ه دیدمش. به یه ستون تکیه داده بود و منو با یه لبخند بزرگ رو صورتش تماشا میکرد. هنوز گوشی د…
ه دیدمش. به یه ستون تکیه داده بود و منو با یه لبخند بزرگ رو صورتش تماشا میکرد. هنوز گوشی دستم بود و قلبم با آخرین شدت تو سینهم می کوبید. احساسی داشتم که هیچوقت تجربهش نکرده بودم. دستشو واسم تکون داد و اومد سمتم. شروع کردیم به احوالپرسی و شوخی با هم، اما نمیدونم چرا حالا ازش خجالت میکشیدم! اونم مدام قد بلند خودش رو و قد کوتاه من رو مایه شوخی و خنده میکرد که اون حالتی که در من به وجود اومده بود محو شد. قدش از من حدودا سی سانت بلندتر بود و منم با نیم بوت های پاشنهی هفت سانتم به زور قدم به سینه اش می رسید. خودشو به گوشی نوکیای من و من رو به آویز اون گوشی تشبیه میکرد. تک تک اون لحظه ها از ته دل خوشحال بودیم و میخندیدیم. اون روز باهم خیلی جاها رفتیم پای پیاده. جاهایی که خودمم قبلا تو شهرمون ندیده بودم باهمدیگه رفتیم و برام خاطره شد. دلم نمیخواست زمان بگذره… دلم نمیخواست لحظهی خداحافظی برسه… دلم میخواست یه جایی زندگی میکردم که میتونستم هر چقدر میتونم پیش عشقم بمونم. بخاطر دانشگاه دوسه روز بیشتر نمیتونست بمونه و ما سعی کردیم از این دوسه روز نهایت استفاده رو ببریم. روز دوم از نزدیک های هتلش قرار گذاشتیم بریم یه پارک دنج لب ساحل و چند ساعت اونجا باشیم. موقعی که پا روی پله برقی گذاشتم، سکندری خوردم و نزدیک بود با سر بخورم رو پله ها که یهویی دستشو گرفتم و گفتم: «وای نزدیک بودا!» اون ولی ماتش برده بود. بعد چند لحظه به خودم اومدم و یه جریانی مثل الکتریسیته از بدنم عبور کرد. یواش دستمو کشیدم بیرون… ما تا حالا دستمونم به هم نخورده بود. دوباره تمام وجودم گُر گرفت و صورتم عین لبو قرمز شده بود. اونم هیچی نگفت دیگه و سوار یه ماشین شدیم و رفتیم به همون پارکه. دنج ترین جای ممکن توی اون پارک روی یه نیمکت نشسته بودیم. هنوز جز چند تا جمله ی نصفه نیمه چیزی نگفته بودیم که این بار محمد دستمو گرفت. یه فشار آرومی بهش داد و چند لحظه بعد لبش رو دستم گذاشت و بوسیدش. از احساسی که داشتم بی اختیار تمام وجودم به لرزه افتاد. قلبم به شدت می تپید و مطمئنم اونم متوجه شده بود با من چیکار میکنه. «خیلی دوست دارم خانوم کوچولو.» سرمو به شونش تکیه دادم و آروم نفس کشیدم: «محمد هرکاری میکنی باعث میشه بیشتر عاشقت بشم! حتی کوچکترین کارات.» یه خنده بهم تحویل داد. از اون خنده هایی ک دلمو برده بود: «قربونت برم من خانومم! آخه مگه من کی ام که تو انقد منو دوست داری؟» «از این حرفا زدی نزدیااا!» «بزنم چیکار میکنی فسقلی؟» غش غش خندیدم و گفتم: «فلفل نبین چه ریزه…» از اون روز یه خاطره ای تو ذهن من موند ک هروقت یادم میاد لبام خود به خود کش میاد. اما فردای اون روز که قرار بود برگرده روز جمعه بود و من بهانه ای برای بیرون رفتن نداشتم. نه مدرسه ای که بپیچونم و نه کتابخونه و … . خیلی بهم اصرار کرد هر جور که میتونم برم بیرون که ببینمش… اما نشد که نشد. اونم نامردی نکرد و تا دم در خونه اومد. اومد و یه حلقه داد دستم و گفت دفعه ی بعدی با مادرم اینا میام. اینکه واقعا مال من بشه، اینکه واقعا من مال اون باشم بدون یک روز دوری باعث میشد بخوام پرواز کنم. دلم میخواست یه دل سیر قبل رفتنش بغلش کنم و از اینکه دوباره داشت ازم دور میشد قلبم مچاله میشد. تلفنی بهش گفتم: «این بار دوری خیلی برام سخت تره.» «برای منم عزیزم، ولی ما میتونیم، چون هدف داریم. چون آرزو داریم.» اطمینان توی صداش قلبمو قرص میکرد… بازم چند ماه دیگه گذشت. به من میگفت خانم دکتر کوچولو و ازم میخواست عزممو جزم کنم برای پزشکی. منم اگه ازم جونمو میخواست بهش میدادم. اما اواخر، ارتباطمون با هم کمتر شد. رفته رفته رفتارش سرد شد. کمتر بهم مسیج میداد. دیگه مث سابق زنگ نمیزد. بهونهی کنار خانواده بودن، سر درس و مشق بودن، بیرون بودن و خیلی چیزایی که قبلا بهانه و مانع باهم بودن ما نبود رو میگرفت. اضطراب هر روز بیشتر منو عذاب میداد. وقتی بیدار میشدم پیام صبح بخیرش نبود. نمیتونستم روی هیچ کاری حتی درسام که بخاطر اون انقد بهشون اهمیت میدادم و معدل بیست میشدم تمرکز کنم. بارها باهاش تماس میگرفتم و گاهی ریجکت میکرد و گاهی بی پاسخ می موند. می ترسیدم بهانه بگیرم از رفتارش… میترسیدم چون طاقت مواجه شدن با اون هراس هولناک رو نداشتم. از دست دادنش کابوس من بود. بدون اینکه خودم بفهمم یه وقتایی گریه میکردم. به یه گوشه زل می زدم و از این جهان جدا میشدم. شبا نمیتونستم بخوابم آرامشم سلب شده بود. تا اینکه بالاخره به حرف اومد. گفت که مادرش هیچ جوری راضی نمیشه. بهش گفتم من بخاطرش قید خانوادهمو میزنم و اون گفت بدون خانوادش استقلال و توانایی اداره زندگی مشترک رو نداره. ازم خواست فراموشش کنم… ولی من نکردم. درس و مدرسه رو به حدی بی خیال شده بودم که کلاسام رو یکی در میون میرفت
داستانهای مشابه
- عمومیرم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا…اجتم رم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا… عمومی
- عمومیشیوناجتم شیون عمومی
- عمومیوااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر…اجتم وااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر… عمومی
- عمومیل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د…اجتم ل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د… عمومی
- عمومیافی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا…اجتم افی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا… عمومی
- عمومیشوازش رفتم.اجتم شوازش رفتم. عمومی
- عمومیماجرای یک انتقاماجتم ماجرای یک انتقام عمومی
- عمومیبچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ…اجتم بچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ… عمومی
- عمومیهادی و زن متاهلاجتم هادی و زن متاهل عمومی
- عمومیل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری…اجتم ل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری… عمومی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.