. یه جورایی همون مشروبه. به شدت تلخ و تنده. لازم نیست همهاش رو بخوری. چند قُلُپ هم کافیه. فقط یادت باشه که تو دهنت نگه نداری و درجا قورتش بدی. مواظب باش تو گلوت نپره که تا صبح سرفه میکنی و سوزش گلو دیوونهات میکنه. چون بدنت به مشروب عادت نداره، این سریع روت تاثیر میذاره." کیان منتظر جواب من نموند و برگشت توی هال. میترا اگه میفهمید که من دارم تقلب میکنم، مخالفت میکرد. چون دوست داشت هر اتفاقی که میفته، من کاملا در شرایط نرمال و هوشیاری باشم. زیاد وقت نداشتم. میترا همچنان مشغول صحبت با پرهام بود. حرفهایی هم میزد که هیچ ربطی به اتفاق اون شب نداشت. بطری رو برداشتم. تا حالا بطری شیشهای به این کوچکی ندیده بودم. انگار کیان درش رو باز کرده بود، چون به راحتی باز شد. یکی از دوستهای پرهام و خانمش اهل مشروب بودن و دیده بودم که چطوری میخورن. چشمهام رو بستم و یک قُلُپ خوردم. با اینکه سریع قورتش دادم اما به خاطر مزهی به شدت بدش، نزدیک بود بالا بیارم. حتی گلوم رو هم سوزوند و انگار اسید خوردم. میدونستم اگه صبر کنم، دیگه نمیتونم بخورم. قُلُپ دوم و سوم رو هم خوردم. بیش از اندازه تلخ و تند بود. کمی مکث کردم و قُلُپ چهارم رو هم خوردم. اشک تو چشمهام جمع شده بود. مطمئن بودم که دیگه نمیتونم. به سختی داشتم جلوی خودم رو میگرفتم تا بالا نیارم. بطری رو گذاشتم سر جاش. میدونستم که نباید نزدیک میترا بشم. چون از بوی دهنم متوجه میشد. از بالکن اومدم بیرون. سریع رفتم سر کیفم. مسواک و خمیر دندونم رو برداشتم و رفتم داخل سرویس. هنوز اون طعم تلخ لعنتی تکیلا تو دهن و گلوم بود. نزدیک به یک ربع مسواک زدم اما دهنم همچنان بوی تکیلا میداد. تو همین حین، احساس کردم که سرم داره هر لحظه سنگین تر میشه. انگار یک وزنهی بیست کیلویی توی سرم کار گذاشته بودن. کم کم متوجه شدم که دمای بدنم هم داره بالا میره و از داخل گرمم شده. پیشونیم و صورتم شروع کرد به عرق کردن. کمی به خاطر حالتم ترسیدم اما چارهای جز اعتماد به کیان نداشتم. از سرویس برگشتم. رفتم توی هال و نشستم کنار کیان. میترا و پرهام که تا اون لحظه پشت میز ناهارخوری نشسته بودن، اومدن توی هال. از این رفتار بی تفاوت میترا کلافه شده بودم. به چشمهای خونسردش نگاه کردم و گفتم: "همینجا یا توی اتاق خواب؟" هر سه تاشون از سوال ناگهانی من تعجب کردن. پرهام خندهاش گرفت. میترا که جا خورده بود، سعی کرد خودش رو جمع و جور کنه و گفت: "اتاق کوچکه. همینجا توی هال. وسط همین فرش." سرم هر لحظه سنگین تر و دمای بدنم هر لحظه بیشتر میشد. شبیه وقتهایی بود که آدم به شدت خوابش میاد اما دوست نداره بخوابه. دستم رو گذاشتم روی دست کیان. به چشمهای میترا زل زدم و گفتم: "همهی چراغا رو خاموش میکنیم. این تیر چراغ برق لعنتی به اندازه کافی بهت روشنایی میده تا قشنگ ببینی." پرهام دوباره خندهاش گرفت. مصمم و قاطع بودن من، خونسردی میترا رو از
داستانهای مشابه
- عمومیرم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا…اجتم رم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا… عمومی
- عمومیشیوناجتم شیون عمومی
- عمومیوااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر…اجتم وااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر… عمومی
- عمومیل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د…اجتم ل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د… عمومی
- عمومیافی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا…اجتم افی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا… عمومی
- عمومیشوازش رفتم.اجتم شوازش رفتم. عمومی
- عمومیماجرای یک انتقاماجتم ماجرای یک انتقام عمومی
- عمومیبچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ…اجتم بچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ… عمومی
- عمومیهادی و زن متاهلاجتم هادی و زن متاهل عمومی
- عمومیل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری…اجتم ل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری… عمومی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.