گه خبری از دستای مزاحمش روی شونه هامنبود. نیاز داشتم عمیق نفس بکشم.
گه خبری از دستای مزاحمش روی شونه هامنبود. نیاز داشتم عمیق نفس بکشم. نیاز داشتم بلند شم و ترانه رو ببوسم و مثل همه ی مادرا قربون صدقه اش برم. ولی همه ی اینا برام غیر ممکن بود. این چندماه یه زندانی بودم. این اتاق سرد سلول من بود. حسرت یه دل سیر دیدن ترانه امونم رو بریده بود. صدای لعنتیش گوشم رو آزار میداد. - دختر بابا! بریم اون هرزه مادر تو نیست. دیگه به این کلمه عادت کرده بودم. حتی گاهی اسمم رو یادم میرفت و لبخند میزدم..... اسمم هرزه بود. این چیزی بود که بهش عادت کرده بودم. تنها نوشتن آرومم میکرد. دفترم رو باز کردم و ادامه دادم. " انگار زندگیم با قرص خنده ترکیب شده بود، کامران خوب قِلِقَم دستش اومده بود. خوب میتونست من رو بخندونه، وقتی دستام رو میگرفت، توی عمق چشماش عشق رو میدیدم، فارغ از تمام مشکلاتش سعی میکرد زمانی که باهمیم بهمون خوش بگذره. با اینکه توی جیبش بیشتر از چندتا هزاری کهنه و پاره پیدا نمیشد ولی برای خرج کردن هموناهم دستش نمیلرزید. اون تمام چیزی بود که من میخواستم. میدونستم پدرم هرگز این اجازه رو نمیده که باهاش ازدواج کنم. از دید اون مرد سنگدل، امثال کامران فقط کرمای کثیف و بی ارزشی بودن که باید زیر پا له بشن. ولی کامران برای من یه پروانه توی پیله بود. هر لحظه انتظارش رو داشتم که بتونه پرواز کنه. فکرای بزرگی داشت و این بهم قوت قلب میداد. همه چیز داشت به خوبی پیش میرفت تا اینکه...." وقتی یاد اون روز لعنتی میفتم فقط اشک ریختن آرومم میکنه. از روی صندلی بلند شدم. لیوان آب رو برداشتم و با ولع تمام اون قرص لعنتی رو پایین انداختم. به قاب عکس کوچیک روی دیوار نگاه کردم. ترانه ی من چقدر توی این عکس زیبا شده بود. بهش نزدیک شدم و با پشت انگشتام روی صفحه ی شیشه ای و سرد قاب عکس رو لمس کردم. دستم رو روی گونه هاش کشیدم، توی فکرم موهاش رو نوازش کردم، دستای کوچیکش رو توی دستام گرفتم و آروم بغلش کردم. لبای بی رمقم رو روی لباش گذاشتم و با تمام وجود لبای کوچیکش رو بوسیدم. دوست داشتم تا ابد لب هام روی لباش بمونه..متوجه گذر زمان نشدم، به خودم که اومدم، لبام رو از شیشه ترک خورده ی قاب برداشتم. روی تخت خودم رو مچاله کردم و اشک ریختم. خدایا! من الان نیاز دارم دخترمو ببینم، حسش کنم، توی بغلم گمش کنم.... من تاوان کدوم کارم رو دارم پس میدم؟ مردی که شوهرم بود حتی اجازه نمیداد ترانه رو ببینم. با اینکه فاصله ی ما بیشتر از چندتا دیوار و اتاق لعنتی نبود، ولی انگار فرسنگ ها از دخترم دور بودم..... وقتی با صدای گریه ی ترانه بیدار شدم، بی هوا به سمت در دویدم، دستگیره ی در رو چرخوندم، ولی...ولی اون قفل لعنتی آب سردی بود که روی سرم ریختن. مشتم رو به در میکوبیدم و با گریه از رضا میخواستم در رو باز کنه. - رضا... رضا توروقرآن در رو باز کن. درو باز کن خواهش میکنم. میخوام ترانم رو بغل کنم. تورو خدا باز کن درو رضا... لعنتی اون الان به من احتیاج داره. رضا تورو قرآن باز کن. صدای گریه ی ترانه داشت آتیشم میزد. چند دقیقه ی بعد، ناامید زانوهام رو بغل کردم و به در تکیه دادم. دیگه خبری از صدای گریه نبود و سکوتی که پشت در بود