ه پنجرهاش باز مىشد به یک پارکینگ دورافتادهی خالى. اتاقى که در طبقهی سوم یا چهارم یک عم…
ه پنجرهاش باز مىشد به یک پارکینگ دورافتادهی خالى. اتاقى که در طبقهی سوم یا چهارم یک عمارت کلنگى قرار داشت. برهنه در آغوش هم. من: یک مرد. و او: یک زن. برهنه. مثل آغاز خلقت. بوییدم او را. مشام من و ذهن من از خاطرهی تن او هنوز سرشار است. آمده بود در آغوش من و خودش را جمع کرده بود در آغوشم و ما در هم اصلاً گره خورده بودیم. گاهی جا عوض مىکردیم. او مى آمد روى من و یا من مىغلتیدم روى او. با این هیکل درشت و شانههاى پهن ـ با کل وسعت مردانگى و حجم مردانگى یک مرد که گرسنه و حریص و کلافه و عاصى بوده است و حالا در آغوش یک زن که مىگویند فاحشه است پناهى پیدا مىکند. یک ساعت گذشت و ما هنوز در آغوش هم بودیم. گفت: وقتش شده بروى و من رفتم. یعنى سریع خودم را شستم در کاسهی دستشویى که ترک برداشته بود. بعد لباسم را پوشیدم. لباسش را زودتر از من تنش کرد. خودش را نشست ـ از حضور من خودش را پاک نکرد. دم در به او سیگارى تعارف کردم. گفت: مرسى. گفتم: فردا ساعت چند؟ شانه بالا انداخت. گفتم: یعنى چه؟ گفت: نمىدونم. گفتم: راهم دوره. گفت: نمىدونم. باور کن نمىدونم. گفتم: مىآم و رفتم. یعنى فرداى آن روز سر ساعت آنجا بودم. تا مرا دید خندید. اینبار راه کوتاهتر بهنظرم آمد. اینبار سرخوش بودم و شاد بودم که کاتارینا هست. اینبار رفیق شده بودیم. آشنا بودیم با هم. قلقش به دستم آمده بود. نگران نبودم. مىدانستم این زن با همه زنانگیش کام دل مىگیرد. مگر شوخیست؟ شاید ده مرد دیگر پیش از من، در آن بستر در آغوش او خود را خالى کرده بودند. چنین زنى که ویران است؛ مثل یک خانهی دزدزده است. چنین زنى که احتمالاً خسته است. شب تا صبح قطعاً بیدار بوده. شب تا صبح براى یک لقمه نان ماملهی هر کس و ناکس را در دهان داشته است. گفتم: شب همین جا مىخوابى روى این تخت ـ در این اتاق ـ با این وضع، با نماى این پارکینگ و قرص ماه که از میان آن ویرانهها نور مىپاشد به این اتاق؟ جواب نداد. خزید به آغوش من. انگار مىخواست بگوید بى خیال یا دم غنیمت است یا هر چى ـ مىفهمم. مىفهمیدم. چرا باید حتماً آن ویرانهها را دید وقتى که فقط آدم در همان یک لحظه زنده است و از فرداش هم بىخبر است، چرا باید به آن مردهایى فکر کرد که پیش از من، روى همین تخت با همین زن کام دل گرفتهاند و رفتهاند و هیچ نشانى از آنها نیست جز کاپوتهاى مصرف شده در سطل زباله ـ سطل زباله که گوشهی اتاق بود. چرا نگاه کردم اصلاً به سطل؟ چرا نگاه کردم اصلاً به آن ویرانهها یا به قرص ماه که غصهام بشود؟ به آغوشم آمده بود و من آنطور که او را در آغوش گرفته بودم خیال کردم در من پناهى مى جوید. میان بازوهام گم شده بود. نمىدیدمش. فقط او را حس مى کردم. گرماى تنش، بوى تنش و عطر موهاش و نرمى پستانهاش را. نوازشش مى دادم. سرم را فروکرده بودم میان موهاش و موهاش را مىبوییدم. طاقت نیاوردم. دست گرفتم زیر چانهاش. نگاه کردم به چشمهاش. چشمهاش خمار بود. از نگاه من دیگر پرهیز نمىکرد. آشنا بود با من و من با او آشنا بودم. مهم در آن لحظه فقط همین آشنایى بود. بعد با هم از نو جفت شدیم. یعنى خودش خواست. اگر نمىخواست مىتوانستم ساعتها همانطور در آغوشش بمانم. اما غلتید و مرا با خود و در خود غلتاند. صداى نالههاش را حالا مىشنیدم. یک لحظه گفتم نکند دردش مىآید. اما وقتى به نالههاش دقیق شدم دیدم خوشش مىآید. آنطور که او در من مىجنبید و مرا مىجنباند در خودش، بیچارهام کرده بود. گفتم بیچارهام کردهاى، کاتارینا و او بلندتر نالید. گفتم تو مرا دیوانه مىکنى کاتارینا و نالید و همینطورها در گوش او به نجوا چیزهایی مىخواندم و لالهی گوشش راگاهگداری مىمکیدم و او با هر کلمه از خودش بىخودتر مى شد تا اینکه شد. من نشده بودم. نمىخواستم بشوم. گفتم: شدى؟ گفت: شدم. و باز از نو مرا کشید روى خودش و گم شد زیر من. و همینطور ما در هم مدام گم مىشدیم و به هم پناه مىآوردیم. گفتم: فردا شام مهمان من. خندید. گفت نه. گفتم: صبح زود مىآم که با هم بریم صبحانه بخوریم. گفت: نه. گفتم چرا؟ جواب نداد. گفتم: بلدى برقصى؟ گفت: نه. گفتم: اى دروغگو! یعنى تو بلد نیستى برقصى؟ خندید. گفتم: تا صبح مگر چقدر درمىآرى؟ هر چى که درمىآرى دو برابرش را از من بگیر و با من بیا. گفت نه. گفتم: چرا ـ آخر چرا؟ جواب نداد. سرش را میان بازوم پنهان کرد. گفتم: بیا با هم زندگى کنیم. گفت: نه. گفتم: یعنى من لایق تو نیستم؟ گفت: چرا. اما نه. همینطور کوتاه و مختصر مثل هق هق گریه. مثل فریاد شکسته در گلو. مثل بیچارگى یک مرد تنها. گفتم: فقط یک شب. گفت: نه. حتى یک شب هم نه. گفتم: شوهر دارى؟ گفت نه. گفتم: مردى هست در زندگیت؟ گفت: نه. چه مردى؟ گفتم: بچه دارى؟ گفت: آره. گفتم چند تا؟ گفت: دو تا. یه پسر و یه دختر. دومینیک و پاتریک. دومینیک چهار ماهه. پاتریک پنج ساله. گفتم مهم نیست. مىریم بچ
داستانهای مشابه
- عمومیرم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا…اجتم رم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا… عمومی
- عمومیشیوناجتم شیون عمومی
- عمومیوااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر…اجتم وااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر… عمومی
- عمومیل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د…اجتم ل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د… عمومی
- عمومیافی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا…اجتم افی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا… عمومی
- عمومیشوازش رفتم.اجتم شوازش رفتم. عمومی
- عمومیماجرای یک انتقاماجتم ماجرای یک انتقام عمومی
- عمومیبچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ…اجتم بچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ… عمومی
- عمومیهادی و زن متاهلاجتم هادی و زن متاهل عمومی
- عمومیل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری…اجتم ل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری… عمومی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.