پول شرطبندی رو هم بهمون نمیدن.»
پول شرطبندی رو هم بهمون نمیدن.» گفتم: «قرار نیست کسی بفهمه. هیوا میجنگه و پا به پای طرف میزنه و میخوره.» بعد به هیوا نگاه کردم و گفتم: «فقط کافیه با طرف بازی کنی و نخوای ببریش همین. تهش هم بعد از کلی کتک خوردن ناکاوت میشی و تموم. خیلی طبیعی، جوری که کسی شک نکنه.» از نگاه هیوا میشد فهمید که اصلاً دلش نمیخواد ببازه. ولی راهی نداشت. ما به پول نیاز داشتیم. حالا به هر قیمتی. هیوا سرش رو به علامت تاسف تکون داد و گفت: «بابا این پسره اصلاً به من نمیخوره. تو خوابشم نمیتونه منو ببره. به قرآن اُفت داره برام. این رو ازم نخواید…» رامیار گفت: «شاعر میگه که؛ یه موقعهایی دستته تاس، یه دست هم اگه رفیقت لنگه بباز… حاجی جونِ تو لنگیم. جونِ ما، بخاطر ما…» هیوا از حرص چندتا مشت رو کلهاش کوبید و گفت: «کیرم تو رفاقت. کیرم تو شماها. کیرم تو پول. کیرم تو تبانی. میبازم ولی میدونم این راهش نی… الانم دیگه کص نگید و ولم کنید که کفر نکنم یزیدا…» به رامیار و امیر اشاره کردم و تنهاش گذاشتیم… مسابقه تموم شد و طبق برنامه هیوا باخت. ولی همونجوری که بهش گفته بودم پا به پای حریفش جنگید و همهچی خیلی عادی پیش رفت و عمراً کسی متوجه میشد که تبانی کردیم. هیوا با سر و صورت خونی از رینگ خارج شد. مسئول مسابقه به هیوا گفت: «نیاز به دکتر ندارید؟» هیوا گفت: «نه.» و راهش رو گرفت و رفت. سریع رفتم و زیر بغلش رو گرفتم و خطاب به مسئول گفتم: «نیاز داره. دکتر کجاست؟» مسئول به مردی که کنار میزش وایساده بود گفت: «دکتر به ایشون رسیدگی کنید.» دکتر با بی میلی جلوی ما راه افتاد و گفت دنبالم بیاید. هیوا گفت: «این چهارتا خراش دکتر میخواد چیکار آخه؟» پهلوش رو فشار دادم و آروم گفتم: «قرار بود طبیعی رفتار کنی. یه ضد عفونی و چهارتا پانسمانه دیگه. تموم میشه و میریم.» از سالن اصلی خارج شدیم و وارد راهرو شدیم. تو راهرو یه اتاق بود که ظاهرا دفترِ سالن بود. دکتر واردش شد و ما هم پشت سرش وارد شدیم. جعبهی کمکهای فوریتیاش رو باز کرد و از هیوا خواست رو صندلی بشینه. هیوا نشست و دکتر مشغول شد. همون چند نگاه اول کافی بود که به یه چیزی شک کنم. ولی چیزی نگفتم. چند لحظه بعد نگاه دکتر روی تتوی مُچ دستم قفل شد. بدون اینکه چیزی بگه به کارش ادامه داد. چند لحظه بعد گفت: «چرا همهتون روی مچ دستتون “۱۰۱” رو تتو کردید؟» رامیار گفت: «اون تتو نی دکتر. اون فضول یابه!» به رامیار چشم غره گفتم. بعد خطاب به دکتر گفتم: «شوخی میکنه. “صد و یک” اسم اکیپمونه!» گفت: «چه جالب… حالا چرا صد و یک؟ یعنی چی اصلاً؟» هیوا گفت: «صد یعنی اَبَد. صد و یک یعنی ابد و یک. ابد و یک یعنی تا تَهش تو رکابِ همیم و فقط مرگ میتونه جدامون کنه!» دکتر لبخند زد و گفت: «پایدار باشید.» و دوباره به کارش ادامه داد. چند لحظه بعد دوباره خطاب به هیوا گفت: «چرا بهت میگن هیوا گُرگه؟» امیر گفت: «چون گرگها شبیه هیوان!» دکتر پوزخند زد و گفت: «تا اونجایی که من میدونم هیچ چیزی نمیتونه غرورِ یه گُرگ وحشی رو زیر سوال ببره! حتی پول!» همهمون از حرفش جا خوردیم. انگار متوجه شده بود که تبانی کردیم. رامیار گفت: «منظورت…» حرفش رو قطع کردم و خطاب به دکتر گفتم: «چی میخوای؟» لبخند زد و گفت: «از آدمهای باهوش خوشم میاد. نصف اون پولی که از این شرطبندی آخر به جیب زدید مال من. منم عوضش به کسی نمیگم که گرگها تبانی کردن!» پوزخند زدم و گفتم: «از یه آدم باهوش انتظار نداری که اینقدر کودن باشه که نفهمه لباسهای مردونه و گل و گشاد پوشیدی و کچل کردی و سعی میکنی صدات رو کلفت کنی و مردونه حرف بزنی که کسی نفهمه یه زنی! همکارهات هم میدونن که پشت این ریخت مردونه و خفن یه ضعیفهست؟!» حالت چهرهاش عوض شد. کاملاً مشخص بود که جا خورده و فکر نمیکرد که کسی بفهمه یه زنه. حفظ ظاهر کرد و گفت: «نکشیمون خفن! همهی همکارهام میدونن که من یه زنم و لازم نیست به خودت زحمت بدی.» گفتم: «یه یادآوری مجدد به مسئول برگزاری زحمتی نداره دُکی.» از اتاق خارج شدم و خواستم به سمت سالن برم، که صدام زد: «صبر کن…» برگشتم تو اتاق. بدون اینکه بهم نگاه کنه گفت: «نخواستیم…» بعد وسایلش رو جمع کرد و گفت: «تمومه. هِری…» هیوا بلند شد و از اتاق خارج شدیم. خواستیم بریم که هیوا برگشت. از رو میز یه خودکار برداشت و یه برگه از تقویم کند. روی برگه یه چیزی نوشت و به دکتر داد. بعد به دکتر نگاه کرد و گفت: «ما به کسی باج نمیدیم. ولی تو مراممون هم نیست دست کسی رو پس بزنیم. نصف اون پول مال تو. ولی نه به عنوان باج، به عنوان قرض، کمک، شیرینی یا هرچی. اگه خواستی شماره حساب بفرست…» از اتاق خارج شد و گفت: «در ضمن، ممنون بابت پانسمان.» هیوا لباسهاش رو عوض کرد و از سالن بیرون زدیم. امیر خطاب به هیوا گفت: «ک
داستانهای مشابه
- عمومیرم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا…اجتم رم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا… عمومی
- عمومیشیوناجتم شیون عمومی
- عمومیوااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر…اجتم وااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر… عمومی
- عمومیل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د…اجتم ل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د… عمومی
- عمومیافی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا…اجتم افی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا… عمومی
- عمومیشوازش رفتم.اجتم شوازش رفتم. عمومی
- عمومیماجرای یک انتقاماجتم ماجرای یک انتقام عمومی
- عمومیبچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ…اجتم بچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ… عمومی
- عمومیهادی و زن متاهلاجتم هادی و زن متاهل عمومی
- عمومیل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری…اجتم ل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری… عمومی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.