داداش بزرگه و داداش کوچیکه!
داداش بزرگه و داداش کوچیکه! 1402/09/06 #تابو #فتیش #ارباب_و_برده مقدمه این نوشته کمی طولانیه و ممکنه براتون ملالآور باشه. ببخشید که نتونستم خلاصهتر بنویسم. برای اینکه متوجه بشید چطور اون رابطه شکل گرفت باید توضیح میدادم! این محتوا شامل توصیف اکتهای جنسی BDSM متوسط هست و اگر به این ژانر علاقه ندارید ممکنه براتون خوشایند نباشه. توی این نوشته برخی از مکالمات رو دراماتیکتر نوشتم، با این حال سعی کردم به اصل وقایع پایبند بمونم چون برام خاطرات عزیزی هستند. تمامی اسامی رو هم تغییر دادم. اگه از این ژانر خوشتون نیومد میتونید به جاش، به نوشته قبلی من با عنوان «یک ملاقات گرایندری» نگاهی بندازید. هربار که نگاهم به چهرهش میفتاد خیال میکردم که غم دنیا روی سرش آوار شده و الانه که اشک روی گونهش سرازیر بشه. آقای رضایی دبیر جوون و تازهوارد فیزیک دبیرستان بود و وقتی کنار بقیه دبیرها راه میرفت سن کم و قد بلندش جلب توجه میکرد. ولی برخلاف بقیه دبیرهای میانسال دبیرستان، خنده با صورتش میونه خوبی نداشت. پوست نسبتاً گندمی، چشمهای قهوهای سوخته شفاف، لبهای خوشفرم و صورت کشیده و چونه زاویهداری داشت. همیشه تهریش میذاشت و موهاش رو یک طرفی شونه میکرد. تیپ همیشگیش هم شلوار پارچهای مشکلی و پیراهنپیرهن سفید نسبتاً گشادی بود که میکردش داخل شلوارش. پیرهنش همیشه به قدری نازک بود که رکابی سفید و بازوهای ورزیدهاش از زیر پارچه پیرهن مشخص میشد. و من هم بدون هیچ اعتراضی همیشه زیرزیرکی با لذت تماشاش میکردم. بچههای ورزشکار کلاس میگفتند که عصرها میره سالن کشتی و این بدن ورزیدهش رو توجیه میکرد. بدنی که اگه نگاه به صورتش نمیکردم آب از لب و لوچهم راه مینداخت. ولی تا چشمم به صورتش می افتدمیفتاد همه اون شهوت از بین میرفت و جاش رو به شفقت میداد. آقای رضایی همیشه غصهدار بود. هنوز هم که به یادش میفتم، چهره غصهدارش جلوی چشمم نمایان میشه. من؟ من بچه مثبت و خرخون کلاس ۲۰۲ رشته ریاضی و فیزیک دبیرستان برتر شهرمون بودم. دوستی نداشتم. جو مدرسه نمیذاشت چیزی بیشتر از رقیب بین بچهها پیدا کنم. اغلب سعی میکردم مثل سایه باشم و کسی متوجهم نشه. گوشهگیر بودم و زیر فشار آزمون و امتحان و المپیاد داشتم له میشدم. و این وسط گی هم بودم و هنوز نتونسته بودم خودم رو بپذیرم. همه چیز اون دوران ملالآور و یکنواخت و در عین حال استرسزا بود. آقای رضایی تنها چیزی بود که توی اون دبیرستان واقعا نظرم رو جلب میکرد. من غذای مدرسه رو نمیخوردم و یک ساعتِ زنگ ناهار رو میرفتم پارکینگ دبیرها و درس میخوندم که بقیه مزاحمم نشن. از هفته دوم یا سوم مدرسه آقای رضایی هم میومد توی پارکینگ و پیپ میکشید! با تکون دادن سر سلامی میدادیم و هر کدومهرکدوم مشغول کار خودمون میشدیم. یه روز که توی پارکینگ بودیم بیهوا گفت:« مهرداد خیلی بیدقتی!» (از اینجا تا آخر داستان نقلقول خودم رو با + و نقل قول آقای رضایی رو با-مشخص میکنم) یکه خوردم! +چرا؟ -قسمت دوم دوتا سوال امتحان رو جواب ندادی. خیلی عجولی! +دوتا سوال؟… نمرم خیلی پایین شده؟ -بهت ۲۰ دادم چون میشناسمت. ولی باید بیشتر دقت کنی. سر امتحانا خیلی زود برگه رو تحویل میدی. و این شروعی بود برای گپ و گفت با آقای رضایی توی روزهای یکشنبه و دوشنبه و سهشنبه. مکالماتمون اغلب در مورد المپیاد و غیبت پشت سر بقیه دبیرها و منابع درسی بود. من هم کمکم ازش سوال درسی میپرسیدم و اون توضیح میداد. فهمیدم که ۳۷ سالشه و این که خونش چهارتا کوچه با ما فاصله داره. یه بار گفت:« این مطالب رو از کتاب شما حذف کردن ولی واسه المپیاد حتما ازش سوال دارید. یه کتاب برای نظام قدیمهای دهه هفتاد چاپ میشد به اسم «اندیشهسازان» که سوالات خوبی داره از این مباحث. هفته دیگه برات میارمش.» +میشه امروز ازتون بگیرمش؟ باید سینماتیک رو تا اخر این هفته جمع کنم. خلاصه که قرار شد بعد از مدرسه باهاش برم جلوی خونشون و کتاب رو بگیرم. سوار پژوش شدم. سر راه رفت از مهدکودک بچهش رو برداشت. یه پسر بامزه ۴ ۵ ساله بود که برخلاف باباش از چهرهش زندگی میبارید. تا سوار ماشین شد به من گفت عمو و تا خود خونه یه ریز سوال چرت و پرت پرسید و حرف زد. من هم دل به دلش دادم و همراهیش کردم. جلوی خونه پسرش اصرار کرد که عمو بیاد بالا و نهایتاً چون میدونست منم مثل خودش توی مدرسه ناهار نمیخورم، دعوتم کرد داخل. از حرفهای پسرکوچولو فهمیدم که آقای رضایی از همسرش جدا شده و پسرش آخر هفتهها پیش مادرشه. ناهار رو از توی فریز درآورد و برنج دم انداخت و ۴۵ دقیقه بعد ناهار رو خوردیم و کتاب رو بهم داد. بعد گفت تا خونه میرسونم چون خودش داره میره سالن کشتی (معلوم شد که کار پارهوقتشه) و پسرش رو میذاره خونه خواهرش. ولی پسرش اصلا دوست نداشت بره پیش عمش. خلاصه که من رو گذاشت جلوی در خونه و من یه راست رفتم کتابخونه! اونم رفت به کارش رسید. #فتیش #ارباب_و_برده
داستانهای مشابه
- تابوتنبیه مورد علاقه من و باباییاجتم تنبیه مورد علاقه من و بابایی تابو
- ارباب و بردهقصه پریا (٣ و پایانی)اجتم قصه پریا (٣ و پایانی) ارباب و برده
- ارباب و بردهچه لذتی داشت برده داریاجتم چه لذتی داشت برده داری ارباب و برده
- ارباب و بردهخفگی (۱)اجتم خفگی (۱) ارباب و برده
- ارباب و بردهمیسترس مهربان (۱)اجتم میسترس مهربان (۱) ارباب و برده
- ارباب و بردهمیسترس مهربان (۲)اجتم میسترس مهربان (۲) ارباب و برده
- لزبینبرده ی هم خونه ایم شدماجتم برده ی هم خونه ایم شدم لزبین
- ارباب و بردهجیشش تمام وجودمو گرفتاجتم جیشش تمام وجودمو گرفت ارباب و برده
- ارباب و بردهاولین بردگی مناجتم اولین بردگی من ارباب و برده
- ارباب و بردهقصه پریا (٢)اجتم قصه پریا (٢) ارباب و برده
برای صحبت با آتوسا وارد شوید
گفتوگوی صوتی برای اعضای سایت است. بعد از ورود به همینجا برمیگردید و میتوانید شروع کنید.