خاطره ی ماندگار (۱)
خاطره ی ماندگار (۱) 1402/03/29 #همکلاسی #مدرسه «بالاخره رسیدم. خب بزار ببینم وضعم خوبه یا نه! برو که بریم.» در سالن رو باز کردم. سالن ساکت ساکت بود! زمین رو با فرش پوشانده بودن که بچه ها راحت باشن. همینطور که وارد سالن شدم ناخودآگاه چشم هام شروع به بررسی محیط کرد. « این همه دانش آموز از کجا اومدن! ولی خدا رو شکر ساکت اند. خدا کنه چند تا از بچه ها رو بشناسم» همین طور که بچه ها رو میدیدم. بعضی ها برمی گشتن که ببینن کی اومده. تو ذهنم گذشت که ببینم فرهاد هم اومده یا نه. همین طور که به سمت میز خالی گوشه سالن میرفتم، چشم می چرخوندم. یکی داشت بهم نگاه می کرد. سرم رو چرخوندم دیدم خودشه! فرهاد بود! از اون جایی که من کلا خجالتی ام و میدونید… با فرهاد زیاد صمیمی نبودم اما دوست داشتم ببینم هست یا نه. از دور به هم سلام دادیم و منم سعی کردم همه ی هیجانم از اینکه فهمیدم اون هم اینجاست رو مخفی کنم. از شانس میز خالی درست کنار میز یکی از رفیقام رضا بود! رفتم و کیفم رو گذاشتم رو میز. سرش رو برگردوند. دید منم. خنده ای زد و بعد از دست دادن و سلام و احوالپرسی، شروع کردیم به مطالعه تا زنگ بخوره. من زیاد تو جمع نبوده ام و الان هم زیاد احساس راحتی نمی کنم! با استرس و به آرامی کیفم رو باز کردم و کتاب ها رو در آوردم و شروع کردم… نیم ساعت بعد… زنگ خورد. بچه ها همه بلند شدن و شروع به سر و صدا و پرتاب کاغذ و فحش و … می دونید دیگه؟ ولی من و دو سه نفر دیگه کلا آروم بودیم!من تازه وارد اردوی مطالعاتی شده بودم و قوانین پیش می رفتم. رضا هم مثل تیر رفت سراغ دوستاش و بگو و بخند و… خوراکی هایم را برداشتم و به سمت در سالن رفتم. همین طور که می راه می رفتم سعی می کردم فرهاد رو پیدا کنم. چون با هم تو یه رشته بودیم و می خواستم ببینم اگه بشه با هم ارتباط بیشتری داشته باشیم. بالاخره پیداش کردم. گوشه ی سالن لم داده بود. گوشی به دست و هدفون تو گوش. تو دنیای آهنگ و آرامش خودش بود. با ریتم خاصی سرش رو حرکت میداد و با پاهاش رو زمین می کوبید. من زیاد باهاش حرف نزده ام چون… نمی دونم چی بگم. خیلی دوست دارم یه بحثی باشه که درباره اش باهاش حرف بزنم. اما بازم خجالتم اجازه نداد و از سالن خارج شدم. وارد حیاط شدم و روی یکی از صندلی ها نشستم. با همون آرامش خاصی که داشتم، خوراکی هایم را خوردم. همیشه یه خجالت و ادب خاصی تو وجودمه که نمی زاره خود واقعی ام رو نشون بدم. معمولا اونهایی که باهام حرف نزنن، فکر میکنن من یه افسرده ی خرخونم! شایدم درست می گن. بعضی موقع ها ساعت ها تو تفکرات و تخیلاتم غرق می شود و متوجه هیچکس و هیچ چیزی نمی شوم. بچه ها بیشتر دوست دارن بگن و بخندن و شوخی کنن و فحش بدن و از این کارا. اما من نمی تونم. برای همین توی کل سال دهم تا دوازدهم فقط دو سه تا رفیق داشتم که باهاشون راحت بودم. زنگ خورد. من خیلی سریع خودم رو رسوندم به سالن. هنوز هم داد و بی داد و شوخی !! بدون اینکه توجه کنم، به سمت میزم رفتم. در راه دوباره به جایی که فرهاد نشسته بود، نگاه کردم. رفته بود . رو میزش داشت مطالعه می کرد. منم رسیدم به میزم و نشستم. سعی کردم با گوشه چشم یه نگاهی بهش کنم. (نمیدونم چرا! همش به خاطر درگیری های ذهنی). میز هامون جوریه که باعث میشه پشتمون به هم باشه. با همون حالت آرامش و افتادگی خاصی که داره، داشت میخوند. از موقعی که دیده بودمش تا الان زیاد تغییر نکرده بود. همین که اومدم سرم رو برگردونم سرش رو چرخوند و یه لحظه چشم تو چشم شدیم. من سریع جوری که طبیعی جلوه کنه، برگشتم و کتاب نصفه نیمه خونده رو باز کردم و شروع کردم. همش یه حسی بهم می گفت داره چیکا #مدرسه
داستانهای مشابه
- خاطرات نوجوانیروز های شیرین مدرسه (۱)اجتم روز های شیرین مدرسه (۱) خاطرات نوجوانی
- همکلاسیشریک زندگیاجتم شریک زندگی همکلاسی
- همکلاسیحامداجتم حامد همکلاسی
- همکلاسیاولین کون دادنم تو دبیرستاناجتم اولین کون دادنم تو دبیرستان همکلاسی
- همکلاسیکون دادن به همکلاسم حسیناجتم کون دادن به همکلاسم حسین همکلاسی
- همکلاسیعشق ۶سالهاجتم عشق ۶ساله همکلاسی
- همکلاسیپسری که خیلی کونش گنده بوداجتم پسری که خیلی کونش گنده بود همکلاسی
- همکلاسیبدون ذره ای لذتاجتم بدون ذره ای لذت همکلاسی
- همکلاسیسکس من با دختر همکلاسیاجتم سکس من با دختر همکلاسی همکلاسی
- همکلاسیهمکلاسی دانشگاهاجتم همکلاسی دانشگاه همکلاسی
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.