آزارم میداد. به سختی روی پاهام ایستادم. تلو خوران به سمت صندلی رفتم و خودم رو روی اون جسم چوبیِ سخت، رها کردم. دوباره باید مینوشتم. شاید اینجوری از فکر ترانه درمیومدم. دفتر رو باز کردم... " همه چیز داشت به خوبی پیش میرفت تا اینکه... اون روز لعنتی از راه رسید. نگاه های سنگین بابا و خنده های ریز مامان توی دلم رو خالی میکرد. لعیا خواهر کوچیکترم، مثل یه دلقک اون وسط مزه میریخت و من حتی نمیدونستم چه خوابی دیدن برام؟ مامان بهم نزدیک شد و با خنده گفت: - دخترم! امروز برات وقت آرایشگاه گرفتم، سعی کن به خودت برسی. شب مهمون داریم. فکر کردن به اتفاقی که ممکنه بیفته حتی بدنم رو سست میکرد. - مهمون؟؟ خب این به من چه ربطی داره مامان؟؟ - اتفاقا مهمونی امشب دلیلش تویی دخترم. - من؟! متوجه نمیشم مامان. - حالا میفهمی شیطون بلا. لعیا از اونور داد زد: - دختر تو چه خنگی. امشب عمو عارف قراره بیاد خواستگاری، اونم برای شازده پسرش رضا. وایی دختر تو خیلی خوش شانسی رضا فوق العاده است. بدنم انگار یخ کرد، باورمنمیشد اینا همینطور برا خودشون بریدن و دوختن. باورم نمیشد بدون اینکه حتی من رو خبر کنن، اجازه دادن اونا امشب بیان. خانواده سنتی داشتم، ولی انتظارشم نداشتم به سبک عهد بوق بخوان دخترشون رو شوهر بدن. عارف شریک بابام بود و از دار دنیا فقط یه پسر داشت. رضا با اینکه پسر موجهی بود، هیچوقت مرد ایده آل من نبود. درسته، اون یه پسر سر به زیر و اهل کار و زندگی بود. یه مقدار مذهبی بود و چهره ی بدی هم نداشت. ولی.. ولی همه ی اینا باعث نمیشد من بیخیال کامران بشم. خدایا کامران؟؟ امروز باهاش قرار داشتم. هیچ رقمه تو کتم نمیرفت که امروز نتونم ببینمش. من کل شب لعنتی رو به امید دیدنش
داستانهای مشابه
- عمومیرم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا…اجتم رم و آروم هل میدادم که بره.اصلا لذت نمیبرد و همش ناله و التماس که بیخیال کونش بشم.توی حرفا… عمومی
- عمومیشیوناجتم شیون عمومی
- عمومیوااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر…اجتم وااای فرشاد بزن بزن محکمتر بزن بزن منم چندبار همینجوری محکم زدم آبم اومد گفت اومد؟ گفتم آر… عمومی
- عمومیل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د…اجتم ل خوردش.صدای آه بلند من و کشیده شدن آب بینی یاسی تضاد عجیبی رو اینجاد کرده بود.یکی از ما د… عمومی
- عمومیافی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا…اجتم افی بود تا من تبدیل به همون پسر درونگرا و ساده بشم چرا که یاسمن رگ خواب منو خوب بلد بود.پا… عمومی
- عمومیشوازش رفتم.اجتم شوازش رفتم. عمومی
- عمومیماجرای یک انتقاماجتم ماجرای یک انتقام عمومی
- عمومیبچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ…اجتم بچه بهونه میگیره گوشی رو قطع کرد و گفت برگرد تا برم خونه گفتم نميشه که اينهمه راه اومدیم گ… عمومی
- عمومیهادی و زن متاهلاجتم هادی و زن متاهل عمومی
- عمومیل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری…اجتم ل کن دور کمرم منم همینکارو کردم کاملا در اختیار اون بودم و به حرفاش گوش میدادم و داشتم گری… عمومی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.